บทที่ 7/1 วอนขอโอกาส

“พันท้ายนรสิงห์”

“กวางตุ้งสูตรพริกกะเหรี่ยง”

“พันท้าย!”

“กวางตุ้ง!”

ออร่ากับอีฟเลือกเนื้อหมูสไลด์ หมูสามชั้น เบคอน ปลาหมึก ผัก เส้น วัตถุดิบที่จะนำไปปิ้งย่างครบเรียบร้อยมาตกม้าตายที่น้ำจิ้ม เถียงกันหน้าตั้งแต่ละคนอยากกินน้ำจิ้มแบรนด์โปรดตัวเอง ในชั้นขวดเล็กหมดเกลี้ยง เหลือแค่ขวดใหญ่ จะซื้อไปทั้งสองขวดก็กระไร ถูกพิยดาบ่นว่าสิ้นเปลือง ขี้เกียจฟัง สองสาวมองหน้ากันได้ข้อสรุปว่า...

“ยัน ยิง เยา ปั๊กกะเป้า ยิ้งงงงงงงงง ฉุบ!”

กรรไกรสอง ค้อนสอง อีฟค้างค้อนไว้ ออร่าออกกระดาษ ออร่าร้องกรี๊ด กระดาษชนะค้อน

“ไม่แฟร์เลย ใครสอนก็ไม่รู้ ค้อนสิควรชนะ ตีทีเดียวกระดาษขาด”

อีฟขี้แพ้ชวนตี วางน้ำจิ้มแบรนด์โปรดของตัวเองกลับเข้าชั้น เผอิญเหลือบไปเห็นพิยดากำลังมองหาพวกหล่อน “พี่พิม ทางนี้ รถเข็นหายไปไหน ไหนพี่พิมบอกว่าจะซื้อของเข้าบ้าน ให้อีฟกับพี่ออร่ามาเลือกของที่จะเอาไปทำกินเย็นวันนี้”

“พี่เปลี่ยนใจ ของใช้จุกจิกเยอะ ไว้รอมาซื้อวันหลังดีกว่า ห้างฯ กับบ้านใกล้กันแค่นี้ พี่ไม่อยากให้เพื่อนเหนื่อยมาช่วยพี่ถือของ”

“พี่พิมร้องไห้เหรอ อีฟว่าตาพี่แดง ก่อนออกจากบ้านยังปกติ”

น้องน้อยประจำกลุ่มอ่านภาษากายอยากกลับบ้านเต็มประดาของพิยดาไม่ออก ช่างสอดรู้สอดเห็นยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจะสิงร่างหญิงสาว

“เปล่านะ ก็ปกติดี อาจจะเผลอขยี้ตานิดหน่อยเลยแดง พี่หิวแล้ว อีฟกับพี่ออร่าก็น่าจะหิวเหมือนกัน เรารีบกลับกันเถอะนะ”

พิยดารีบคล้องแขนน้องน้อย ยิ้มกลบเกลื่อนไม่ให้อีฟท้วงรอบสอง

“อ๊ะๆๆ ยังกลับไม่ได้ เหลือโซจูของยายอีฟ กับเบียร์ของไอ้บลู หายหัวไปไหนของมัน เดี๋ยวหยิบซ้ำซ้อนกัน พิมเดินมาไม่สวนทางกับมันเหรอ”

ถามเพื่อนสนิทได้ความว่าเอาของไปเก็บหลังบ้าน ได้ยินผู้หญิงที่ตัวเองหลงรักบอกพ่อว่าไม่ได้รักไม่ได้รู้สึกอะไรด้วย อกเดาะเป็นหมาหงอย ไม่ทันไรหายเศร้า กลัวพิยดาได้เข็นรถหนักๆ ขอไปตามหาและช่วยเข็น

“ไม่ค่ะ ไม่เห็น พี่บลูอาจจะไปเข้าห้องน้ำก็ได้”

จะเห็นได้อย่างไร ทิ้งห่างศรันย์ได้ก็เดินฉับๆ มารวมกลุ่มกับเพื่อน ดวงตาคู่อ่อนหวานกวาดมองรอบทิศทางกลัวเขาจะตามมาราวี ไม่อยากให้ศรันย์พูดจาบ้าๆ ต่อหน้ากลุ่มเพื่อน ไม่ต้องการอธิบายเรื่องราวในวันเก่าๆ ให้ใครฟัง เลิกกันแล้วก็ควรจะเลิกกันเลย จะรื้อฟื้นไปทำไม

