บทที่ 5/5 หันหลังให้อดีต

“แม่รับฟังรันเสมอ ไม่ว่ารันจะรักใครแม่ตามใจรันทั้งนั้น แต่จนถึงตอนนี้รันไม่ยอมคบใครสักคน แล้วจะไม่ให้แม่เป็นห่วงได้ยังไง หรือรันมีคนที่รักอยู่แล้ว รันบอกแม่มาตามตรงสิลูก ผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม คนที่รันเจอในสนามบินตอนอยู่ลอนดอน แม่รู้จากคำบอกเล่าของน้องพิมหมดแล้ว”

“ถ้ารันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว รันบอกพ่อแม่ได้เลยลูก พ่อแม่ยินดีสนับสนุนลูก อะไรที่ทำให้ลูกมีความสุข ลูกไม่ควรจะปิดบังพ่อแม่” คุณเขมราชสนับสนุนลูกชายให้เปิดใจคุยกัน

“ผมยังไม่พร้อมบอกคุณพ่อคุณแม่ตอนนี้ แต่คุณพ่อคุณแม่เข้าใจไม่ผิดหรอกครับ ผมชอบผู้หญิงคนนั้นจริงๆ แล้วก็ชอบเธอมานานเกือบสิบปี เราเคยคบกันมาก่อน แต่ผมเอง... ที่เป็นฝ่ายทิ้งเธอ”

“ไม่เป็นไร เลิกแล้วก็จีบใหม่ได้ มัวแต่รอรีเมื่อไหร่จะสมหวัง”

นับเป็นครั้งแรกที่ลูกชายตัวแสบยอมเปิดใจเล่าถึงความลับที่เก็บไว้ในใจ น้ำตาที่เคยไหลอันตรธานหายไปอย่างเร็ว ท่านเคลื่อนย้ายตัวจากข้างสามีกลับไปหาลูกชาย ลูบศีรษะลูกเบาๆ ผมเส้นไหนชี้ฟูไม่น่าดูก็ช่วยจัดให้เรียบไปกับศีรษะ ตารันมันกวนตีนแม่ เอนศีรษะออกห่าง มองแม่ตาขวาง แม่มลคนดีโอบลูกกลับมาสวมกอด ทำท่าทาง รักกันๆ เหมือนไม่เคยมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้ง

“กับคนนี้ รักจริงหวังแต่ง พร้อมปั๊มหลานให้แม่เลยใช่ไหม อยากให้แม่ช่วยง้อไหม แม่ตีสนิทคนเก่งมากเลยนะ รับรองว่าภายในสัปดาห์เดียวตีสนิทกับพ่อแม่ฝ่ายนั้นได้สบาย ส่วนแม่หนูคนนั้น ไม่ต้องห่วง แม่จะทุ่มไม่อั้น ดูลูกชายของแม่สิจ๊ะ ป่วยก็ยังหล่อลากไส้ ผู้หญิงคนไหนจะกล้าปฏิเสธ”

“ไม่เอาครับ บอกแล้วไงว่าผมยังไม่พร้อม เพราะรู้ว่าแม่จะทำแบบนี้ ผมถึงไม่กล้าบอก เกิดเธออึดอัดแล้วไม่คุยกับผมอีกเลย ผมจะทำยังไงครับ ถ้าพลาดจากคนนี้ ผมไม่อยากแต่งงานกับใครอีกแล้ว”

“โอ๋ แม่ยอมรอสักหน่อยก็ได้จ้ะ แต่รันบอกแม่ได้ไหมจ๊ะ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นลูกเต้าเหล่าใคร ไปทำอะไรที่อังกฤษ ท่องเที่ยว เรียนต่อ หรือทำงาน แต่แม่ไม่ถามแล้วดีกว่า แม่เชื่อมั่นในสายตาลูกชายคนดีของแม่”

