บทที่ 9/3 จะไม่ยอมเสียเธอ

“คุณมล มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น! ไม่อายคนอื่นเหรอ คนมองตั้งเยอะ”

“ถามหลานรักของคุณดูสิ! ว่ามันพูดอะไรให้ฉันโกรธ! มันด่าว่าลูกสาวเราสมควรตาย ให้น้องรินตายห่าตายโหง ทั้งที่น้องรินเป็นลูกสาวฉัน มาด่าลูกสาวต่อหน้าแม่ คิดได้ไง!”

“มันเรื่องจริง ฮึก! คุณรินตาย! เพราะตกเลือดตายจากการทำแท้งเถื่อน! ไม่ได้มีใครจากบ้านพิมไปทำให้คุณรินตาย คุณรินเขาตายเอง! แล้วทำไมเกือบสิบปีที่ผ่านมา คุณมลต้องมากล่าวโทษว่าเป็นความผิดของพวกเรา! แล้วใช้อำนาจกลั่นแกล้งให้พวกเราตกอยู่ในสภาพนี้! ฮึก! ที่บริษัทล้มละลาย ที่พวกเราขาดสภาพคล่องทางการเงิน คุณมลพูดสิคะ! ว่าไม่ใช่ฝีมือของพวกคุณ! พิมรู้! ก่อนไปเรียนต่อ ป. โท พิมเคยทำงานในบริษัทขนส่งของพ่อ พิมรู้หมดนั่นแหละ ว่าใครหักหลัง กลั่นแกล้งพวกเราบ้าง ฮือ...”

พิยดาเถียงกลับไม่ลดละ สาดคำพูดแย่ๆ ใส่คุณนฤมลโดยไม่สนใจจะรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าคุณเขมราชหรือศรันย์

เขากอดรัดรอบเอวไว้แน่น กระซิบข้างหูขอร้องให้หยุดพูด แต่ความอยากเอาชนะทำให้พิยดาไม่แคร์เขา

หล่อนแค่โกรธ ที่ไม่เคยมีสิทธิ์มีเสียงจะพูดในคำที่อยากพูด ต้องอดทนฟังเสียงคนอื่นพูดฝ่ายเดียวไปตลอดชีวิตอย่างนั้นเหรอ

พิยดาไม่ใช่เด็กคนเดิมอีกแล้ว

หล่อนมีความคิด มีเลือดเนื้อ มีจิตใจ ไม่ต่างไปจากคนอื่นแล้วทำไมทุกคนต้องกดหล่อนให้ฟังอย่างเดียว เพียงเพราะหล่อนเกิดมาเป็นลูกคนรับใช้!

“ฉันแค่ยืมมือคนอื่นยังพังเละเทะขนาดนี้ เธอควรขอบคุณนะที่ฉันไม่ลงไปเล่นงานพวกเธอด้วยตัวเอง! เรื่องมันไม่มาถึงขนาดนี้หรอกพิม ถ้าไอ้เมศมันมีความรับผิดชอบสักนิด! ฉันก็คงจะไม่โกรธไม่เคียดแค้นพวกเธอ! แก้แค้นสิบปีก็ไม่สาย มันสาสมแล้วที่บ้านของเธอต้องพบกับความวิบัติ ไม่ใช่เพราะฉันทั้งหมดหรอกนะ แต่มันเพราะพวกเธอทำตัวเอง บริหารงานแย่เอง หัดยอมรับความจริงแล้วลดการกล่าวโทษคนอื่นลงบ้างพิม!”

“แล้วคุณมลล่ะคะ! คุณมลเคยยอมรับความจริงหรือเปล่าเรื่องลูกสาวของคุณ! พี่เมศเคยบอกว่าเขาไม่เคยล่วงเกินคุณริน! ทำไมคุณมลไม่คิดบ้าง! ว่าลูกสาวตัวเองไปนอนกับผู้ชายคนอื่น ฮือ... ทำไมต้องโยนความผิดมาให้พวกเรา ถ้าเด็กในท้องใช่ลูกพี่เมศจริง แค่รอตรวจ DNA หลังคลอดพี่เมศก็ดิ้นไม่หลุดแล้ว ฮึก... แต่คุณรินเลือกที่จะเอาเด็กออก! แอบไปทำแท้งไกลถึงภูเก็ต มันเพราะอะไรคะ คุณมลก็หัดยอมรับความจริงบ้าง!”

