บทที่ 7/3 วอนขอโอกาส

รู้จักกันมานาน ได้เห็นเนื้อแท้ของหล่อนที่น่ารัก จริงใจ จิตใจดี ไม่เคยคิดร้ายกับใคร พิยดาเป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขาไม่อยากเข้าหาแค่เล่นๆ แต่เป็นผู้หญิงที่เขามองไกลไปถึงการแต่งงาน

บลูไม่เคยรังเกียจสถานะของหญิงสาว หล่อนจะเคยเป็นคนรับใช้ เด็กบ้านจน มีแม่เป็นคนพิการทางสมอง ถูกข่มขืนจนท้องหล่อนอะไรก็ตามแต่ เขารับได้ทั้งหมด

“ขอบคุณค่ะ” เขามีน้ำใจ พิยดาควรจะเคารพเขา

บลูไม่ใช่ผู้ชายที่แย่นักหรอก เขาเรียนเก่ง กตัญญู มีอาชีพมั่นคงหลายแขนง พิยดาต่างหากที่ไม่เหมาะสมกับเขา ควรจะอยู่เป็นโสดมากกว่าเอาตัวเองไปเป็นภาระให้ใคร หล่อนมีพ่อกับแม่พิการให้ต้องดูแล ค่าใช้จ่ายสามปากสามท้องในแต่ละวันไม่ใช่น้อยๆ ไม่อยากดึงใครเข้ามาลำบากด้วยกัน

แม่ของพี่บลูเคยเปิดร้านอาหารตามสั่ง หาเงินส่งเสียลูกชายคนเดียวเรียนหนังสือจนจบปริญญาตรี วันที่มีเรียนวิชาเอกช่วงเช้าตรงกัน ป้ามักจะทำอาหารกล่องมาฝากเพื่อนๆ ของลูกชายทุกคน นึกถึงสมัยเรียนแล้วก็หน่วงในใจ ยาวนานมาก ที่หล่อนกับเขารู้จักกัน

“แม่พี่บลูสบายดีไหมคะ ฝากความคิดถึงไปถึงท่านด้วยนะคะ”

“สบายดีครับ สบายดีมากๆ ขอบคุณนะที่ยังนึกถึงคนแก่ที่บ้านพี่ อื้ม! ได้ยินอ๊อฟมันพูด พรุ่งนี้น้องพิมจะไปถ่ายแบบที่อารานีเหรอ พรุ่งนี้พี่ก็มีคิวตอนเช้า น่าจะได้เจอกัน”

“ฝากตัวด้วยนะคะ แนะนำพิมเยอะๆ ไม่ได้ถ่ายแบบนานแทบจะโพสต์ท่าไม่เป็นแล้วค่ะ กลัวจะไปยืนตัวแข็งขาแข็งหน้ากล้องของพี่บลู”

“น้องพิมแค่ทำหน้านิ่งก็สวยแล้วครับ แทบจะไม่ต้องทำอะไรเลย”

ถูกชม พิยดากลับไม่สบายใจ

“น้องพิมโชคดีนะ เพิ่งกลับมาไม่นานก็ได้ร่วมงานกับบริษัทแฟชั่นระดับประเทศ ได้เป็นพรีเซนเตอร์ครีมรองพื้นคอลเล็กชันใหม่เชียวนะ คุณนฤมลเจ้าของบริษัทเลือกน้องพิมด้วยตัวของท่านเอง บังเอิญว่านางแบบที่สีผิวโทนเดียวกับน้องพิมถอนตัวกะทันหันจากอาการป่วย โชคดียิ่งกว่าโชคดี ถ้าบอกพี่ว่าน้องพิมรู้จักท่านมาก่อน พี่ก็จะเชื่อสนิทใจ”

“ไม่หรอกค่ะ” คุณนฤมลน่ะเหรอ จะเลือกหล่อนด้วยตัวท่านเอง พี่บลูไปฟังจากใครมา เขาคว่ำจานใบสุดท้ายลงบนกล่องพลาสติกเก่าๆ พิยดาส่งผ้าให้เช็ดมือ

“ขอบคุณนะคะที่ช่วย ที่เหลือพิมจัดการเองค่ะ พี่บลูกลับบ้านเถอะ ดึกแล้ว มันดูไม่ดีค่ะ”

“น้องพิมอยู่กับพ่อแม่ไม่ใช่เหรอ รีบไล่เหมือนกลัวจะมีใครมาเห็น”

“ไม่ตลกเลยค่ะ ก็รู้ว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกัน จะมาอยู่ด้วยกันตามลำพังดึกๆ ดื่นๆ ได้ยังไงคะ ต่อให้ไม่มีใครเห็น แต่พิมไงคะ ที่เห็น และรับรู้ทั้งหมด พี่บลูอาจจะลืมไป คนที่สำคัญที่สุดในโลกนี้ก็คือตัวเราค่ะ”

