บทที่ 8/2 ปล่อยมือ

ช่วงรอยต่อสั้นๆ 3 เดือนที่ศรันย์ไปเรียนเมืองนอก เขาไม่โทรหา ไม่ส่งข้อความมา ไม่สนใจไยดีหล่อนเลย จนกระทั่งได้ข่าวการเสียชีวิตอย่างกะทันหันของน้องสาว จึงรีบบินตรงกลับประเทศบ้านเกิดเมืองนอน ในงานศพศิรินทร์คนอื่นเสียใจกันหมดมีแค่พิยดายิ้มสะใจคนเดียว สาปส่งคนอย่างมันตายๆ ไปซะก็ดี ไม่ได้ระมัดระวังว่าพฤติกรรมน่ารังเกียจนั้นได้ตกอยู่ในสายตาศรันย์กับมารดาของเขา

ผลชันสูตรศพออกมาระบุชัด ศิรินทร์เสียชีวิตจากการตกเลือดระดับรุนแรงภายหลังจากการทำแท้งเถื่อน!

ไม่มีใครรู้ว่าศิรินทร์ตั้งครรภ์แม้กระทั่งคนในครอบครัว ศิรินทร์บอกเพียงจะไปเที่ยวภูเก็ตช่วงปิดเทอมกับเพื่อน แต่สอบปากคำเพื่อนหล่อนทุกคนกลับไม่มีใครเลยที่ไปภูเก็ตกับศิรินทร์ ประวัติการจองตั๋วเครื่องบิน ศิรินทร์ก็จองไว้สำหรับบินไปคนเดียว

‘ราเมศวร์’ เถียงหัวชนฝาไม่เคยล่วงเกิน คิดกับศิรินทร์แค่น้องสาวเท่านั้น ก่อนจะถูก ‘ศรันย์’ กระชากหน้ากากใสซื่อแสร้งไม่ได้เป็นคนทำให้ขาดออกเป็นชิ้นๆ หลังจากเขาตรวจพบข้อความในเฟซบุ๊กที่ศิรินทร์คุยกับเพื่อนสนิทก่อนจะเสียชีวิต ระบุอย่างชัดเจนว่าราเมศวร์คือพ่อของลูก!

ความสัมพันธ์ระหว่างสองตระกูลเข้มแข็งมาหลายสิบปีพังทลายลงในวันเดียว รถยุโรปราคาแพง ศรันย์ขับชนรั้วบ้านอัศวเมฆินทร์เหมือนมันคันละสองพัน เหยียบมิดเท้าชนทุกอย่างที่ขวางหน้าจนแหลกละเอียด พิยดาที่อยู่ตรงนั้นเบิกตาโพลงเกือบถูกรถหรูพุ่งชน ชายผู้อยู่หลังพวงมาลัยเหยียบเบรกมิดเท้า อาจเปลี่ยนใจหรือไม่ก็กลัวติดคุกข้อหาพยายามฆ่า ส่งสายตาอาฆาต ก้าวอาดๆ ลงจากรถเข้ามากระชากข้อมือบาง เขย่าเรือนร่างพิยดารุนแรงเหมือนเกลียดชังหล่อนมาเป็นชาติ

“ไอ้เมศอยู่ไหน! ไปตามมันออกมาพบพี่!”

นัยน์ตาเขาแดง เพิ่งจะหยุดร้องไห้ไปได้ไม่นาน กลับบุกเข้ามาเอาผิดราเมศวร์ถึงบ้าน ทั้งที่บิดามารดาขอร้องให้ตัดขาดจากคนบ้านนี้ อย่ากลับมายุ่งกับพวกตระกูลชั่ว แรงเขย่าจากเขาทำให้พิยดาเจ็บและหล่อนก็เริ่มจะหมดความอดทนเต็มที ที่เขาทำเหมือนไม่ใช่คนเคยรักกัน

“พี่รัน ปล่อยพิม พิมเจ็บ! อยากเจอพี่เมศก็ตามหาเองสิ แค่เข้าไปในบ้าน จะมาใช้งานพิมทำไม!”

“ก็เพราะพิมเป็นคนใช้ไง! ไม่ให้พี่ใช้งานคนใช้ จะให้ไปใช้งานใคร!”

