8

“กูกดดันอะไรมึง มึงบ้าของมึงไปเอง”

“คุยกับคนแบบแม่นี่มันพูดไม่เข้าใจจริง ๆ เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาล”

“แล้วมึงไม่เอาตัวเองเป็นศูนย์กลางของจักรวาลเหรอไงวะ นังลูกเวร” ประโยคของมารดาในคราวนี้ไม่ได้รับคำตอบใด ๆ พลอยเพชรเดินหนีเข้าบ้านไปทำกับข้าวให้มารดา มารดาป่วยติดเตียง เป็นโรคเส้นเลือดในสมองตีบและเป็นมะเร็งเต้านม ทำให้เธอต้องดูแลโดยไม่ได้ออกไปทำงานนอกบ้าน

เธอเรียนจบปริญญาตรีแล้ว ทำงานนอกบ้าน แต่ต้องลาออกมาเลี้ยงดูบิดามารดา บิดาเสียชีวิตไปแล้วเมื่อปีกลาย เหลือแต่มารดา กว่าบิดาจะเสียชีวิตก็ทรมาน นอนติดเตียงอยู่หลายเดือน เธอต้องเช็ดขี้เช็ดเยี่ยวดูแลกันอยู่นาน ด่าว่าเธอว่าเป็นลูกไม่ดีบ้าง อายุสั้นบ้าง ดึงแพมเพิร์สออกมาแล้วก็ขี้เต็มที่นอน เธอไม่มีใครก็ต้องจัดการเช็ดล้างทำความสะอาดอยู่คนเดียว

เธอก็เถียงบิดานะ เพราะเหนื่อย เมื่อยล้า อดหลับอดตาย เครียด แต่เธอไม่ได้เป็นซึมเศร้าเพราะคิดเสมอว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ชีวิตก็ต้องก้าวเดินต่อไป เครียดทุกข์เธอก็ฟังธรรมะบ้าง ฟังยูทูบบ้าง หลายครั้งทำใจได้ แต่หลายครั้งก็ทำใจไม่ได้

เรื่องเวทิตาเธอก็นึกสงสารเพื่อน และคิดว่าตัวเองไม่น่าไปอิจฉาเพื่อนเลย แต่พอไปเจอว่าเวทิตานั้นมีความสุขเธอก็รู้สึกทนไม่ได้

“เพชร เพชร” เสียงเรียกที่ดังอยู่หน้าบ้านคือเสียงของเวทิตา พลอยเพชรเดินออกมาดูก็เห็นรอยยิ้มของเพื่อนที่ส่งมาให้

“มีอะไรเหรอเว”

“เวเอาแกงหัวตาลกับกุ้งสดมาฝาก รู้ว่าเพชรชอบ”

“ขอบใจนะ” พลอยเพชรรับแกงมาถือเอาไว้ รู้สึกละอายใจเหลือล้น ตอนนั้นเธอยังเด็กเลยอิจฉา แต่ตอนี้โตแล้ว เจออะไรมาเยอะแล้ว เธอไม่ควรอิจฉาเวทิตาอีก

เธอทำบ้าอะไรไปนี่ ก่อนหน้านี้ยังไปยุให้การันต์จับเวทิตาไปปล้ำทำเมีย น่าเอาค้อนปอนด์ทุบหัวตัวเองให้เละนัก

จู่ ๆ ก็คิดได้ว่าไม่ควรทำ พลอยเพชรมองเพื่อนอย่างละอายใจ เธอเครียดมากที่ต้องรับภาระดูแลบิดามารดาป่วย เลยขี้บ่น ปากร้าย แต่หลัง ๆ พอได้ฟังเทศน์ ฟังเรื่องดีๆ จากยูทูบเธอก็เริ่มผ่อนคลายและคิดได้

“ขอบใจมาก ฉันยังไม่ได้ทำกับข้าวอะไรเลย ไม่มีอะไรให้เธอเพื่อตอบแทนน้ำใจ”

“เพชรยุ่ง ต้องดูแลแม่ เราเข้าใจ เราเลยทำกับข้าวมาฝากไง จำได้ไหมตอนเราเลี้ยงลูก เพชรก็ทำกับข้าวไปฝากเราเหมือนกัน ดังนั้นไม่ต้องเกรงใจเราหรอก ไม่มีอะไรให้เราก็ไม่เป็นไร เราไม่ได้อยากได้ของเพชร แค่เอามาฝากเพชรเท่านั้น” เวทิตาพูดด้วยรอยยิ้ม