ซีเรียสตลอดเวลา หลายคนหมดสนุกเวลาคุยกับพิยดาเพราะหล่อนเป็นคนนิสัยแบบนี้ ไม่ได้เฮฮาทุกสถานการณ์ ในแต่ละวันตั้งใจเรียน ตั้งใจทำงาน มีเวลาว่างก็จะขลุกอยู่ในห้อง

เฉพาะกลุ่มเพื่อนผู้หญิงเน้นหนักไปที่แพทริเซียเท่านั้นที่พิยดาจะเปลี่ยนจากผู้หญิงเคร่งเครียดเป็นคนช่างพูด

“โอเค พี่ขอโทษ น้องพิมอย่าดุนักสิ ทำเอาพี่จ๋อยเลย พี่แค่มีเรื่องอยากคุยด้วย เกริ่นถามเรื่องงานไปเพราะพรุ่งนี้... พี่อยากมารับน้องพิม พูดตรงๆ เลยแล้วกันนะ คิดว่าน้องพิมรู้อยู่แล้ว แต่พี่อยากบอกให้ชัดเจนอีกครั้ง พี่ชอบน้องพิม ชอบมานานแล้ว ตั้งแต่เห็นน้องพิมครั้งแรกตอนเข้าเรียน ปี 1 เลยก็ว่าได้ น้องพิมอาจจะยังไม่ได้ชอบพี่ แต่ถ้าลองเปิดใจให้พี่สักนิด 2 เดือน 3 เดือนต่อจากนี้น้องพิมได้เห็นพี่ในแง่มุมใหม่ๆ อาจช่วยให้น้องพิมตัดสินใจง่ายขึ้น”

“พิมตัดสินใจไปนานแล้วค่ะพี่บลู... พิมคิดกับพี่บลูแค่เพื่อน แค่พี่ชายเท่านั้น วันนี้ไม่คิด พรุ่งนี้ไม่คิด อีกสิบปีข้างหน้าก็ไม่คิด พิมชัดเจนกับพี่มาตลอด เพิ่งจะมีวันนี้ที่พิมเผลอไปจับมือพี่ พิมไม่ได้ตั้งใจจะทำอย่างนั้น พิมทำไปทำไม พิมไม่รู้ตัว กลับมาถึงบ้านได้ยินพี่ออร่าแซวพิมเสียใจ ยกโทษให้พิมเถอะนะคะ พิมจะไม่ทำอีก”

อยากถนอมหัวใจชายหนุ่มให้มากกว่านี้ ทว่าความต้องการของเขาชัดเจนและมีมากเกินไป เมื่อพิยดามั่นใจว่าให้ในสิ่งที่เขาต้องการไม่ได้ จึงไม่อยากจะให้ความหวัง หรือความสุขจอมปลอมแก่เขา ตลอดระยะเวลา 6-7 ปีที่รู้จักกัน พิยดาคุยกับเขาในฐานะเพื่อนรุ่นพี่มาตลอด ไม่เคยคิดเกินเลยแม้แต่วินาทีเดียว

ในโลกยุคปัจจุบันคนฆ่ากันตายง่ายๆ รักก็ฆ่า เกลียดก็ฆ่า เพราะไปเล่นกับความรู้สึกของอีกฝ่ายมากเกินไป เมื่อไม่รักก็ควรจะซื่อตรงกับใจตัวเองบอกออกไปว่าไม่รัก แต่ถึงแม้ว่าจะรักเจียนตาย แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้รักตอบก็จะไม่ไปทำร้ายหรือเรียกร้องขอให้เขามารัก ทั้งหมดเป็นสิ่งที่พิยดาเคยทำกับศรันย์ และครั้งนี้หล่อนจะทำกับพี่บลู

ทุกครั้งที่สบตาพิยดามักจะหลบสายตา แต่ครั้งนี้หล่อนจ้องมองมาที่เขาโดยไม่แม้แต่กะพริบตาหวาน แพ้แล้วบลู มึงแพ้ราบคาบ

“เพราะผู้ชายคนนั้นใช่ไหม ทำให้น้องพิมเป็นแบบนี้ คนที่ชื่อรัน”

“พี่บลูไปได้ยินชื่อนั้นมาจากไหน แพทยังไม่รู้ แล้วพี่ไปฟังใครมา!” นัยน์ตาหญิงสาวเผยความรู้สึกละเอียดอ่อนบางอย่างที่บลูอ่านไม่ออกก่อนจะหลบหน้าร้องไห้สร้างความตกตะลึงให้เขา ไม่คาดฝันว่าคำนั้นจะกลายเป็นจุดอ่อนเดียวที่หล่อนมี

“คนที่พูดก็คือน้องพิม น้องพูดถึงผู้ชายคนนั้นกับลุงเมื่อตอนบ่าย! พี่หยุดฟัง ก็เพราะได้ยินชื่อของพี่ ที่น้องพิมบอกลุงว่าไม่เคยชอบพี่! แต่พี่มันดื้อ หลับหูหลับตาจีบน้องพิมทั้งที่พี่รู้ดีแก่ใจมากที่สุดว่าน้องพิมไม่สนใจ”

“พิมไม่คิดเลยว่าพี่บลูจะอยากรู้เรื่องส่วนตัวของพิมมากขนาดนี้!”

