หนึ่งในผู้ชายของเธอ

ปังๆๆ เสียงเคาะประตูด้านนอกที่ดังขึ้นไม่หยุด ทำเอาฉัตรตะวันที่พึ่งจะดับไฟนอนนั้นถึงกับต้องยกหมอนขึ้นมาปิดไว้ทั้งหน้าทั้งหู ใช่แน่ๆ ต้องใช่เขาแน่ๆ ยังไงๆเสียวันนี้เธอก็จะไม่มีทางเปิดประตูออกไปโดยเด็ดขาด ถ้าอยากเคาะนักก็เชิญเคาะให้มือหักกันไปเลยเถอะคืนนี้ จนกระทั่งไม่ถึงห้านาทีทุกอย่างก็เงียบไป 

ขาเรียวงามค่อยๆก้าวหย่อนลงมาจากเตียง พอลองเงี่ยหูฟังดูอีกครั้งเสียงเคาะประตูก็เงียบไปแล้ว มือน้อยยกขึ้นมาแนบอกเมื่อรู้ว่าผู้รุกรานนั้นกลับไป แต่ก็เพื่อความแน่ใจ จึงได้ค่อยๆเปิดประตูห้องนอนออกไปท่ามกลางความมืดที่ยังคงมีแสงไฟส่องเข้ามาสลัวๆ

แต่ยังไม่ทันจะเดินไปถึงยังบริเวณหน้าประตูดี จู่ๆไปในบ้านก็สว่างขึ้น และพอเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหลังบานประตูห้องนอนคือใคร หัวใจดวงน้อยๆก็กระตุกวาบ

"นี่คุณเข้ามาได้ยังไง!" น้ำเสียงตวาดถูกสาดออกไปทันทีที่เรือนร่างสูงใหญ่กำลังก้าวเข้ามา ฉัตรตะวันไม่รอช้า พอตั้งหลักได้ก็ทำท่าว่าจะหนีกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้งแต่ก็ยังช้าอยู่ดี

"พึ่งรู้ว่ากับไอ้บอสเธอก็ไม่เว้น"ฝ่ามือใหญ่จับหมับเข้าที่บานประตูไม้ ฉัตรตะวันทั้งดึงทั้งฉุดกระชากเอาไว้แค่มันก็ถูกเขาเปิดออกกว้างได้อย่างไม่เป็นผล

"ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้นะคุณคีย์ นี่คุณเข้ามาได้ยังไง" 

"ไม่มีใครบอกหรอ ว่าผู้หญิงอยู่บ้านคนเดียวให้ปิดประตูหน้าต่างเสียให้มิดชิด ไม่อย่างนั้นมันอาจจะเป็นหนทางที่จะนำภัยมาถึงตัวเธอได้" รอยยิ้มเย้ยหยันนั้นหันกลับมามองเธอหลังจากที่หันไปหน้าไปพยักเพยิดทางบานหน้าต่างที่ถูกแง้มเอาไว้อยู่ 

เธอลืมไปเสียสนิท เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านเธอเปิดหน้าต่างแง้มทิ้งเอาไว้เพื่อระบายอากาศ เพราะคิดว่าที่นี่ไม่น่าจะมีอะไร ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็ดูมีน้ำใจและปลอดภัยดี แต่เธอคิดผิด ชาวบ้านน่ะอาจจะปลอดภัย แต่คนที่ไม่ปลอดภัยและดูไม่น่าไว้ใจน่ะยืนอยู่ตรงนี้ จนพอที่จะรวบรวมสติได้ก็เลยลองทำเป็นใจดีสู้เสือ 

"คุณคีย์ ถ้าคุณไม่มีธุระอะไรก็ช่วยกลับไปด้วยค่ะ วันนี้ซันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ซันอยากพักผ่อน"

"หึ พักผ่อนหรอ ฉันว่าอย่างเธอคงไม่ต้องหรอกมั้ง ชอบไม่ใช่หรอยั่วๆบริหารเสน่ห์น่ะ ไหนลองทำกับฉันหน่อยสิ เผื่อว่าฉันจะหลงเธอบ้าง" คีตกานต์ยังก้าวตามมาไม่หยุด ในขณะที่ฉัตรตะวันเองนั้นถอยหลังไปเรื่อยๆ จนมันไม่มีทางไปต่อ เพราะว่าเธอถอยมาจนสุดถึงกับชนขอบเตียงแล้ว