“ขอบใจมากนะ” พลอยเพชรเอ่ยขอบใจ พอเวทิตาออกไปจากบ้านแล้ว เธอก็ตั้งสติ ก่อนหน้านี้ที่คุยกับการันต์คือความผิดพลาดรอบที่สอง เธอไม่ควรเอาความอิจฉาริษยามาทำให้ตัวเองทำเรื่องผิดพลาดรอบที่สองอีก

เธอรีบกดโทรศัพท์หาการันต์ในทันที บ้าบอที่สุด นี่เธอวางแผนกับการันต์ไปได้ยังไงกันนะ

“เฮียฉันเองนะ”

“ว่าไง”

“ฉันเปลี่ยนใจแล้วนะ สงสารเว เวต้องเลี้ยงลูกคนเดียว สาเหตุก็มาจากฉัน ฉันไม่ช่วยเฮียทำร้ายเวอีกแล้ว” คนพูดพูดออกมาอย่างอัดอั้นตันใจ ก่อนจะยิ้มออก อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด แต่เธอจะไม่ทำผิดซ้ำสองอีกแล้ว

พลอยเพชรไม่รอให้การันต์ได้พูดอะไรอีก หล่อนกดวางสายในทันที เพื่อตัดสายการพูดคุย เธอกลัวการันต์จะโทร. มาอีก เลยกดปิดเครื่องเสียเลย

เป็นจริงอย่างที่พลอยเพชรคิด การันต์กดโทรศัพท์มาหาอีกหลายสิบสาย ยิ่งไม่มีคนรับก็ยิ่งหงุดหงิดแทบเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง

“โธ่โว้ย!” การันต์สบถอย่างหัวเสียเมื่อโทร. ไม่ติด เขาสับปังตอลงบนเขียงเต็มแรง

“เป็นอะไรของเอ็งว่าไอ้รันต์ เดี๋ยวเขียงก็แบะเป็นสองท่อนหรอก หรือว่านังกากีไม่คุยด้วย” นังกากีที่มารดาพูดถึงคือเวทิตา ท่านเรียกผู้หญิงที่เขารักว่านังกากี ทำเอาเขารู้สึกโกรธพวกท่านพอสมควร แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทุกวันนี้เหมือนทำงานเป็นลูกน้องที่เขียงหมู เงินทองบิดามารดาเก็บไปจนหมด ให้เขาใช้จ่ายบ้างตามความจำเป็น แต่จะใช้จ่ายอะไรก็จะถามย้ำจนน่าอึดอัด ถ้าไม่เพราะบิดามารดามีสมบัติเยอะ แล้วเขาเป็นลูกคนเดียว เขาคงไม่ทนขนาดนี้

“ม๊าหยุดว่าเวเป็นนังกากีเสียทีเถอะ”

“อ้าว... แกรู้ด้วยรึว่าฉันว่าใคร” การัต์ไม่อยากเถียงกับมารดา เพราะเถียงอย่างไรก็เถียงไม่ชนะ เขาเลยเลือกที่จะเดินหนี แผนการอาจมีเปลี่ยนแปลง แต่เขาจะไม่ยอมสูญเสียเวทิตาไปอย่างแน่นอน

ทางด้านสิบทิศ เขาตามสืบเรื่องของเวทิตาโดยการถามเพื่อนบ้านของหล่อนนั่นแหละ  

มีคนเคยบอกเขาว่า อยากรู้เรื่องบ้านไหนให้ถามเพื่อนบ้าน เพื่อนบ้านรู้ดีที่สุด น่าจะจริง

เขาได้คำตอบจากเพื่อนบ้านของเวทิตาได้ใจความว่าหลังจากยายของหล่อนเสีย หล่อนก็ท้องโตแบบไม่มีพ่อ หมายความว่าเวทิตาไม่ได้แต่งงานกับใคร ไม่ได้คบหากับใคร แถมยังไม่เคยปริปากบอกใครว่าพ่อของลูกเป็นใคร

ยายของเวทิตาป่วยหนักในตอนนั้น เขาไม่รู้เลยสักนิด อาจเพราะว่าบิดามารดาของเขาเพิ่งเสียชีวิต และตอนนั้นเขาก็มีเรื่องระหองระแหงกับเธออยู่

สิบทิศบอกตัวเองว่าหากอยากได้คำตอบ ก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร เขามีคนที่จะให้คำตอบเขาได้ นั่นก็คือเพื่อนของเวทิตา พลอยเพชรนั่นเอง