INICIAR SESIÓNท่าเรือ
ชาวประมง พ่อค้าแม่ค้าต่างพลุกพล่านกันอย่างครึกครื้น นอกจากเป็นตลาดขายส่งกันแบบสด ๆ เช้านี้เรือเข้าเทียบท่าหลายลำพร้อมอาหารทะเลจำนวนมาก ลุงสมิงเดินตากแดดแต่เช้า วันนี้ตั้งใจเอาเรือออก หลังจากเมื่อคืนช่วยว่าที่หลานเขยทำภารกิจง้อหลานสาวได้สำเร็จ “ออกเรือหรือสมิง” “ใช่จ้ะน้า” “เมื่อคืนไม่ได้หรือ...วันนี้ถึงออกแต่เช้า” ผู้นำหมู่บ้านเอ่ยถาม เห็นไต๋เรือที่ขนานนามว่าเป็นเจ้าแห่งท้องทะเล ไม่เคยพลาดกลับมามือเปล่าเลยสักครั้ง “ไม่ได้ตั้งใจหาปลาน่ะสิน้า” เรียวคิ้วหงอกขมวดเข้ากัน มองคนเด็กกว่าอย่างสมิงก็เข้าใจ “อ๋อ” คนแก่กว่าพยักหน้าเพราะรู้ว่าชายหนุ่มภูมิฐานอย่างธาวินตามมาปรับความเข้าใจกับหลานสาวของสมิง “เออ ๆ น้าไปก่อน” ว่าแล้วก็แยกย้าย สมิงไปทาง อีกคนไปทาง เดินต่อไปยังท่าเรือพร้อมกับอุปกรณ์ในมือหลายอย่าง “พี่สมิง!!” เสียงตะโกนดังตามหลัง เจ้าของหมุนตัวหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าน้องสาวของตนถลกผ้าถุงวิ่งหน้าตั้งตามมา “มีอะไรมุตา” “ญ่าล่ะพี่” เพราะตื่นเช้ามาไม่เจอลูก ความเป็นห่วงก็บังเกิด ขณะที่คนแก่กว่าย่นคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อคืนเมญ่าไม่ได้กลับบ้านหรอกหรือ จากนั้นลุงสมิงกวักมือเรียกให้มุตาเดินตามและนั่งคุยกันในร่ม เก้าอี้ไม้จะพังแหล่ไม่พังแหล่เป็นพื้นที่สำหรับนั่งคุยกัน มุตาปาดเหงื่อและพัดมือให้เกิดลมครั้นอากาศรอบท่าเรือค่อนข้างอบอ้าว ส่วนสมิงก็ว่างของในมือก่อนจะนั่งบนพื้นทรายสีน้ำตาลข้าง ๆ น้องสาวของตนที่นั่งสูงกว่าโดยไม่ถือสา “มันไม่ได้กลับมาเหรอ” “ก็นึกว่ากลับ พี่มาตอนตีหนึ่ง ฉันก็กลับบ้านมานอนกับเหมี่ยวและมิ้นท์ ตื่นเช้ามาเปิดดูห้องไม่เห็นมัน ที่นอนพับไว้เหมือนไม่มีคนนอน” “อยู่กับคุณวินนั่นแหละ” “เป็นยังไงบ้างพี่เล่าให้ฟังหน่อย” ความอยากรู้ตั้งแต่เมื่อคืน จะรอถามลูกด้วยปากตัวเองก็ยังไม่กลับ มุตามองพี่ชาย พลันนั้นลุงสมิงเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟัง เรือยอร์ลำหรูยังล่องกลางทะเลกว้าง ทว่ามันเคลื่อนตัวเข้าใกล้โรงแรมของธาวินเข้ามาทุกที บรรยากาศอันสดชื่น ฟ้าเปิด แดดแรงชนิดว่าแสบตาจนต้องสวมแว่นตาดำออกมายืนมองวิวทะเล ท้องฟ้าไร้ก้อนเมฆบดบังสะท้อนกับน้ำทะเลเป็นสีฟ้าครามแสนสดใส เมญ่าสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่ ออกมายืนรับลมบนหัวเรือ เสยผมไปด้านหลังยามปลิวไสวปิดใบหน้า