LOGINShare
Chapter 44 โอกาสของธาวิน
publish date:
2026-04-16 15:41:14คำถามผุดขึ้นในหัวมากมาย งุนงงที่เห็นเขาอยู่ตรงไหนนี้ ชะงักได้สักพักก็นึกได้ว่าต้องหนี เอาตัวเองเข้าห้องแคบๆ ใต้ท้องเรือเสียก่อน เมญ่าลุกพรวดกะทันหัน หมายจะเดินแต่ก็ไม่พ้น เมื่อท่อนแขนแกร่งกระชับกอดในทันที
“ปล่อย!” “ญ่า...อย่าหนีได้ไหม” ธาวินเกี่ยวเอวแน่น ไม่มีทีท่าจะปล่อยโดยง่าย ขณะที่อีกคนพยายามแกะและดิ้น มองหาใครตรงนี้ก็ไม่มี หายไปไหนกันหมด หรือตกเรือกันไปหมดแล้ว “ลุงสมิง ช่วยญ่าด้วย ช่วยด้วย” “ไม่มีใครอยู่หรอก” ลุงสมิงและบรรดาลูกน้องข้ามไปยังเรืออีกลำที่เข้ามารับ การออกหาปลาในค่ำคืนนี้ไม่ได้มาจับสัตว์ทะเลแต่อย่างใด มันเกิดจากการที่ธาวินขอร้องและอ้อนวอน อยากใช้พื้นที่อยู่กับผู้หญิงคนนี้สองต่อสอง โดยที่เธอไม่สามารถหนีเขาออกไปไหนได้ไกล “แผนคุณใช่ไหม” “ใช่” “เจ้าเล่ห์ คุณธาวินเจ้าเล่ห์ที่สุด” ชายหนุ่มยอมรับ เขาทำทุกอย่างเพื่อให้ได้โอกาสและเวลาอยู่กับเธอเพียงสองคน ลมทะเลพัดแรง เส้นผมสวยปกปลิวหน้าคนที่อยู่ด้านหลัง ธาวินกอดแน่น พลางซุกไซ้ใบหน้าลงหลังหูและลำคอ สูดดมกลิ่นหอมอันคุ้นเคยราวกับไม่ได้สัมผัสมานานแรมปี “คิดถึง อยากกอดอยากหอม” “แค่นี้เองเหรอ คุณอยากได้แค่ตัวญ่า” เขาผละใบหน้าหล่อเหลาออกจากคอ จับหมุนกายบางมาประจันหน้ากัน โดยที่ยังไม่ปล่อยวงแขนหลุดออกจากเอว “ไม่เคยคิดแบบนั้นเลย ตามมาครั้งนี้เพื่ออยากให้เธอกลับไป” “กลับไปไหน” “กลับไปรักกันอีกครั้ง” ธาวินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สีหน้าแววตาแสดงความจริงใจ ขณะที่เมญ่ายังแอบกลัวกับสิ่งที่เห็น กลัวใจตัวเองจะเผลอหวั่นไหวอีกครั้ง “ขอโทษ...เสียใจที่พูดแบบนั้น” “...” “เสียใจที่ทำร้ายเธอ เพียงเพราะความคิดบ้าๆ ของฉัน” “...” “มันไม่ควรหลุดออกจากปากฉันเลย” ดวงตาสีอ่อนเริ่มแดง อยากหนีคงหนีไม่พ้น ครั้นพื้นที่เรือมันก็มีแค่นี้ นอกนั้นก็คงกระโดดน้ำทะเลแล้วมุดลงไป แต่ใครจะทำ... เมื่อหนีไม่ได้คงต้องยืนฟัง ฟังในสิ่งที่กำลังทำลายกำแพงความโกรธให้ทลายลง “...” “ไม่รู้ว่าความรู้สึกเธอตอนนี้มันเป็นยังไง แต่ของฉันมันต้องการแค่เธอคนเดียว” “...” “ฉันรักเธอนะญ่า” ไม่ว่าเปล่า ธาวินจับมือขาวมาสัมผัสแก้มตัวเอง เขาเอียงหน้าเล็กน้อย เม้มปากแล้วจู่ๆ น้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลออกมาอย่างไม่อาย