“พิม พอได้แล้ว พี่ขอร้อง...”

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันสั่งให้เธอหยุดพูด!”

“ไม่ค่ะ! พิมไม่หยุด พิมจะพูด!”

“ไสหัวไป! ออกไปจากชีวิตฉัน ออกไปจากบริษัทสามีฉัน ออกไป๊! อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก คนอย่างเธอ ต่อให้มากราบฉันสักกี่ครั้งฉันก็ไม่อยากช่วยอะไรสักอย่าง เพราะปากของเธอ นิสัยของเธอ สันดานของเธอมันเหมือนพ่อกับพี่ชายเธอยังไงล่ะ เลวกันทั้งบ้าน เลวกันทั้งโคตร!”

จะเข้าไปทุบตีเด็กร้ายกาจจากบ้านอัศวเมฆินทร์ แต่สามีกอดไว้แน่น พิยดาก็ได้รับการปกป้องจากลูกชาย ยากที่ท่านจะเข้าถึงตัว จึงทำได้แค่ขับไล่ไสส่ง

“ถ้าพิมเลวได้พ่อ ลูกสาวคุณมลเลวได้ใคร! มันทำอะไรกับพิมไว้บ้าง! คุณมลหลับหูหลับตาไม่สนใจ แค่เพราะพิมมันไร้ค่างั้นเหรอคะ! มันทำร้ายร่างกายพิมตั้งแต่เด็กจนโต ทำพิมทุกอย่าง เหมือนพิมไม่ใช่คน! ไม่ใช่ลูกมีพ่อมีแม่! แต่คุณมลก็ไม่เคยคิดว่าลูกตัวเองเลว เพราะคุณมล...”

เพียะ!

สตรีสูงวัยหลุดออกจากสามีมาได้ตบซ้ำที่รอยเดิมจนพิยดาที่เพิ่งจะยืนขึ้นล้มลงไปกองบนพื้นอีกครั้ง คนถูกตบกัดปากตัวเองจนเจ็บ ยกมือทาบข้างแก้มเงยหน้าขึ้นมองท่านทั้งสองที่มองมาด้วยแววตาเกลียดชัง

“ออกไป!”

“พอเถอะครับคุณแม่ ผมขอร้อง อย่าไล่พิมอีกเลย พิม... พิมหยุดพูดเถอะนะ พี่ขอร้อง พิมกำลังทำให้พ่อแม่พี่โกรธ”

ศรันย์โอบรอบไหล่บาง ตัวเขาสั่นเพราะไม่เคยเห็นพิยดาอาละวาดถึงขั้นไม่เกรงใจผู้ใหญ่แบบนี้มาก่อน ทั้งที่เมื่อก่อนหล่อนเป็นเด็กหัวอ่อนพูดจาอ่อนหวานมากกว่านี้

“น้องพิม กลับไปก่อน ไว้รอลุงใจเย็นกว่านี้เราค่อยคุยกัน”

น้ำใสๆ ปริ่มดวงตาในขณะที่หล่อนช้อนตามองมาที่เขา ความรู้สึก ณ ตอนนั้น เงียบสงัด วังเวง มีเมฆหมอกบดบังจนพวกเขาแทบจะมองไม่เห็นกันทั้งที่อยู่ใกล้จนสามารถสัมผัสเนื้อตัวได้

ศรันย์ลากมือกร้านจากแผ่นหลังสะท้านขึ้นมาแตะใบหน้านวลให้หล่อนรู้ว่าเขารัก และไม่อยากจะให้เรื่องของพวกเขาจบลงเพราะพฤติกรรมด้านลบที่พิยดาแสดงออกต่อหน้าพ่อแม่เขา

เขาจับเส้นผมยาวรุงรังออกไปทัดหลังหูเพื่อให้ดวงตาสองคู่ได้สบกันอย่างลึกซึ้ง ทว่ามันกลับทำให้เขาช็อกจนหาปากตัวเองไม่เจอเมื่อข้างขมับบางมีรอยแตก และมีเลือดสีแดงสดซึมออกมาเกาะตามเส้นผม

