บทที่ 9/2 จะไม่ยอมเสียเธอ

‘อีหมาขี้เรื้อน อีแม่เป็นใบ้ ปัญญาอ่อน ไม่มีสมอง!’

กรรไกรแหลมคมในมือเด็กหญิงอายุมากกว่าพิยดาสองปีง้างออกกว้าง ขยุ้มปอยผมยาวเลียนแบบเจ้าหญิงราพันเซลติดมือมาได้เด็กน้อยผู้มีจิตใจโหดเหี้ยมลงมือตัดจนขาด พิยดาในวัยเด็กตัวเล็กนิดเดียวไม่มีทางสู้ ยกมือไหว้อ้อนวอนขอร้องให้ปล่อยศิรินทร์กับดุจเดือนก็ไม่ยอม กดดันเด็กรับใช้ฐานะต้อยต่ำให้ล้มก้นติดพื้นเมื่อไปจนมุมในสวนหลังบ้าน

‘คุณรินอย่า! พิมกลัว กลัวแล้ว อย่าทำพิมเลยนะคะ...’

ผมยาวที่พิยดาเคยภาคภูมิใจและได้ถักเปียน่ารักๆ ไปโรงเรียนทุกวัน ถูกศิรินทร์ตัดสั้นเหลือแค่ติ่งหูน่าเกลียดเหมือนเอากะลามะพร้าวมาครอบ วันเวลาเปลี่ยนมาถึงปัจจุบัน พิยดาก็ยังคงเป็นพิยดาคนเดิมที่น่ารังเกียจยิ่งกว่าหมาแมวขี้เรื้อนข้างถนนในสายตาคุณนฤมล มันเจ็บร้าวลึกเข้ามาถึงกระดูกกับการตอกย้ำถึงความไร้ค่าในตัวหล่อน

อาการวิงเวียนศีรษะเข้าเล่นงานจากการถูกทำร้ายร่างกายมาอย่างหนัก พิยดาก้มหน้าลงมองแผ่นกระเบื้องที่มีหยดน้ำตาใสรินไหลลงไปกองรวมกับหยาดเลือดสดที่ไหลผ่านเหงื่อลงไปเบื้องล่าง

พิยดาคิดว่าหล่อนอาจจะเสียสติไปแล้ว ที่บนริมฝีปากมีรอยยิ้ม ทั้งที่ควรจะร้องไห้ฟูมฟาย ต้องยิ้มสิ... เพราะเพิ่งตระหนักได้ว่านิสัยทั้งหมดของศิรินทร์ถอดแบบมาจากแม่ของหล่อน

ถึงได้ใจร้ายใจดำเหยียบย่ำคนล้มและคนที่อยู่ต่ำกว่า แม้รองเท้าจะเลอะคราบเลือดแต่ก็ยังเหยียบขยี้ลงมา สาแก่ใจเมื่อไหร่รองเท้าข้างนั้นก็ถูกโยนทิ้งอย่างไร้ค่า ไม่ต่างไปจากคนที่ถูกทำร้าย หัวหน้ากลุ่มนักเรียนชั้นมอหกที่รุมทำร้ายพิยดาไม่เว้นในแต่ละวัน ถึงขั้นที่หล่อนร้องไห้จะเป็นจะตายไม่อยากตื่นไปโรงเรียน คิดว่าเป็นใครกัน...

‘กินสิ! กินลงไป! มึงจะคายทิ้งทำไมอีเรื้อน มึงเป็นแค่คนรับใช้ในบ้านพี่เมศ! กูสั่งให้ทำอะไรมึงต้องทำ อ้าปากสิอีพิม! หรือมึงจะให้กูเอาแท่งเหล็กมางัดปาก! พวกมึง มาช่วยกูง้างปากมัน’  

‘คุณรินอย่า ฮือ... พิมแพ้กุ้ง’

ปากเล็กถูกบีบจนเจ้าตัวเจ็บ ขยับเขยื้อนตัวไปทางไหนไม่ได้ราวกับถูกตรึงแน่นไว้บนไม้กางเขน