ที่ผ่านมาอึดอัดในหัวใจมันแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ กินไม่ได้ นอนไม่หลับ การงานไม่เป็นอันทำ “โกหกอีกแล้ว” “สาบานต่อหน้ามหาสมุทรผืนนี้ ถ้าฉันโกหกเธอขอให้” น้ำเสียงกลืนหายลงลำคอ มือขาวก็ยกมาปิดปาก “ไม่อยากฟัง” “ฟังก่อน” “อย่ามาสาบานให้ตายตรงนี้ ไม่เอา” เมญ่าส่ายหน้า ไม่อยากได้ยิน ทิ้งมือลงแล้วก้มหน้ามองเท้า น้ำตาสีใสไหลออกมาเอง ทั้งที่พยายามฝืนอย่างสุดกำลัง ทำไมนะ ส่องกระจกเตือนตัวเองกี่รอบต่อกี่รอบทำไมไม่จำ ว่าห้ามใจอ่อนกับผู้ชายคนนี้เด็ดขาด “ขอโทษ...ยกโทษให้กันได้ไหม” “ฮือ”“นะครับ ขอโอกาสได้รักกันอีกครั้ง” ธาวินอ้อนวอนอย่างหนัก หากเมญ่าให้โอกาสอีกครั้ง เขาจะตั้งใจรักให้สมกับการได้รับการอภัย มือหนาประคองแก้มเนียนเชิดแหงนขึ้น เมญ่าร้องไห้อีกแล้ว เป็นสิ่งที่เห็นแล้วเจ็บใจที่สุดเพราะมันเกิดมาจากน้ำมือเขา จูบซับแก้มเปียกแผ่วเบาและอ่อนโยน ดันเมญ่าเข้ากอด โดยที่เธอไม่ได้ขัดขืนและซบหน้าลงแกร่งยืนร้องไห้ตัวสั่นตรงนี้ ธาวินลูบเส้นผมที่ปลิวสะเปะสะปะตามแรงลม เอ่ยขอโทษเอ่ยบอกรักช้ำๆ ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนที่แสงสว่างจะค่อยๆ สาดเข้ามา คนที่ยืนหลับตาร้องไห้ปรือขึ้น หรี่เพื่อปรับโฟกัสมองให้ชัด กระทั่งเห็นว่าเป็นเรือยอช์ต 3 ลำเคลื่อนมาอย่างช้าๆ ประดับประดาด้วยป้ายไฟขอโทษตัวใหญ่ฉันขอโทษฉันรักเธอนะเมญ่าให้โอกาสกันได้ไหมธาวินรักเมญ่า ข้อความทั้งหมดนี้อยู่บนเรือ พลันดวงตาเปียกแฉะยืนมองอย่างตกตะลึง เธอไม่เห็นว่ามีเรือยอช์ตอยู่ตรงนี้ ทว่ามันล่องมาตามมหาสมุทร ออกจากหน้าโรงแรม The Orchid Hotel มุ่งมายังน่านน้ำตรงนี้และดับเครื่องยนต์จอดรอเวลา “ฉันเคยบอกเธอหรือยังญ่าว่าเธอมีความหมายกับฉันมากที่สุด เธอคือคนแรกที่ทำผู้ชายแบบฉันบ้าได้ขนาดนี้” “...” ดวงตาชื้นมองป้ายไฟด้านหน้า แต่หูสองข้างยังฟังคนที่ยืนข้างๆ พูดอย่างสำนึกผิด “ขอโทษที่พูดออกไปแบบนั้น ฉันมันขี้ขลาด ไม่กล้ายอมรับความรู้สึกตัวเองเพียงเพราะเธอเคยเป็นคนใกล้ตัวของไอ้เมฆ” “...”