พลางกอดอกมองทัศนวิสัยที่รายล้อมไปด้วยโขดหินสูง ภูเขาลูกเล็กและมหาสมุทรกว้างสุดลูกหูลูกตา อารมณ์วันนี้มันดีกว่าที่ผ่านมาหลายเท่าก็พายกมุมปากยิ้มร่าโดยไม่รู้ตัว พลันจังหวะที่ยืนเหม่อมองในความสุขก็สะดุ้งขึ้นน้อย ๆ เมื่อจู่ ๆ เธอถูกสวมกอดมาจากทางด้านหลัง “ทำอะไรครับ” ท่อนแขนโอบกระชับพร้อมน้ำเสียงแหบ ๆ ดังชิดริมหู ธาวินสวมกางเกงขาสั้นสีอ่อน เสื้อยืดสีขาว และแว่นตากันแดดเพราะม่านตาตอนนี้ยังทนสู้แสงไม่ได้ ผมเผ้ายุ่งเหยิง ครั้นชายหนุ่มลุกจากเตียงได้ก็เดินออกมาด้านนอกทันที “ตื่นแล้วเหรอ” “อืม...ลืมตาได้ไม่เจอเธอ ตกใจแทบแย่” ไม่พูดเปล่า เขาเอียงหัวจูบต้นคอขาวแล้วจูบลงลาดไหล่เล็กของหญิงสาว หนวดที่เพิ่งขึ้นเป็นตอทำเมญ่าจั๊กจี้หนักจนต้องย่อคอและไหล่หนี “คุณวิน หนวด” “ว่างๆ ทำหน้าที่หน่อย” “หน้าที่อะไร” “แฟน” ประโยคนี้ทำคนฟังเอี้ยวดวงหน้ากลับมามอง ค้อนด้วยสายตาเบา ๆ เพราะรู้ว่าธาวินต้องใช้โกนหนวด ทว่ายิ้มแป้นกับตำแหน่งแฟนที่ได้รับมาหมาด ๆ แล้วหันกลับไปชมอันวิวสวยงามตามเดิม โดยที่ยังถูกชายหนุ่มกระชับกอดเอวไว้อยู่แบบนั้น เมญ่ายืนซบไหล่คนด้านหลัง ปล่อยอารมณ์เพลิดเพลินในวันที่มีความสุข หลังจากอยู่กับความชอกช้ำมานาน วันนี้แววตาของเธอสวยและเปล่งประกายจนธาวินมีความสุขตาม “ขอโทษ” “อะไรอีก” “กับที่ผ่านมา” เขายังเอ่ยประโยคนี้ทุกครั้งที่มีโอกาส นึกถึงวันที่เมญ่าร้องไห้ เขาก็ยังเสียใจไม่หายและหลังจากนี้จะทำให้คนตรงหน้ามีความสุขมากที่สุด “ยกโทษให้แล้ว” เมญ่าเอี้ยวมือจับใบหน้าหล่อเหลา ลูบแผ่วเบาแต่ดวงตายังมองไปด้านหน้า บอกอีกฝ่ายว่าเธอไม่ถือโทษโกรธอะไรแล้ว “ฉันจะชดเชยความเสียใจทั้งหมดที่เคยทำให้เธอเอง อยากได้อะไรบอก” ธาวินเป็นพวกเล่นใหญ่ ไม่ว่าจะขอโทษหรือชดเชยความรู้สึก นอกจากจะมองความรักและความจริงใจ ก็จะสนองด้วยความร่ำรวยที่เขามี เมญ่ายืนคิด ยกมุมปากขึ้นหนึ่งข้าง ทำท่านึกสักพักแล้วเปิดปากบอก “อยากใส่บิกินี” นี่คือสิ่งแรกที่เมญ่าอยากได้ การได้แต่งตัวสวย ๆ ใส่เสื้อผ้าเซ็กซี่คือความสุขของเธอ คิ้วหนาเลิกขึ้นคล้ายย้ำถาม แน่ใจหรือว่าอยากได้สิ่งนี้ กระนั้นบนใบหน้าสวยก็ประดับด้วยรอยยิ้มและพยักหน้ายืนยันคำตอบ “ได้สิ แต่ฉันต้องเป็นคนใส่ให้” พูดจบธาวินก็ปล่อยเอวบาง จับมือบางเข้าไปด้านในเรือ ขณะที่อีกฝ่ายเดินตามอย่างงงๆ บิกินีมาจากไหน แค่เสื้อผ้าเปลี่ยนใส่ ยังไม่มี20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช







