บทที่ 7/2 วอนขอโอกาส

“น้องพิมล่ะ โทรให้หน่อย กูเดินหาน้องไม่เจอ”

“โทรทำไมเล่า ก็ยืนอยู่ด้วยกัน อ้าว”

เหลียวหลังกลับ ว่างเปล่า ไม่มี เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้

ออร่าถอยหลังไปตามหา พบพิยดาซ่อนเรือนร่างน่าทะนุถนอมหลบหลังชั้นวางของ แล้วมาซ่อนอะไรอยู่ตรงนี้

ออร่าไม่สนใจแรงต่อต้านจูงมือพิยดาออกมา เสี้ยววินาทีเท่านั้นที่คนสองคนได้สบตากัน ก่อนพิยดาจะก้มหน้าลงมองพื้น หล่อนหลบหน้าศรันย์ แต่ออร่าเข้าใจผิดคิดไปเองว่าพิยดาหลบหน้าบลู

“รถเข็นน้องพิมไปไหนครับ พี่บลูช่วย” แมน 100% เฉพาะกับพิยดาคนเดียว ส่วนรถเข็นอีกคันปล่อยให้ออร่ากับอีฟลากกันเอง

“พิม... เปลี่ยนใจไม่ซื้อแล้วค่ะ พี่บลู เรา... เอาของไปจ่ายเงินกันเถอะค่ะจะได้รีบกลับ”

ตาวาวกันทั้งกลุ่ม มองตามมือของพิยดาที่คว้าข้อมือของชายหนุ่มรุ่นพี่ไปรับช่วงเข็นรถต่อจากออร่า

“คุณรันคะ เอ่อ...”

หยุดมองตามแผ่นหลังของคนสองคน ดึงสติกลับมาอยู่ที่ออร่ากับเพื่อนอีกคนในกลุ่มของอดีตคนรัก

“พวกเรามากันหลายคน ซื้อของครบหมดแล้วด้วย ถ้าคุณรันไม่ว่าอะไร ออร่าขอตัวก่อนนะคะ เชิญคุณรันตามสบาย”

“ครับ”

“ปะ อีฟ”

ไม่เอาแล้วเบียร์กับโซจู ซื้อเซเว่นก็ได้ กอดแขนอีฟลากมันออกมา มัวแต่ตาหวานเยิ้มมองผู้ชายอยู่ได้

หัวใจจะวาย ไม่น่าโชคร้ายมาเจอมิสเตอร์เพอร์เฟกต์ต์ที่นี่ ฟ้าจ๋าฟ้า ปล่อยสายฟ้าฟาดลงมาเลยเถอะฟ้าจ๋า ออร่าคนสวยคนนี้จะให้ฟาดใส่หลังเอาให้ลายกันไปข้าง ดีกว่าถูกผู้ชายคนนั้นด่า ฮือ...

“พี่สองคนเป็นอะไรเนี่ย ขาไปพี่บลูเงียบ ขากลับสลับมาพี่ออร่าเป็นฝ่ายเงียบ”

“ไม่ให้เศร้าได้ยังไง ทำงานไม่ถึงเดือนมีแววจะถูกไล่ออก” ดรามาจริงไม่ได้แกล้ง ออร่าเอี้ยวตัวกลับไปหาน้องๆ บนเบาะหลัง อีฟกับพิยดาไม่รู้ว่าเป็นมาเป็นไปอย่างไร แต่พร้อมปลอบโยนเพื่อนรุ่นพี่

“ไล่ออกยังไง เจ้เปลี่ยนงานใหม่เหรอ ตอนไหนไม่เล่าเลย”

“อืม สัมภาษณ์งานผ่าน สะบัดตูดใส่หัวหน้าเก่า แกล้งเอาขนมเค้กไปทิ้งใส่กระเป๋าชาแนลใบใหม่ของนาง”

พูดแล้วอยากจะร้องไห้ ทำถึงขนาดนั้นอย่าคิดเลยว่าถูกไล่ออกจากอารานีจะกลับไปทำงานบริษัทเดิมได้

“ไม่ใช่เรื่องตลกนะเว้ย” แยกเขี้ยวโวยใส่ทุกคนที่หัวเราะ

“มึงอย่าแอคติ้งให้มันโอเวอร์มากนักได้ไหม แค่ผลักรถเข็นชนนิดหน่อยเขาไม่ไล่ออกหรอก เด็กอนุบาลยังรู้ว่าไม่ได้ตั้งใจ”

“เจ้านายพี่ออร่าเหรอ หล่อจะตาย ว่ากันว่าคนหล่อมักจะใจดี”

“ใจดีกับผีน่ะสิยายอีฟ ถามไอ้บลูได้ วีรกรรมผู้ชายคนนั้น”

“ปากหมา หน้าเหี้ย มารยาทสถุล เอาแต่ใจ นิสัยไม่น่าคบ”