“ไม่ว่าเธอจะเคยอยู่ข้างใคร เคยเป็นของใครมาก่อน ไม่สำคัญเท่าปัจจุบันได้เธอมาอยู่ข้างๆ และเป็นของฉันคนเดียว” เรือยอช์ตเคลื่อนตัวมาใกล้ กระทั่งธาวินข้ามไปยืนบนเรือหรูลำนั้นได้อย่างง่ายดาย “...” “ให้โอกาสฉันไหม” ไม่ใช่ประโยคขอร้องหรืออ้อนวอนเหมือนก่อนหน้า แต่เป็นประโยคคำถามและรอคำตอบ ธาวินยืนบนเรือของตนมองเมญ่าอยู่ตรงข้ามบนเรือประมง ท่ามกลางลมแรงและคลื่นซัดโถมเข้าใส่ ก่อนจะยื่นมือมาด้านหน้า รออีกคนวางมือลงแล้วประคองข้ามมาอยู่ด้วยกัน “ไปเถอะญ่า ถ้าคุณวินไม่จริงใจ คงไม่ทุ่มเททำขนาดนี้” ลุงสมิงกระซิบทางด้านหลัง โดยไม่มีใครรู้ว่ากลับขึ้นมาตอนไหน ทว่าคนอายุมากแอบดูห่างๆ อย่างห่วงๆ กระทั่งเห็นธาวินย้ายตัวเองไปอีกลำ เลยกลับมาเพื่อประคองเรือที่ตอนนี้ไร้คนขับ “...” “แม่เราฝากบอกลุง ให้ทำตามใจตัวเอง ถ้ามัวแต่กลัวจะเดินหน้าต่อยังไง ลุงเชื่อว่าคุณวินเขาตั้งใจมาเพื่อขอโทษและพร้อมทำให้ความรักมันดีขึ้น” “ลุง...” “ถ้าไปแล้วไม่ใช่ กลับมาเอาเผาเรือลุงได้เลย” ชายหนุ่มพูดออกมาแบบนั้น ทำเมญ่าที่ใจอ่อนอยู่ล้มเลิกการตั้งกำแพงขึ้นมาใหม่ เจ็บปวดซ้ำซากกับความรัก ถ้ามันจะเจ็บอีกครั้งกับคนเดิมก็จะขอเปิดใจเป็นครั้งสุดท้าย มือขาวเอื้อมไปด้านหน้าวางให้ธาวินได้ประคอง พลันนั้นเขารับรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าเมญ่าให้อภัยและให้โอกาสกันอีกครั้ง ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะกระโดดข้ามเรือเข้าสู่อ้อมกอดของชายหนุ่มที่รอเธอ “ลุง! บอกแม่ด้วย ถ้าหนูไม่กลับบ้านแปลว่าไปกับผู้ชาย” “เออ! บอกให้” “ขอบคุณนะครับลุง” ธาวินเอ่ยขอบคุณ ยิ้มเต็มแก้มเมื่อการง้อครั้งนี้สำเร็จอย่างที่หวัง ครั้นได้รับความร่วมมือจากทุกคน โดยเฉพาะว่าที่แม่ยาย “อย่าลืมนะลุง กลัวแม่เป็นห่วง” “เออๆ ไม่ลืม” รับปากแล้วก็โบกมือให้หลาน มองเมญ่ายืนกอดกับผู้ชายที่รัก ก่อนที่เรือหรูจะเคลื่อนตัวออกไป พลันนั้นเสียงพลุก็สนั่นขึ้น สว่างไสวกลางทะเล จนชาวประมงคนอื่นๆ หันมาสนใจ ปุ๊ง!! ปุ๊ง!! เสียงพลุหลายดอกดังต่อเนื่อง ธาวินใช้คนพนักงานของโรงแรมช่วยจุดจากเรืออีกลำ มันค่อนข้างทุลักทุเล แต่เพื่อง้องอนคนที่เขารักก็ต้องทำ “ขอบคุณนะ” “ครั้งเดียว” “ครับ...พี่จะขอเธอแค่ครั้งเดียว” ธาวินแทนตัวเองด้วยพี่ ทำคนฟังหน้าแดงราวกับดื่มแอลกอฮอล์ ยืนมองพลุที่แตกกระจายไปด้วยกัน ท่ามกลางบรรยากาศกลางทะเลอันกว้างใหญ่ เมื่อพลุดอกสุดท้ายหมดลงทุกอย่างก็เข้าสู่ความเงียบ มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และคลื่นลมที่ซัดกระทบท้องเรือ “ญ่า” เสียงทุ้มดังแสนแผ่วเบา