“พี่ออร่า อีฟ กลับกันเถอะ โซจูกับเบียร์แวะซื้อเซเว่นก็ได้”

“เอ๊ะ” ออร่าจิ๊ปากรำคาญ

“มาถึงที่แล้วทั้งทีจะแวะเซเว่นให้เสียเวลาทำไม ไม่ต้องพูดมาก ชัท ยัวร์ เมาส์ อีฟ ลากแขนพี่มึงมา”

“ได้เลย”

ว่าง่ายก็คราวนี้ อีฟอยากซดโซจูพลางคีบตะเกียบกินปิ้งย่าง ลากแขนพิยดาตามหลังออร่าที่เข็นรถออกหน้าชวนคุยเรื่องอื่นไปเรื่อยเปื่อย ไม่ได้สนใจว่าตอนนี้พิยดาหน้าเสียมากแค่ไหน ด้วยความเข้าใจผิดคิดว่าพิยดารบเร้าอยากกลับบ้านเพราะไม่อยากอยู่กับบลูตามลำพัง

ออร่าหงุดหงิด จะอะไรกันนักกันหนากับแค่ไอ้บลู รำคาญมันมากนักจะเอามือผลักหรือใช้เท้าเขี่ยมันออกไปก็ได้ ไม่จำเป็นต้องจิตตก เดินหนีมันมาไกลขนาดนี้ หรือออร่าควรจะปรามเพื่อนสนิท บอกให้มันโรคจิตให้น้อยๆ ลงหน่อย ไปตามติดพิยดามากน้องมันกลัว

บ่นให้เพื่อนเพลินๆ ออร่าหลุดปากส่งเสียงร้อง ฉิบหาย! ทันทีที่เลื่อนรถออกมาจากโซนอาหารสด ก็ชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่รีบร้อนเดินออกมาจากมุมลับตา

เขาอุทานเสียงเบา งอตัวเจ็บบริเวณหน้าขา

อย่าว่าแต่เสียงเลยที่คุ้นหู แค่เห็นเส้นผมจากด้านหลังก็จำได้ว่าใคร แน่นอนน่ะสิ ก็หล่อนถูกผู้ชายคนนี้ด่าที่บริษัททุกวันนี่นา! ฉิบหายของจริงก็งานนี้แหละเว้ยไอ้ออร่า!

“พี่ออร่าเข็นรถไม่ดูทางเลย ขอโทษนะคะ พวกเราไม่ได้ตั้งใจค่ะ เจ็บไหมคะ”

อีฟเข้าไปช่วยประคองชายหนุ่มรูปร่างดีแต่งตัวดี คนอะไรโคตรหล่อ โคตรเท่ กลิ่นตัวก็หอม อีฟตาหวานเยิ้ม ร่างกายกระชุ่มกระชวยได้แตะเนื้อต้องตัวคนหล่อ กำลังเคลิ้มๆ มือมารพุ่งจากไหนไม่รู้พุ่งมากระชากท่อนแขนกลับมา ออร่านั่นเอง โธ่... สาวผมสั้นหน้าตาน่ารักแถมยังโสดสนิท ทำหน้าบึ้งใส่สาวรุ่นพี่ ก่อนจะแปลกใจ เมื่อรุ่นพี่ที่ค่อนข้างแก่นเซี้ยวยกมือไหว้ชายหนุ่มหน้าตาดี อีฟไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร แต่เมื่อรุ่นพี่ไหว้ หล่อนยกมือไหว้ตาม

“ขอโทษนะคะ ขอโทษจริงๆ ออร่าไม่ได้ดูทางให้ดี ไม่ได้ตั้งใจจะเข็นรถไปชนคุณรัน เจ็บมากหรือเปล่าคะ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ค่ะ”

“ไม่เป็นไรครับ ผมไม่เจ็บ ผมผิดที่เดินไม่ดูทาง”

“ขอโทษอีกครั้งนะคะ”