กระดูกหัวไหล่พิยดาเกือบแหลกละเอียดคาอุ้งมือร้ายกาจ

วันคืนดีๆ ที่เคยมีร่วมกันและถ้อยคำว่ารักที่เขาเคยเอื้อนเอ่ย ในวันนี้ไม่เหลืออีกแล้วในใจเขา พิยดาน้ำตาไหล ถูกทิ้งโดยไม่มีคำลานานกว่าสามเดือน เขากลับพูดจาใจร้ายอย่างไม่น่าให้อภัย ความโกรธส่งเสริมให้พิยดาแสดงพฤติกรรมต่อต้านผลักไสเขาออกไปให้พ้น

“พิมไม่ใช่คนใช้บ้านพี่ อย่ามาบ้าอำนาจแถวนี้!”

สมาชิกอาศัยในคฤหาสน์อัศวเมฆินทร์ทั้งนายและบ่าววิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์ เรือนร่างอ้อนแอ้นของพิยดาถูกใครสักคนดึงกลับมายืนรวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน มีเพียงราเมศวร์คนเดียวเท่านั้นที่เข้าไปเผชิญหน้า

“ไอ้รัน! มึงขับรถชนกำแพงบ้านกูทำไม ทำอะไรของมึง! กูบอกไปว่าไม่ใช่กู! ไม่คิดจะเชื่อกูเลยใช่ไหม กูเป็นเพื่อนมึงนะ กูรักน้องรินเหมือนน้องสาว!”

“ถ้าคิดกับยายรินแค่น้องสาว แล้วมึงนอนกับน้องกูทำไม!”

หมัดหนักพุ่งเสยเข้าที่แนวกรามกระแทกจนกายสูงใหญ่ของราเมศวร์ล้มลง ในบ้านอัศวเมฆินทร์มีแค่ผู้หญิงกับคนแก่ ตัวของคุณไกรสรเองก็ออกมาไม่ได้ เนื่องจากความพิการที่เกิดขึ้นหลังประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ดุจเดือนเป็นคนเดียวที่ร้องกรี๊ดลั่นบ้าน ขอร้องให้ศรันย์หยุด ถูกเขาผลักจนล้มไม่เข็ดพยายามจะเข้าไปงัดแขนศรันย์ให้หยุดต่อยตีพี่ชายของหล่อน

“มึงไม่รักยายรินมึงไม่บอกกูดีๆ วะ! หลานกู กูดูแลได้ กูไม่ได้อยากให้น้องกูตายเพราะคนเลวอย่างมึง! เอาน้องกูคืนมา! มึงเอาน้องกูคืนมา! มึงคืนน้องมาให้กู!”

“พี่รัน อย่าทำพี่เมศ ทำอะไรสักอย่างสิ มัวแต่ยืนมองอยู่ได้!”

ดุจเดือนกรี๊ด ร้องไห้ตามพี่ชายที่มีสภาพใบหน้าอาบไปด้วยเลือด ข้อเท้าของดุจเดือนพลิก ไม่อาจเข้าไปช่วยพี่ชายได้อีก แผดเสียงออกคำสั่งกลุ่มคนรับใช้ ทว่ากลับไม่มีใครเข้าไปช่วยเหลือพี่ชายหล่อนสักคน

ผลัวะ!

ออกหมัดแต่ละครั้งไม่เคยพลาดเป้า กระแทกหมัดเข้ากลางเบ้าตาจนมีเลือดสีแดงคั่งในนัยน์ตาขาว กระแทกเข้าที่ปาก ปากก็แตก กระแทกเข้าที่จมูก จมูกก็หัก ศรันย์ควรจะหยุดแต่เขากลับไม่ยอมหยุดความบ้าคลั่งไว้แค่นั้น ถ่ายเทน้ำหนักบนตัวนั่งกดทับตัวราเมศวร์ ง้างหมัดกระแทกเข้าที่ใบหน้านั้นจนไม่เหลือเค้าโครงของความเป็นมนุษย์ ราเมศวร์เหมือนเค้กก้อนสีขาวที่ถูกละเลงไปด้วยเนื้อสตรอว์เบอร์รีเหนียวๆ จนไม่เห็นเนื้อครีม

“พี่รัน หยุด เดือนบอกให้หยุด! มึงไม่คิดจะญาติดีกับพวกกูแล้วใช่ไหม ฮือ! มึงต่อยพี่กู พี่เมศ!” ดุจเดือนตะเกียกตะกายไปตามพื้นมุ่งหมายจะช่วยเหลือพี่ชาย เคียดแค้นต่อชายหนุ่มที่คิดจะฆ่าเขาให้ตายคามือ

แต่แล้ว... ผลัวะ!