บลูดีดนิ้วตามจำนวนข้อเสีย คิดได้ห้าข้อพอดี ครอบคลุมทั้งหมด แต่อีฟที่หลงใหลรูปลักษณ์ศรันย์มีหรือจะยอมปักใจเชื่อ

“อีฟไม่เชื่อ! พี่บลูไม่ชอบคุณคนนั้นเลยดิสเครดิตเขาใช่ไหม”

“ยายอีฟ ระหว่างพี่ กับผู้ชายที่เพิ่งเจอครั้งแรกเธอเชื่อใคร”

“แน่นอนว่าต้องเป็นผู้ชายอยู่แล้ว” อีฟทำตาหวาน ถ้าเขาขอไลน์หรือไอจีก็จะบอกว่าไม่ต้องคบให้เสียเวลา พร้อมแต่งค่ะ

“คนอะไร๊ โคตรหล่อ โคตรสูง โคตรเท่ แต่งตัวก็ดี บริษัทที่พี่บลูกับพี่ออร่าทำงานชื่ออะไร อีฟจะลองเสิร์จเผื่อมีตำแหน่งงานว่างจะได้ทำงานที่เดียวกัน เราจะเจอกันทุกวันให้เบื่อหน้ากันไปข้าง”

“เพื่อผู้ชายทำได้ทุกอย่างว่าอย่างนั้น ตอนทำงานกระตือรือร้นให้ได้เท่านี้บริษัทจะเจริญขึ้นมาก”

แขวะสาวรุ่นน้องที่ฉีกยิ้มแก้มบาน ยอมรับอย่างไม่มีข้อโต้แย้งว่าควักหัวใจออกมาก็มีแต่ผู้ชายทั้งสี่ห้อง

“แฟชั่นอารานี ลองเสิร์จดู แต่ไม่แน่ พรุ่งนี้พี่อาจถูกไล่ออกก็ได้”

“พี่ออร่าอย่าคิดมากเลยค่ะ พิมว่าเขาไม่ไล่ออกพี่ออร่าด้วยเรื่องแค่นี้หรอก ขอโทษไปแล้วก็น่าจะให้อภัย แล้วจบกันไป”

ออร่ามีภาระต้องผ่อนคอนโดฯ อีกทั้งยังต้องเจียดเงินส่วนหนึ่งส่งน้องชายเรียนปริญญาตรี หมุนเงินใช้เดือนชนเดือน ถ้าเป็นเรื่องงานรุ่นพี่คนสนิทจะเครียดมากเป็นพิเศษ พิยดาพูดแทรกไม่ใช่ปลอบโยนไร้เหตุผล หล่อนรู้จักศรันย์มานาน เขาไม่น่าจะใจแคบ ถึงขั้นกลั่นแกล้งพนักงานตัวเล็กๆ เว้นเสียแต่ว่าจะทำไปเพราะโกรธหล่อน หน้าถอดสี เครียดตามออร่า กลัวเขาจะทำจริง

“โอ๊ยๆ เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว มันไม่ใช่อย่างนั้น ที่เครียด ไม่ใช่เครียดเพราะเรื่องเข็นรถชนเขา แต่... คือว่า... แบบว่า... เมื่อเช้าเค้าโทรไปลางาน แล้วโกหกเจ้านายเนียนๆ ไปว่า... ไม่สบาย”

ขนตาแพใหญ่กระพือขึ้นลงถี่ยิบ ประจบรุ่นน้องคนสวยและเพื่อนชายที่พากันโห่ร้องใส่โดยไม่ได้นัดหมาย ทำหน้าแอ๊บแบ๊วเป็นผู้หญิงใสๆ ไม่ให้เพื่อนรุมด่า

ถึงอย่างนั้นไอ้พวกใจร้ายก็ปากไวเหลือเกินด่าว่าสมควร!

ไม่ควรคิดเรื่องเขาให้เปลืองพื้นที่สมอง แต่พิยดาไม่สามารถลืมความหรูหราของรถยนต์ป้ายประมูล ที่แอบขับเงียบๆ จากห้างฯ ตามมาเกือบจะถึงทางเข้าหมู่บ้าน อยากดุ อยากด่า อยากลงโทษเขาอย่างไรก็ได้ เรื่องที่ผ่านมาเขาขอโทษอย่างนั้นเหรอ เขาช่างเห็นแก่ตัว

กว่าพิยดาจะรู้สึกตัวว่ามีชายคนหนึ่งเบียดอกแกร่งเข้ามายืนซ้อนด้านหลัง สายน้ำที่เปิดทิ้งไว้เป็นระยะเวลาหลายนาทีก็หยุดไหล เรียกสติที่ล่องลอยกลับคืนมาสู่เรือนร่างบอบบาง เรียวแขนเล็กเหยียดออกสุดความยาว ผลักช่วงลำตัวเพศชายที่หนาและน่ารังเกียจถอยออกไปให้ห่าง