เจ้าของชื่อหันมองก็เห็นว่าเข่าคุกเข่าลง ในมือเขาถืออะไรบางอย่าง ก่อนจะค่อยๆ คลายออกมาก็เห็นเป็นแหวนเพชรเม็ดงามระยิบระยับสะท้อนแสงไฟ “ไม่” “แบมืออกมา” มือขาวกำเข้าหากันแน่น ไม่ยอมแบเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายต้องสวมให้ “ไม่แต่ง” “ยังไม่ได้ขอแต่ง แต่จะสวมไว้แสดงความเป็นเจ้าของ” เขาแกะมือน้อยๆ ที่กำแน่น แล้วบรรจงสวมแหวนเพชรเม็ดงาม มันไม่ได้ใหญ่มาก ขนาดพอเหมาะกับมือของเมญ่า “...” “แล้วฉันจะพาเธอไปหาพ่อแม่และญาติผู้ใหญ่ของฉัน” เมญ่าได้ยินแบบนั้น น้ำตาก็แอบไหล การพาไปพบผู้ใหญ่ มันการันตีได้แล้วว่าเขากลับมาอีกครั้งด้วยความจริงใจและจริงจัง พยักหน้าหงึก พลางปาดน้ำตาบนแก้มอย่างลวกๆ หวังว่าต่อจากนี้ตัวเองคงจะได้รับรักแท้และรักดีๆ อย่างคนอื่นเขา
Latest chapter
พ่ายธาวิน Chapter 56 พ่ายธาวิน
20:30Just’ 69 Haremทันทีที่รถหรูเคลื่อนจอด เมญ่าตาเบิกกว้าง ไม่ได้ตกใจที่ได้กลับมาที่นี่ แต่ตกใจที่ธาวินพาเธอมา“คุณวิน”“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”“พาญ่ามาที่นี่”หันหน้ากลับไปถามด้วยท่าทางงงๆ“ทุกอย่างมันคืออดีตไปแล้วญ่า ต่อให้เธอเคยเป็นของใครมาก่อน ฉันก็ไม่คิดแบบนั้นอีกแล้ว”ชายหนุ่มแตะมือลงต้นขานิ่ม บีบเบาๆ และยิ้มอย่างสบายใจ พลันนั้นก็ลงจากรถมาก่อน เดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนด้านในลงตาม วันนี้เมญ่าแต่งตัวสวยและเซ็กซี่ที่สุดดวงตาสีอ่อนมองด้านหน้าของ Just’ 69 Harem ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีการ์ดรักษาความปลอดภัยหน้าใหม่ๆ ที่เธอไม่เคยเห็น อาจเป็นไปได้ว่าเมฆารับเข้ามาหลังจากเธอลาออกในครั้งนั้นมือหนากระชับมือขาวบาง ธาวินเดินล้วงกระเป๋าไปยังประตูทางเข้าพิเศษที่มีไว้ให้กับลูกค้าคนสำคัญและธาวินคือหนึ่งในนั้นด้านในอึกทึกด้วยเสียงเพลงและแสงไฟละลานตา ทันทีที่เข้าไป เมญ่าแอบหรี่ตาเล็กน้อย ครั้นตอนนี้ไม่ชินกับแสงไฟสีแดงม่วงสลับกับฟ้าและสีอื่นๆ ลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างมาก แต่ก็ยังคงให้ความเป็นส่วนตัวได้ดี“ญ่า...ญ่า!!”เสียงดังตะโกนแข่งกับเสียงเพลงที่เปิดภายใน เจ้าของชื่อที่ได้ยินห
พ่ายธาวิน Chapter 55 ไม่นานเกินรอ