“คุณแม่ครับ ถ้าผู้หญิงที่ผมรักไม่ได้เรียนจบเมืองนอก ไม่ได้มาจากครอบครัวมีฐานะ เป็นแค่คนธรรมดา แค่พอมีพอกิน คุณแม่จะรังเกียจ จะไม่อนุญาตให้ผมคบเธอหรือเปล่า”

“คุณเขม ฟังลูกถามมลสิคะ ในฐานะแม่ ควรตอบยังไงดีนะ” ยิ้มสลับหัวเราะมีความสุขมากที่สุดในรอบกี่เดือนไม่ทราบ เอียงใบหน้างามตามวัยไปทางสามีที่ใจดีถึงขั้นตามมาสมทบที่ข้างเตียงลูกชาย วงแขนกว้างยกขึ้นโอบไหล่ลูกชายและไหล่ท่านกอดกันสามพ่อแม่ลูก

“พ่อกับแม่อยู่ข้างลูกเสมอ ลูกรักใคร พ่อกับแม่ก็จะรักคนนั้น”

“รันอย่าใส่ใจบางคำพูดของแม่เลยนะลูก บางครั้งแม่ก็พูดมาก เล่นใหญ่เกินไป แต่ใจจริงแล้ว แม่ไม่เคยสนใจฐานะหรือชาติตระกูล ตัวแม่เองก็เป็นแค่เด็กบ้านสวน ช่างเย็บผ้าธรรมดา ที่มีโอกาสได้แต่งงานกับคุณพ่อ แม่ถึงได้มีชีวิตสุขสบาย มีบริษัทใหญ่โต ถ้ารันรักและพร้อมจะสนับสนุนผู้หญิงคนนั้น แม่เชื่อว่าอนาคตข้างหน้า ผู้หญิงที่รันรักจะเติบโตและเก่งเหมือนแม่”

“ขอบคุณครับ ผมไม่เคยสบายใจมากเท่าวันนี้มาก่อน”

คิดถึงพิยดาในวัยเดียวกับมารดา ศรันย์เห็นภาพหญิงสาวประสบความสำเร็จในหลายด้าน ทั้งหน้าที่การงาน สุขภาพ และครอบครัว ทุกที่ที่หล่อนไปจะมีเขาคอยเดินตามต้อยๆ เป็นทาสเมียตลอดไป เหมือนคุณพ่อที่ตามติดคุณแม่เป็นเงา ศรันย์โอบกอดท่านทั้งสอง เขารักคุณพ่อคุณแม่ที่สุด

“อ้อนพ่อแม่ก็เป็น นอนพักเยอะๆ นะลูก จะได้มีแรงไปง้อสาว”

“ครับ ผมจะนอนพักเยอะๆ หายป่วยเมื่อไหร่ จะตามไปง้อให้สำเร็จ คุณพ่อคุณแม่จะได้มีลูกสะใภ้น่ารักกับหลานโขยงใหญ่มาคอยอ้อน”

“โขยงใหญ่จริงไหม คนสองคน น้อยไปนะ พอดีว่าสมบัติแม่เยอะ”

“สิบคนไปเลยครับ ผมรู้สึกดีขึ้นแล้ว คุณพ่อคุณแม่กลับบ้านไปพักผ่อนเถอะครับ อยู่ที่นี่จะอึดอัด ผมอยู่คนเดียวได้ เอ็มกับซีเทียวไปเทียวมาระหว่างบริษัทกับโรงพยาบาล ยังไงก็ไม่เหงา”

“ไม่เป็นไร ห้องพักกว้างขวาง พ่อแม่ไม่อึดอัดหรอกลูก แม่รอกลับตอนเย็นทีเดียวดีกว่า กลับบ้านไปตอนนี้ก็อยู่ว่างๆ”

“ขอบคุณครับ ผมโชคดีที่สุดในโลก ที่มีคุณพ่อคุณแม่น่ารัก”

“ปากหวาน คุณเขมฟังลูกพูดสิคะ ปกติเคยอ้อนพ่อแม่เสียเมื่อไหร่”