กลุ่มเพื่อนของศิรินทร์หัวเราะลั่น สนุกสนานกับการรุมแกล้งแกะดำในโรงเรียน นักเรียนคนอื่นมาจากครอบครัวมีชาติตระกูล ร่ำรวย แต่พิยดาเป็นแค่ลูกคนรับใช้ มีสิทธิ์อะไรมาเรียนในโรงเรียนเดียวกับสาวๆ ลูกหลานมหาเศรษฐี

สาวนักเรียนชั้นมัธยมปลายกลุ่มใหญ่รวมหัวกันจับล็อกแขนสองข้างและต้นคอของพิยดาไว้ อีกคนเอามือบีบปากและเอาไม้บรรทัดเหล็กยัดไว้ให้ปากเล็กอ้ากว้าง พอที่ศิรินทร์จะยัดกุ้งที่มีมันเยิ้มเข้าใส่ปาก บังคับให้กลืนลงท้องด้วยการทำร้ายร่างกายเฝ้ามองหล่อนทุรนทุรายจากอาการแพ้กุ้งเจียนตายกว่าจะพอใจ และไปบอกครูให้เรียกรถพยาบาลมารับ

ผื่นแดงขึ้นเต็มตัวพิยดา หายใจติดขัด ทรมานเจียนตายอุตส่าห์รอดมาได้หวังว่านักเรียนกลุ่มนั้นจะถูกไล่ออกจากโรงเรียน หรือถูกทำโทษ แต่พิยดากลับได้รับเงินค่ารักษาพยาบาลมาแค่ห้าพันบาทแลกกับให้เรื่องจบ

แล้วมันก็จบจริงๆ

การกลั่นแกล้งในโรงเรียนทำให้เด็กที่ไม่มีพ่อแม่ปกป้องต้องทนทุกข์ทรมาน กลายเป็นปมฝังใจ ปล่อยวางไม่ได้ แม้อีกฝ่ายจะตายไปแล้วก็ไม่คิดจะให้อภัย ยังคงเกลียดซ้ำๆ ในทุกครั้งที่นึกถึงภาพในอดีตที่ถูกทำร้าย

“คุณริน.. เป็นลูกสาวที่เหมือนแม่มากๆ เลยนะคะ ไม่ว่าจะหน้าตา หรือนิสัยใจคอ เพราะเธอเป็นคนประเภทที่ทำได้ทุกอย่าง... ขอแค่ตัวเองมีความสุข แต่ไม่เคยสนใจว่าคนอื่นจะรู้สึกเจ็บปวด และทุกข์ทรมานกับการกระทำนั้นมากแค่ไหน... ฮึก...”

“...”

“ลองเปลี่ยนให้พิมเป็นคนที่ตายในวันนั้น ตาย... ไปพร้อมกับลูกในท้อง ความเกลียดชังระหว่างสองตระกูลจะยังมีหรือเปล่าคะ หรือไม่มี... เพราะคนที่ ‘ตาย’ มันไร้ค่ายิ่งกว่าหมาจรจัดข้างถนน เป็นแค่คนรับใช้ มีแม่เป็นคนพิการ ไม่ใช่ลูกเศรษฐีอย่างลูกสาวคุณมล! ทั้งที่มันตายน่ะถูกแล้ว คนชั่วอย่างมัน! ให้มันตายห่าตายโหงไปเลย!”

วิญญาณผีร้ายสวมร่างพิยดาให้พูดในสิ่งที่คิดโดยไม่ตรึกตรองให้รอบคอบ แต่พิยดาไม่เสียใจ ทุกคำที่พูดหล่อนพูดออกมาจากหัวใจ จะกี่เดือนหรือกี่ปี คนตระกูลนี้ก็ไม่เคยคิดว่าตัวเองผิด พานโกรธ พานเกลียดคนรอบข้าง แต่ไม่เคยเหลียวมองตัวเองว่าที่ผ่านมาเคยทำอะไรกับคนอื่นไว้บ้าง

แววตาพิยดาแข็งกร้าวใส่คุณนฤมลได้ไม่นานนัก ก่อนใบหน้าขาวมอมแมมจะเอียงไปด้านข้าง จากการสะบัดตบเพียงครั้งเดียวจากหญิงวัยกลางคน