หลายวันต่อมาความเกร็งเมื่อเจอต้องญาติผู้ใหญ่ของธาวินค่อยๆ เบาลง เปลี่ยนเป็นความสนิทสนมระหว่างเมญ่าและแม่ของธาวิน บรรยากาศภายในบ้านหลังโตเป็นไปอย่างอบอุ่น ชายหนุ่มได้ใช้โอกาสนี้พักผ่อนเต็มตัว อยู่กับครอบครัวมากขึ้นหลังจากย้ายไปอยู่ภูเก็ตถาวรเพราะต้องดูแลกิจการภายในห้องครัวกำลังวุ่นวาย ดวงเด่นนึกสนุก อยากโชว์ฝีมือตัวเองลองทำขนมให้ว่าที่ลูกสะใภ้ได้ชิม“ตอนแม่เป็นสาว ชอบทำให้คุณธวัฒน์กิน แต่พอคลอดตาวินไม่มีเวลาเลย ทิ้งฝีมือตัวเองนานหลายปี”“เหรอคะ”เมญ่ามองอุปกรณ์ต้องตาตาโต ไม่นึกมาก่อนว่าคนแก่กว่าจะชอบทำขนมเป็นงานอดิเรก“วันนี้มีโอกาสเสียที ลองดูนะญ่า”“ค่ะ”นอกจากจะเป็นหัวเรือใหญ่ทำของอร่อยๆ ในวันนี้ ยังได้เมญ่าและแม่บ้านคอยเป็นผู้ช่วย เมญ่าค่อยๆ นวดแป้ง โดยได้ดวงเด่นเป็นคนสอน ยังทำเงอะงะเพราะส่วนตัวเธอไม่ใช่ผู้หญิงมีปลายจวัก ทว่าต้องลองทำเพื่อไม่ให้ดูน่าเกลียดและโดนตำหนิว่าทำอะไรไม่เป็นเลย“ทำได้ใช่ไหม”“ได้ค่ะ ญ่าอาจทำไม่เก่ง แต่จะพยายามนะคะคุณแม่”“ชอบจัง...ชอบคนตั้งใจ”ดวงเด่นอดชื่นชมคนตรงหน้าไม่ได้ มองใบหน้าจิ้มลิ้มไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม พลางยิ้มกว้างราวกับภูมิใจ ดวงเด่นชอบคนม
พ่ายธาวิน Chapter 54 ที่รักของธาวิน Nc
ธาวินถอดริมฝีปาก มองเนินปากอวบของเมญ่าแดงก่ำเพราะถูกเขาดูดอย่างแรง ขณะที่ปากตนเปื้อนด้วยหยาดน้ำลายยืดออกมาเป็นสาย เมญ่าปรือดวงตามอง กระเส่าลมหายใจครั้นความซาบซ่านเล่นงานขึ้นมาทีละนิดชุดนอนสีชมพูไม่ได้บางมาก สังเกตดีๆ จะเห็นบราเซียและกางเกงชั้นในที่ยังสวม ธาวินวางมือบนอกอวบอิ่ม บีบเต็มง่ามและนวดฉุดความต้องการของเมญ่าออกมา จากนั้นสอดเข้าไปใต้แผ่นหลัง ใช้เพียงมือเดียวบีบตะขอบราเซียและปลดมันออกอย่างชำนาญ หัวนมกลมแป้นดุนดันผ่านชุดนอน สองจุกกลมตั้งเด่นตระหง่านต่อดวงตาสีรัตติกาลอันแสนหื่นกามท้องนิ้วโป้งคลึงเม็ดนมแข็งเป็นไต มองเจ้าของหน้าอกอวบนอนครางกระเส่าและหลับตาพริ้มอย่างมีอารมณ์ใต้ร่างตนเขาชอบเมญ่าตอนทำหน้าแบบนี้ หน้าเสียวๆ โคตรเซ็กซี่“ฮื่อ...!”ร่างอ้อนแอ้นบิดเร้า ทำผ้าปูเรียบตึงเริ่มยับยู่ยี่ ธาวินร่นกายลงต่ำ ดันหัวเข่าแยกออกจากกัน อ้ากว้างเห็นเนินอวบกลางหว่างขาถูกห่อรัดด้วยกางเกงชั้นในสีเดียวกับบราเซีย นิ้วโป้งคลึงตรงตำแหน่งรอยแยก ขยี้เบาๆ แต่ทำเมญ่าสะดุ้งจนก้นลอย สักพักก็ทิ้งลงเตียงเช่นเดิม ก่อนจะสะดุ้งโหยงอีกครั้ง เมื่อปลายลิ้นตวัดเลียช่องทางโดยไม่ถอดกางเกงในของเธอออก“อ่าส์...!