มันเขี้ยวลูกชาย แต่ก็อดเขินไม่ได้ ดีใจที่สมาชิกในครอบครัวรักใคร่กลมเกลียวกัน แม้ว่าทั้งบ้านจะมีกันอยู่แค่สามคนพ่อแม่ลูกก็ตาม

“บ่ายแล้ว คุณจะกินข้าวเลยหรือเปล่า ผมจะให้คนออกไปซื้อ”

“ฝากสารัชซื้อให้แล้วกัน ของมลเอาอะไรง่ายๆ ซูชิหรือสลัดก็ได้”

“ซูชิเผื่อผมด้วย ผมไม่อยากกินข้าวต้มฝีมือใครบางคน” คนป่วยเหน็บพิมพ์มาดาไม่จบไม่สิ้น จะถูกฝ่ามือมารดาฟาดก็คราวนี้ เขาหัวเราะมีความสุข นอนดูรายการโทรทัศน์กับมารดาช่วงที่บิดาโทรสั่งอาหาร

“คุณเขม ก่อนเข้ามาคุณถือกระดาษอะไรมาด้วยเหรอคะ”

“ข้อมูลบ้านเช่าครับ” คุณเขมราชนำกระดาษสองแผ่นไปให้ภรรยา เลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างเตียง ส่วนภรรยายังนั่งบนเตียงลูกชาย

“ย่านนี้อสังหาฯ ท่าทางจะแพงนะคะ ค่าเช่าหมื่นสองพันบาทต่อเดือน แต่สภาพบ้านเก่าเชียว คุณไปเก็บกระดาษพวกนี้มาทำไมคะ”

“คนรู้จักของเราทำตกไว้ น่าจะกำลังเลือก ว่าจะเช่าบ้านหลังไหน”

“ใครกันคะ สภาพบ้านไม่น่าอยู่เลย รันดูสิลูก” แม่มลส่งต่อให้ลูกชาย แต่ศรันย์ไม่อยากอ่าน ส่ายหน้าใต้มาร์กปฏิเสธ ขัดใจเสียจริง ได้นิสัยเอาแต่ใจจากแม่ แต่ไม่ยอมได้นิสัยสอดรู้สอดเห็นไปด้วย

“มลคิดว่าค่าเช่าประมาณนี้ เช่าคอนโดฯ อยู่ได้สบาย คุณภาพชีวิตดีกว่าทาวน์เฮ้าส์ มลเคยเห็นตามข่าว เพื่อนบ้านมีปัญหากันเรื่องใช้เสียง เรื่องที่จอดรถ ทะเลาะวิวาทกัน วันดีคืนดีเอาปืนออกมายิงกันตาย”

“ผมก็นึกเป็นห่วง บ้านที่มีแค่ตัวบ้านไม่มีกำแพงรอบล้อม ใครจะปีนเข้ามาตอนไหนก็ได้ ถ้าหากมีคนเข้ามาทำร้ายคงแย่น่าดู แต่ทำยังไงได้ น้องพิมคงจะหาได้ดีที่สุดเท่านี้ ถ้าเช่าคอนโดฯ ก็คงจะอยู่สามคนไม่ได้”

“ใครนะคะ? พิมไหน พักนี้รู้สึกเหมือนมลจะได้ยินชื่อนี้บ่อยเสียจริง”

เริ่มจากพิมพ์มาดา พิยดา แล้วยังมีผู้หญิงปริศนาคนนั้นที่ชื่อพิม คำบอกเล่านั้นสร้างความสงสัยให้คุณนฤมล และความตื่นตัวให้ ศรันย์ ที่ถึงขั้นพยุงร่างกายอ่อนล้ามานั่งข้างมารดา ขออ่านกระดาษแผ่นนั้นด้วยคน

“ทำเหมือนไม่รู้จักไปได้ เราเพิ่งเจอน้องพิมเมื่อวานเองนะ”

“อ๋อ หมายถึงเด็กรับใช้มือไม้แข็งคนนั้นเหรอคะ ถ้าเป็นคนบ้านนั้นไม่แปลกใจหรอกค่ะ ที่หาบ้านเช่าได้ดีเท่านี้ ก็หมดตัวทั้งนายทั้งบ่าวนี่นา”