“ถ้าไม่พูดชื่อพี่ขึ้นมาก่อนพี่ก็คงไม่แอบฟังหรอกน้องพิม! ถ้าโกรธ เอาเป็นว่าพี่ขอโทษที่อยากเสือกเรื่องน้องพิมมากเกินไป! แต่ไหนๆ น้องพิมก็โกรธพี่ไปแล้ว ขอถามต่อสักคำถามเถอะนะ ว่าเขาคือรันคนเดียวกับรันที่เราเพิ่งเจอในห้างฯ วันนี้ แล้วน้องพิมเข้ามาจับมือพี่เดินหนีเขาหรือเปล่า! ไม่ตอบ! แต่เม้มปาก มองหน้าพี่ไม่หยุดก็หมายความว่าคนเดียวกัน”

สายตาดูเหมือนจะเหยียดหยันในตัวพิยดา เขาทำไปโดยไม่รู้ตัว แต่พิยดาที่มองเขาตลอดเห็นเข้าน้ำตาชุดใหม่ไหลออกมามากกว่าเดิม

“พี่ก็นึกเอะใจอยู่เชียว ทำไมเขามาเดินห้างฯ ไกลถึงขนาดนั้น ทั้งที่เขาเป็นลูกชายเจ้าของห้างฯ อันดับหนึ่งในไทย ฮึ! พี่เริ่มจะเข้าใจแล้ว ทำไมไม่มีผู้ชายคนไหนจีบน้องพิมติดเลยสักคน ก็เพราะน้องพิมชอบคนรวย คนอื่นที่มันจนๆ น้องพิมไม่เคยชายตามองคนพวกนั้นเลย!”

“ฮึก...”

“ไม่ต้องร้องไห้ ถ้าสิ่งที่พี่พูดมันคือความจริง แต่ว่าก็ว่าเถอะนะ เขาระดับไหน แล้วน้องพิมระดับไหน เคยรู้ตัวไหม ว่าฐานะทางสังคมของเรากับเขาต่างกันมากแค่ไหน ถึงเขาจะสนใจน้องพิมถึงขั้นมาหา แต่จะได้คบกันเหรอ หวังสูงไปหรือเปล่าว่าเขาจะจริงจังกับผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง สู้ไปคบคนระดับเดียวกันไม่ดีกว่าเหรอ ผลสุดท้ายน้องพิมก็จะเป็นแค่ของเล่นคนรวยที่พอเบื่อเขาก็ทิ้ง!”

“พี่บลูไม่มีสิทธิ์มาตัดสินพิม!”

พิยดาตะโกนใส่เขาทั้งที่ร้องไห้หนักจนกายอรชรสั่นเทา

“เพิ่งจะรู้จักพิมไม่กี่ปีกล้าดียังไงมาดูถูกพิม แค่เพราะพิมไม่ชอบพี่ ต้องว่าพิมแรงขนาดนี้เลยเหรอ! พิมไม่ได้ชอบคนรวย ไม่ได้รักใครที่เงินหรือเปลือกนอกของเขา ใช่! พิมรู้จักเขา แล้วเราก็เคยคบกัน แต่ไม่ใช่คบเพราะเขารวย พิมรักเขา เพราะเขาเป็นเขา ไม่ใช่เพราะเขานามสกุลอรัญรัตนา หรือเขาร่ำรวย!”

“ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้คือเขารวยไงน้องพิม! ต่อให้จะบอกว่าไม่ได้ชอบที่เขารวย แต่การที่น้องพิมชอบเขาก็ตัดสินได้แล้วว่ามันจริงตามที่พี่พูด! ให้มีเท่าเขาถึงจะชนะใจน้องพิมได้ ชาตินี้ทั้งชาติพี่ก็ไม่มีปัญญาหรอกนะ อยากจะเรียกพี่ว่าไอ้ขี้แพ้ก็ได้ เพราะถึงจะสู้ให้ตาย พี่ก็ไม่มีวันชนะเขา น้องพิมอยากจะปฏิเสธพี่ ปฏิเสธทุกคน เพื่อเฝ้ารอเศษความรักจากเขา ก็เชิญรอตามสบายเถอะนะ พี่จะคอยดูอยู่ห่างๆ ว่าจะสมหวังหรือเปล่า แต่ถ้าให้พี่พูดในมุมมองของพี่ น่าจะยากนะครับ เขามีทางเลือกที่ดีกว่านี้มาก”