พ่ายธาวิน Chapter 53 ใครก็ห้ามไม่ได้
ห้องนอนสำหรับแขกถูกเตรียมไว้รอ เมญ่านั่งบนเตียงนิ่มสีขาว ซับผมที่เปียกจากการโดนน้ำขณะที่อาบ ดวงเด่นเป็นคนหัวโบราณ ต่อให้รู้ว่าลูกชายและคนรักจะเลยเถิดมากันนับครั้งไม่ถ้วน ถ้ายังไม่แต่งงานต้องนอนแยกห้องกัน ฉะนั้นคืนนี้ เมญ่าต้องนอนคนเดียวในห้องกว้างๆ ที่ไม่คุ้นชินเสียเท่าไหร่ก๊อก ๆ !!เสียงเคาะไม่ดังมาก แต่ดึงความสนใจของคนด้านในได้ดี หญิงสาวมองไปยังต้นทางของเสียง ขมวดหัวคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ตอนนี้เป็นเวลาเกือบ 5 ทุ่ม บ้านหลังโตเงียบสนิทเหมือนทุกคนต่างเข้านอน หรือจะเป็นธาวิน ไม่น่าใช่ เพราะถูกแม่สั่งไว้ว่า ห้ามเข้าหาเธอเด็ดเหรอ ครุ่นคิดเพียงชั่วครู่ก็ลุกขึ้น จากนั้นเปิดประตู ค่อยๆ แง้มและชะโงกหน้าออกมาก็เห็นว่าเป็นดวงเด่นที่เคาะห้องเธอ คนแก่กว่าสวมชุดนอนผ้าซาตินสีม่วงเข้ม ยืนยิ้มแป้นไม่เห็นฟันอยู่ด้านหน้า“หนูญ่า...ยังไม่นอนใช่ไหม”“ยังค่ะ คุณแม่ละคะ”“แม่นอนไม่ค่อยหลับ เลยออกมาหาหนู”“...”คนอายุน้อยยิ้มรับเบาๆ เขินเล็กน้อยเมื่อถูกคนในบ้านหลังโตให้การดูแลและต้อนรับเป็นอย่างดี“แม่ขอเข้าไปหน่อย”เมื่อเจ้าของบ้านต้องการมีหรือจะกล้าขัด เมญ่าพยักหน้ารีบเปิดประตูอ้าออกกว้างแล้วถอยตัวให้คนแ
พ่ายธาวิน Chapter 52 ว่าที่ลูกสะใภ้
รถยนต์จอดสนิท เพียงเสี้ยววินาทีเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น ด้านนอกมีคนรอรับและรออำนวยความสะดวก เมญ่าดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจ คนนอกสวมชุดเหมือนอย่างเป็นทางการ ท่าทางแสดงออกทำอย่างกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิงจากแคว้นใดในโลกหล้า ขณะที่ธาวินยังอมยิ้มมองอาการของคนรัก“คนใช้ คนสวน คนสนิทของคุณพ่อคุณแม่ทั้งนั้น”“รอกันแบบนี้เลยเหรอ”“อืม...เป็นปกติ”แต่ไม่ปกติสำหรับเมญ่าเลยสักนิดธาวินชินกับเหตุการณ์ตรงหน้า เวลาเขากลับบ้านมักถูกต้อนรับแบบนี้เสมอ ทว่าอีกคนยังเกร็งแทบก้าวขาไม่ออก เป็นผลให้ชายหนุ่มลงนำมาก่อนแล้วเดินอ้อมมารับเธอ“ทุกคนไปทำงานตัวเองเถอะ แฟนผมทำตัวไม่ถูกแล้วเห็นไหม”ผู้ใต้บังคับบัญชามองหน้ากัน เมื่อเป็นคำสั่งก็ไม่มีใครกล้าขัด เดินไปคนละทิศละทางแต่ยังชะเง้อและเหล่ตามอง เป็นเรื่องตื่นเต้นของตระกูลกนกวาณิชย์“ลงมา”“คุณวิน ญ่า...”