“จะเลิกบ้าในบ้านคนอื่นได้หรือยัง!”

ตาคู่กลมโตของนางเอกสาวน้องใหม่มาแรง และกลุ่มคนรับใช้ในบ้านต่างพากันอึ้งกันเป็นแถบ เสียงดังสนั่นไม่ได้มาจากแรงหมัดของศรันย์ แต่มาจากท่อนไม้ขนาดใหญ่ที่พิยดาลากมาฟาดใส่กลางแผ่นหลังของศรันย์ ร่างกายของเขาเลื่อนล้มลงไปนอนข้างราเมศวร์ที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายไปทางไหนได้ เพราะชายหนุ่มบาดเจ็บจนหมดสติไปแล้ว

เรี่ยวแรงของผู้บุกรุกกลับคืนมา เมื่อได้เห็นหน้าค่าตาคนทำ เคลื่อนกายเร็วเข้ามากระชากเรือนร่างบอบบางผลักแผ่นหลังของหล่อนไปชนกับกำแพง บทราเมศวร์ไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเหลือเปลี่ยนเป็นพิยดาทั้งยายทองและลุงสมศักดิ์ต่างพยายามจะเข้ามาดึงตัวเขา ศรันย์เป็นบ้าไปแล้ว ไม่มีใครเอาชนะพละกำลังคนหนุ่มอย่างเขาได้ กดไหล่พิยดาแรงหล่อนควรจะปริปากบ่น หรือพูดหวานๆ ขอให้เขาปล่อย ทว่ากลับกัดปากเงยหน้าขึ้นสู้

คนเคยรักกันต่อให้มีเรื่องบาดหมางใจก็ยังคง ‘รัก’ พิยดาควรเข้าข้างคนสูญเสียอย่างเขา แต่หล่อนกลับเข้าข้างราเมศวร์เพียงเพราะมันนามสกุลอัศวเมฆินทร์เหมือนกับหล่อน! คนสองคนรักกันหวานชื่นไม่เคยคิดจะเกลียดชังกันได้ลง เพิ่งจะมีวันนี้ วินาทีนี้ ที่ทั้งศรันย์และพิยดาต่างเกลียดกันเข้าไส้ ไม่อยากจะทะนุถนอม และมีกันในอ้อมแขนอีกต่อไป

“ขอโทษพี่มาเดี๋ยวนี้ แล้วพี่จะยกโทษให้ จะไม่โกรธเคืองพิม!”

“พี่รันเป็นฝ่ายเข้ามาทำลายข้าวของ ทำร้ายคนในบ้านพิม คนที่ควรขอโทษควรจะเป็นพี่ ไม่ใช่มาบังคับให้พิมพูดในสิ่งที่ตรงข้าม!”

“จะเอาอย่างนี้ใช่ไหม เข้าข้างมันโดยไม่สนใจผิดชอบชั่วดี! ได้ พิม ได้ งั้นนับจากวันนี้เป็นต้นไป เราสองคนจบกัน!”

ศรันย์ที่เพิ่งจะเสียน้องสาวไปอย่างไม่มีวันหวนกลับกระซิบเสียงเคียดแค้นข้างขมับเล็ก คลายแรงขยุ้มบนต้นแขนบางผลักหล่อนกลับไปอยู่ในอ้อมแขนคนในครอบครัวคนรับใช้ของหล่อน ที่ไม่มีคุณสมบัติข้อไหนคู่ควรกับเขา น้ำเสียงที่เปล่งออกมาและสายตาชิงชังคู่นั้นพิยดาจำไม่เคยลืม เขาหันหลังให้หล่อนถึงสองครั้งแล้วยังกล้าคิดจะกลับเข้ามาในชีวิต คนสารเลวตัวจริงน่าจะเป็นเขามากกว่า!