พนักงานใหม่ประจำบริษัทแฟชั่นอารานียกมือไหว้ลูกชายเจ้าของบริษัทอีกครั้ง เขาพูดจาดีไม่ใส่อารมณ์ ทำให้หญิงสาวหายใจหายคอโล่งขึ้น มองไปรอบๆ เขามาคนเดียว ไม่ได้มีเลขาฯ หรือผู้ติดตามโขยงใหญ่ตามภาพจำ

“คุณรัน... มา... ซื้อของเหรอคะ”

“ครับ”

ของในรถเข็น เนื้อหมูติดมัน น้ำจิ้มสุกี้ กวาดตามองแค่นี้ก็พอจะรู้ว่าสาวๆ จะทำอะไรกิน

“เมนูเย็นนี้น่าอร่อยนะครับ”

“อ๋อค่ะ ซื้อไปทำกินเอง กับเพื่อนอีก... สองสามคน” ออร่ายิ้มจนเหงือกจะแห้ง ในใจไล่ศรันย์ให้รีบไปเร็วๆ จะมาชวนคุยทำไม

“ให้ผมช่วยไหมครับ ผมซื้อของเสร็จแล้วกำลังจะกลับเหมือนกัน”

“ไม่เป็นไรค่ะ เบาๆ ออร่าเข็นไหว ขอบคุณนะคะที่มีน้ำใจ คุณรันตามสบายค่ะ ออร่าไม่รบกวนเวลา”

นักธุรกิจหนุ่มส่งยิ้มเป็นมิตรทักทายหญิงสาวผมสั้น หล่อนแสดงออกนอกหน้าว่าชอบเขา ขยับเข้าไปกอดแขนเพื่อนเขย่าแรงและมองมาที่เขา แจกรอยยิ้มสดใสตั้งใจจะทักทาย ทว่านายบลูช่างภาพฟรีแลนซ์ประจำสตูดิโอที่เป็นไม้เบื่อไม้เมาโผล่มาทำลายบรรยากาศ

“บังเอิญจังเลยนะครับที่เจอกัน แต่ซื้อของแค่นิดๆ หน่อยๆ ซื้อในห้างฯ ตัวเองก็ได้มั้ง ไม่จำเป็นต้องถ่อสังขารมาไกลถึงที่นี่”

สองหนุ่มประจันหน้ากัน บุคลิกภาพและส่วนสูงแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง บลูเตี้ยกว่าเกือบสิบเซนติเมตร แต่งกายง่ายๆ ด้วยเสื้อยืด กางเกงยีนแนบเนื้อ มีโซ่สายเล็กห้อยกระเป๋าตังค์ตรงเอว

ศรันย์มาในมาดนักธุรกิจแบรนด์เนมทั้งตัว ใครก็เทียบเขาไม่ติด

“เคยได้ยินคำว่ากบในกะลาหรือเปล่า ถ้ามัวแต่ขลุกอยู่ในที่แคบๆ เดิมๆ แล้วพูดกรอกหูตัวเองทุกวันว่ากะลาของฉันสวยที่สุด จะเอาความคิดสดใหม่จากไหนมาปรับปรุงธุรกิจให้อยู่รอด มันไม่ใช่สไตล์ผม”

“ความคิดดี ดีมากๆ เลยค่ะคุณรัน ไอ้บลู มึงทำร้านเหล้า มึงยังไปกินเหล้าที่ร้านคนอื่นบ่อยๆ ไม่ได้ต่างกันเลย อย่าพูดขัดหูคุณรัน”

ออร่าพุ่งเข้ามาคว้าแขนเพื่อนสนิท อยู่ไม่สุข เอานิ้วมาแตะปากสั่งแกมขอร้องให้บลูหยุดหาเรื่องชายหนุ่ม กลัวจะพากันซวยไปหมด บลูทำหน้าเซ็ง ไม่อยากยืนแช่ตรงนี้ เหม็น! กลัวได้ต่อยขอบตาใครบางคน

“น้องพิมล่ะ โทรให้หน่อย กูเดินหาน้องไม่เจอ”

“โทรทำไมเล่า ก็ยืนอยู่ด้วยกัน อ้าว”

เหลียวหลังกลับ ว่างเปล่า ไม่มี เมื่อกี้ยังอยู่ตรงนี้