“ทำอะไรคะ” น้ำเสียงหล่อนสะบัดและถามหนุ่มรุ่นพี่ค่อนข้างดัง ไม่ชอบเขาที่จู่ๆ ก็เข้ามาแสดงพฤติกรรมคล้ายจะกอดจากด้านหลัง หวาดกลัวจนสั่นสะท้านทุกครั้งที่เพศตรงข้ามพยายามจะเข้ามาใกล้ชิด

ดวงตาคู่สวยไม่อาจมองทะลุกำแพงบ้าน แต่หล่อนมั่นใจว่าบอกลาทุกคนไปแล้ว และรถเก๋งคันเล็กของพี่ออร่าก็เคลื่อนออกจากหน้าบ้านไปนานแล้ว เสียงลากประตูรั้วกลับเข้าที่เดิมพิยดาอยู่ในครัวก็ได้ยินชัดเจน เหตุใดชายหนุ่มรุ่นพี่จึงย่องกลับเข้ามาภายในบ้านของหล่อนตามลำพัง

“เปิดน้ำใส่อ่างจนจะล้นอยู่แล้ว ลองดูให้ดีสิครับ” เขาหน้าเสียวันละหลายหนกับการไว้ตัวจนเกินงาม ทว่าก็ฝืนปั้นหน้ายิ้ม

พิยดาไม่ชอบให้เพื่อนต่างเพศเข้านอกออกในบ้านตามใจชอบ หล่อนเป็นแค่ผู้หญิงที่ไม่มีใครปกป้องอาศัยอยู่กับผู้พิการสองคน ถ้าบลูไม่ได้เป็นคนดีจริงตามที่แสดงออกจะเอาพละกำลังจากไหนไปสู้

ด้วยเหตุผลนี้ ไม่ว่าจะในสถานการณ์ไหนหรืออยู่กับใคร หล่อนไม่เคยไว้วางใจเพศตรงข้ามเลยสักคน ประสบการณ์ชีวิตสอนให้พิยดาระวังภัย อะไรก็เกิดขึ้นได้ ความสวยเปรียบเหมือนดาบสองคม ทุกคนที่เข้าหาต่างก็หวังแค่จะเอาเปรียบ หล่อนหลุบตาหวานมองอ่างล้างจาน หน้าเสีย เพราะจริงตามที่เขาพูด

“โทษทีค่ะ พิมเผลอคิดอะไรเพลินๆ นิดหน่อย ทำไมพี่บลูยังไม่กลับอีกคะ พิมนึกว่าพี่กลับไปเวลาไล่เลี่ยกับพวกพี่ออร่า”

“พี่ว่าจะกลับพร้อมกัน แต่เห็นสภาพโต๊ะสกปรกมาก ไม่อยากให้น้องพิมเหนื่อยคนเดียว พี่เอาผ้าชุบน้ำไปช่วยเช็ดโต๊ะเก้าอี้ พ่อน้องพิมก็คอยมองพี่อยู่นะ ท่านยังไม่เข้านอน จัดการข้างนอกเสร็จแล้ว อยากเข้ามาช่วยล้างจาน เหลือล้างน้ำสะอาดใช่ไหม ถอยด่วนเลย ให้พี่ช่วย”

เหตุผลนั้นทำให้พิยดารู้สึกผิด ที่พูดจาเสียงดังไม่น่ารักใส่เขา “ไม่เป็นไรค่ะ แค่นี้พิมทำไหว งานบ้านเป็นงานของผู้หญิง”

“งานบ้านไม่มีเพศ จะผู้ชายผู้หญิงถ้าอยากทำ ทำได้หมดทุกคน มีแต่คนขี้เกียจมากกว่าที่จะไม่ช่วย หรือน้องพิมคิดว่าพี่ทำงานบ้านไม่เป็น พี่ลูกคนเดียวนะ อยู่กับแม่สองคน ถ้าไม่ทำแม่ก็ต้องทำคนเดียว ให้พี่เหนื่อย ดีกว่าให้แม่เหนื่อยแล้วมาบ่นปวดหลัง”

เขาเบียดเข้ามายืนใกล้ๆ ผู้หญิงที่แอบชอบอีกครั้ง มองข้ามพฤติกรรมทุกอย่างที่บ่งบอกว่าพิยดารังเกียจ ดึงเอาเรื่องที่หล่อนจับมือเขาในที่สาธารณะมาปลอบประโลมจิตใจให้ยังมีหวัง ไม่ท้อถอดใจง่ายๆ เพราะเขาชอบพิยดามาก

รู้จักกันมานาน ได้เห็นเนื้อแท้ของหล่อนที่น่ารัก จริงใจ จิตใจดี ไม่เคยคิดร้ายกับใคร พิยดาเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาไม่อยากเข้าหาแค่เล่นๆ แต่เป็นผู้หญิงที่เขามองไกลไปถึงการแต่งงาน