“ทำไมพูดแบบนั้น คุณไม่เป็นห่วงเด็กเหรอคุณมล แล้วคำว่าเด็กรับใช้ อย่าพูดให้คนอื่นได้ยินเชียวนะ น้องพิมโตเป็นสาวแล้ว อาจจะอายได้”

“อายความจริง จะอายทำไมเหรอคะ คนเขารู้กันหมด ว่าเด็กคนนั้นอยู่บ้านในสถานะอะไร อย่ามาบิ้วให้มลสงสารพวกเขาหน่อยเลย ไม่ได้ผลค่ะ” มองสามีตาขวาง กลับมาสวมบทบาทคุณนายเอาแต่ใจคนเดิม

“ผมไม่ชอบ ที่คุณพูดจาเหน็บแนมไม่ให้เกียรติคนอื่น”

“ต้องเรียกคุณด้วยหรือเปล่าคะ ถึงจะถือว่าให้เกียรติ! หรือถ้าเป็นห่วงกลัวเด็กจะอยู่บ้านเช่าไม่ได้ หาคฤหาสน์ให้อยู่แทนไหมล่ะ”

“พอเป็นเรื่องคนบ้านนั้นเข้าหน่อย ทำไมคุณชอบหาเรื่องนัก น่าจะรู้จักแยกแยะไม่พาลเกลียดทุกคน บ้านเก่าที่น้องพิมอยู่มาตั้งแต่เด็กจนโตสภาพแย่กว่าในรูป น้องพิมยังอยู่ได้ ไม่จำเป็นต้องอยู่ในคฤหาสน์หรูอย่างที่คุณเหน็บแนม แต่ที่ผมอดห่วงไม่ได้ก็คือความปลอดภัย คนในบ้านย้ายกลับต่างจังหวัดหมด เหลือแค่น้องพิมที่ต้องดูแลพ่อแม่ที่ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ด้วยตัวคนเดียว ยังมีเจ้าหนี้ของเมศตามระรานข่มขู่ทำร้ายร่างกายอีก ผมเห็นกับตา พวกมันขี่มอเตอร์ไซค์ตัดหน้าน้องพิม จะมากระชากตัวให้ขึ้นรถไปกับพวกมัน ในโรงพยาบาลกลางวันแสกๆ มันยังกล้าทำถึงขนาดนี้ ผมไม่อยากคิดถึงตอนกลางคืนในสถานที่ลับตา พวกมันอาจจะทำร้ายร่างกายน้องพิมก็ได้ คุณจะโกรธจะเกลียดคนอื่นผมเข้าใจ แต่อย่าเกลียดน้องพิมได้ไหม เราเห็นน้องพิมมาตั้งแต่เด็ก คุณก็รู้ว่าน้องพิมเป็นเด็กดี ที่น้องพิมเรียนไม่จบไม่ใช่ไม่รักดีไม่มีความสามารถ แต่น้องตัดใจกลับบ้านกลางทางก็เพราะน้องทำเพื่อพ่อแม่พิการไม่ใช่เหรอคุณมล คุณสงสารเด็กบ้างสิครับ”

คำเตือนจริงจังจากสามีทำให้คุณนฤมลใจเย็นลงมาก เริ่มเห็นใจและสงสารเด็กสาวรุ่นลูกที่จำเป็นต้องละทิ้งความฝันกลับมาจมปลักกับชีวิตเดิม แบกพ่อและแม่ไว้บนหลังจนตัวแอ่น ทั้งที่ลำพังก็แทบจะเอาตัวเองไม่รอด ทว่าคุณนฤมลยังคงเชิดหน้าฉบับคุณนายผู้เอาแต่ใจ มีแค่ลักษณะการวางตัวเท่านั้นที่อ่อนโยนอย่างเหลือเชื่อ

“มีอะไรบ้างล่ะคะ ที่เราพอจะช่วยเหลือเด็กคนนั้นได้”