“ลงมา ไม่อย่างนั้นจะมีแต่คนมอง”หญิงสาวกระชับมือบนตัก สูดหายใจหนักๆ แล้วส่งมือให้ธาวินประคองลงจากรถ มือหนากันศีรษะทุยกระแทกขอบประตู ระวังไม่ให้ล้มแล้วจับมือเดินเข้าบ้านที่ตนคุ้นเคยภายในห้องกว้างและใหญ่โต ข้าวของตกแต่งมีราคาสมกับเป็นบ้านคนรวย กลิ่นหอมละมุนของดอกไม้สดที
พ่ายธาวิน Chapter 51 พามาพบผู้ใหญ่
เครื่องบินโบอิ้งลำใหญ่ของสายการบินอันดับหนึ่งที่ใครๆ ต้องยกนิ้วให้ในการบริการและความหรูหรา ทะยานขึ้นท้องฟ้าจากภูเก็ตมายังสนามบินสุวรรณภูมิ โดยเลือกเวลาเดินทางในช่วงบ่ายเพราะเป็นเที่ยวบินที่เร็วที่สุดและมีที่นั่งติดกันธาวินกุมมือนุ่มของคนรักมาตลอดการเดินทาง มองหญิงสาวที่ปิดปากเงียบตั้งแต่เครื่องเริ่มสูงขึ้นกระทั่งลอยบนน่านฟ้า มองนอกหน้าต่างยังเห็นกลุ่มก้อนเมฆสีขาวลอยเป็นปุยนุ่นสะท้อนโดนแสงแดดที่อยู่เหนือกว่าสาดส่องลงมา บางจังหวะตัวเครื่องสั่นโครง ครั้นบินผ่านก้อนเมฆกลุ่มใหญ่ เพียงชั่วครู่ก็นิ่งตามเดิมเมญ่ามีอาการสั่นๆ กระนั้นไม่ใช่เพราะเธอกลัวความสูงแต่อย่างใด แต่กำลังกังวลและตื่นเต้นเมื่อต้องพบเจอผู้ใหญ่ของธาวินเป็นครั้งแรก มือหนากระชับแน่นคลายออกแต่ไม่ได้ผละออกจากกัน ธาวินใช้ปลายนิ้วเกลี่ยบนหลังมือขาวเบาๆ พลางยกมุมปากยิ้มละมุนส่งให้คนทำสีหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ“เป็นอะไร”“ญ่า...”“ไม่มีอะไรให้กังวลสักนิด ทุกคนต้องยินดี”แม้ธาวินจะการันตีว่าทุกคนในตระกูลใจดี ทว่าตัวเองเป็นเพียงลูกหลานชาวประมง ฐานะครอบครัวไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ใช่ว่าจะร่ำรวยจนสมฐานะของอีกฝ่าย ทั้งอดีตที่ผ่านมาและอาช
You may also like
เจ้านายสายฟ้าแลบ
เจ้าเหมียวแวววาว58.4K viewsเรื่องสั้นอีโรติก LOVE NC 25+++
C97.5K viewsพันธะสัญญา วิวาห์ร้ายรัก
กวักทรัพย์เข้ากรุสมบัติ58.5K viewsขย้ำรักเลขา NC-20
C479.3K viewsคลั่งไคล้เด็กหมอ
จิน 金钱4 viewsซานต้าพาฟิน
เย้ายวน19 viewsคุณหนูฉ่ำสวาท
เย้ายวน25 viewsใคร่รักเพลิงร้อนหลานเมีย
เลดี้ ปลาวาฬ✿41 views