มีแรงเท่าไหร่คุณนฤมลทุ่มตบในครั้งเดียวจนเรือนร่างเล็กบางของพิยดาล้มลงไปนอนราบบนพื้นบริษัท

พิยดาทั้งเจ็บ ทั้งอาย วางมือสั่นระริกทาบบนซีกแก้มซ้ายแหงนแววตาอ่อนไหวขึ้นมองคนใจร้าย

จากที่ร้องไห้อยู่แล้วพิยดาร้องไห้หนักมากขึ้น ถูกพวกบ่อนทุบตีว่าเจ็บมาก มาถูกมารดาศรันย์ตบซ้ำทับบนรอยเก่า หล่อนเจ็บได้อีก แก้มขาวแดงปื้นเป็นรอยนิ้วมือทั้งห้า เลือดสีแดงบนมุมปาก แดงเข้มพอๆ กับรอยแตกข้างขมับที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ ลักษณะการนอนราบลงพื้นไม่ต่างจากไม้ถูพื้น ที่ถูเอาคราบเลือดกองเล็กๆ ไปด้วย

พวกเขาส่งต่อความร้ายกาจมาทาง DNA เหรอ ทำไมถึงได้ใจร้ายนัก อยากตบ อยากตี ก็ทำตามใจตัวเอง เสี้ยววินาทีที่ทอดสายตามองคุณนฤมล พิยดาเห็นภาพซ้อนใบหน้ายิ้มร้ายกาจเมื่อครั้งที่ศิรินทร์ยังมีชีวิต หล่อนเกลียดศิรินทร์ เกลียดมันพอๆ กับที่เกลียดราเมศวร์ และดุจเดือน ถึงแม้ศิรินทร์จะตายไปแล้วหล่อนก็ยังฝังใจเกลียด

ไม่คิดจะอโหสิกรรมให้ในทุกสิ่งที่มันเคยกระทำไว้กับหล่อน!

“ถ้าเจ็บ ก็ขอให้รู้ไว้ว่าฉันตั้งใจ! ฉันตบเธอ! เพื่อเตือนสติให้เธอรู้ว่าอะไรควรพูดอะไรไม่ควรพูด ลูกสาวฉันตายไปแล้ว ตายอย่างทรมาน ไม่ว่าเธอจะพูดอะไรออกไปคนตายก็ไม่สามารถโต้แย้งได้!”

“เสียแรงที่ฉันเกือบจะใจอ่อนเอ็นดูเธอตามคุณเขม แต่สุดท้าย! นิสัย สันดานของเธอ มันก็ต่ำช้าไม่ต่างไปจากคนอื่นในบ้านของเธอ! ไปให้พ้นหน้าฉัน อย่ามาเหยียบบ้านฉัน บริษัทฉัน ไสหัวออกไป!” ท่านขับไล่หญิงสาวออกไปจากบริษัท ชิงชังน้ำหน้าจนไม่อยากจะให้คนหน้านี้ ชื่อนี้ บ้านนี้เอาหน้ามาให้เห็นอีก

 พิยดาหลับตาแน่นร่ำไห้ปล่อยน้ำตาให้ไหล “ฮือ...”

“อย่ามาบีบน้ำตา ไสหัวออกไป!”

แต่ก่อนที่ทุกอย่างจะยุ่งวุ่นวายมากไปกว่านั้น หัวไหล่คุณนายถูกโอบให้ถอยกลับไปด้านหลัง

ส่วนเรือนร่างเล็กบางของพิยดาถูกต้อนเข้าไปอยู่ในวงแขนกว้างของศรันย์ สองพ่อลูกได้รับรายงานการทะเลาะวิวาทระหว่างคุณนฤมลกับผู้หญิงแปลกหน้าจึงรีบเข้ามาระงับเหตุการณ์

ค่อนข้างตกใจไปตามๆ กันเมื่อเห็นหน้าค่าตาหญิงสาวคนที่เข้ามาอาละวาดถึงในบริษัท

“คุณมล มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น! ไม่อายคนอื่นเหรอ คนมองตั้งเยอะ”