พิยดายืนขึ้นช้าๆ เลื่อนสายตาฉ่ำน้ำมองหน้าทุกคนในตระกูลอรัญรัตนามาหยุดที่ใบหน้าศรันย์

รู้ว่าเขายังรัก และหล่อนเองก็ยังรักเขาไม่เสื่อมคลาย แต่ในเมื่อมันเป็นไปไม่ได้ พิยดาไม่อยากฝืน หล่อนขอยอมจำนนต่อทุกสิ่งทุกอย่างที่สร้างหล่อนให้ต้อยต่ำจนไม่อาจเอื้อมถึงคนสมบูรณ์แบบอย่างเขา

มันจบแล้ว

ทั้งเรื่องเงินห้าล้าน และความหวังจะได้ครองคู่กัน คุณเขมราชผู้ใจดีออกปากไล่ถึงขั้นนี้พิยดาไม่มีหน้าจะอยู่ต่อ

“ถ้าเกลียดพิมกับพ่อมากนัก ฮึก... พิมจะไม่มาให้เห็นหน้าอีก...”

ขอให้เราจบกันแค่นี้

ความหมายแอบแฝงที่ซ่อนเร้นในสายตาคู่นั้นหวังว่าศรันย์จะเข้าใจ และยอมจบตามที่หล่อนต้องการ

ปลดมือเหนียวคู่นั้นทิ้ง หันหลังให้เขาออกวิ่งไปตามทางของตัวเอง

เงินห้าล้านใช้หนี้ให้พวกบ่อนหล่อนไม่มี มีก็แค่ร่างกาย พวกมันอยากเอาไปทำอะไรก็เอาไปเถอะ

ร่างกายหล่อนมีแค่ร่างเปล่าๆ ไม่มีเลือดเนื้อหรือจิตใจให้ใครมาทะนุถนอม เป็นร่างกายที่แค่อยู่รอวันตาย ซึ่งก็ไม่รู้ว่าวันนั้นใกล้มาถึงหรือยัง

“ฉันเกลียดมัน กล้าดียังไงมาพูดถึงลูกสาวเราในแง่ร้าย ฮือ...”

“ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณ เข้มแข็งไว้นะ...”

คุณเขมราชผิดหวังในตัวเด็กสาวคนที่เคยเอ็นดูเหมือนลูกเหมือนหลาน

ไม่คิดว่าหล่อนจะสืบทอดนิสัยก้าวร้าวมาจากพ่อผู้ให้กำเนิด จนกลายเป็นเด็กที่จ้องจะเหยียบหัวผู้ใหญ่ตลอดเวลา

ภรรยาท่านแค่อยากได้ยินคำขอโทษจากปากคนบ้านนั้นสักครั้ง แต่ผ่านมาเกือบสิบปี ไม่เคยมีใครสักคนมาขอโทษและยอมรับว่าเป็นคนผิด

ความเกลียดจึงยังฝังรากลึกถล่มลงใส่เด็กสาวจนอีกฝ่ายก็สะท้อนความเกลียดกลับมาที่พวกท่าน

“พิม... หยุดคุยกับพี่สักครั้งเถอะนะ อย่าเอาแต่หนีพี่อีกเลย”

เสื้อสูทสีดำทาบทับบนร่างกายสูงใหญ่เสริมบุคลิกศรันย์ให้กลายเป็นนักธุรกิจหนุ่มผู้สง่างาม มันใช่ หากพบเจอเขาในเวลาปกติ ไม่ใช่ตอนนี้ ที่เขาสับขาวิ่งเต็มกำลังแหวกกลางกลุ่มพนักงานที่เข้าออกบริษัท ไล่ตามไปคว้าข้อศอกบาง

แผลข้างขมับบางไม่ใช่เล็กๆ ปากแผลกว้างจนเลือดไหลอาบข้างแก้ม แต่เพราะเส้นผมของหล่อนยาวมากจึงช่วยอำพรางรอยแผลไว้ ให้มีแค่เจ้าตัวคนเดียวเท่านั้น ที่รู้สึกถึงมันจากความเจ็บปวดร้าวลึกลงถึงกระดูกในทุกลมหายใจ