"คุณคีย์ นี่คุณพูดเรื่องอะไรของคุณ ซันว่าคุณกำลังเมาแล้วนะคะ" แม้ว่าภายในใจจะสุดแสนเดือดดาลด้วยความโมโห แต่ยังไงเสียสถานการณ์ที่ดูน่าจะเสียเปรียบเขาครั้งนี้เธอเองก็ต้องทำเป็นเอาน้ำเย็นเข้าลูบไว้ก่อน

"ทั้งไอ้ธนา ทั้งไอ้อรรถ แล้วนี่จะยังมาไอ้บอส เด็กจบใหม่ที่ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมอีก ดูแล้วฉันว่าเธอน่าจะมีของดีนะว่าไหม ผู้ชายถึงได้รุมตอมกันไม่หยุด" พูดจบก็จับหมับเข้าที่ข้อมือเล็กนั่นอย่างเต็มแรงพร้อมทั้งออกแรงกระชากให้ร่างบางนั่นถลาเข้ามาหา

"ว้ายนี่คิดจะทำอะไร ปล่อยฉันนะคุณคีย์ ปล่อย!"

"ไม่ต้องแกล้งทำเป็นสะดีดสะดิ้งไปหรอก อยากก็บอกว่าอยาก ไอ้อาการแรดๆร่านๆ ของเธอ ฉันจะตอบสนองให้เธอเอง" ด้วยความที่ยังไม่ทันตั้งตัว เลยทำให้เธอถึงกับล้มลงไปกองอยู่บนเตียงนุ่มของตัวเองทันทีที่คีตกานต์ออกแรงผลักไป 

แม้ว่าจะล้ม แต่ถึงยังไงก็ยังคิดที่จะหนี ฉัตรตะวันพอลุกขึ้นตั้งหลักได้ก็รีบคลานไปที่ยังอีกฝั่งหนึ่งของเตียงทันที ก่อนจะโดนคนที่ลำตัวยาวกว่าตามไปตะครุบข้อเท้าเล็กไว้แล้วลากกลับมา

เสื้อยืดคอปกสีดำราคาแพงที่เขาสวมใส่อยู่ตั้งแต่เมื่อตอนกลางวันถูกคีตกานต์ใช้เวลาเพียงไม่ถึงเสี้ยวนาทีถอดออก มัดกล้ามแน่นๆ ถ้าเป็นในสถานการณ์ปกติฉัตรตะวันก็คงจะมองว่ามันสวยอยู่หรอก แต่ตอนนี้สิ่งที่เขาแสดงออกมา กำลังทำให้ร่างอีกร่างหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้ถูกเปิดเผยตัวตนออกมาราวกับปีศาจ

คีตกานต์จับข้อมือเล็กที่พยายามผลักไสนั่นเอาไว้ แล้วจึงไล่ปลดกระดุมชุดนอนผ้าซาตินตัวสั้นสีชมพูออกไปอย่างแคล่วคล่อง ก่อนจะเริ่มซุกไซ้ไปตามแนวแอ่งลำคอ มือสากลูบไล้ขึ้นมาตั้งแต่ต้นขาขาวยาวเลื้อยขึ้นมาวกกลับลงไปที่บริเวณเนินโหนก ตามด้วยนิ้วร้ายพยายามซุกซอกลงไปยังจุดที่ไวต่อสัมผัสแล้วเริ่มบีบขยี้มัน

"คุณคีย์ไม่นะ อย่าทำซันอีกได้โปรด"

แม้เสี้ยววินาทีจะเกิดความรู้สึกไหววูบภายในดวงตาคมนั่น แต่แล้วเขาก็รีบเปลี่ยนมันให้กลายเป็นจูบร้อนๆ กลิ่นแอลกอฮอล์ฉุนหึ่งเข้ามาในปาก ฉัตรตะวันจำเป็นต้องเผยอเปิดปากออกอ้ารับเรียวลิ้นของเขาเข้ามาอย่างขัดไม่ได้ ยามเมื่อปุ่มเกสรดอกไม้กำลังถูกบีบขยี้

"อ๊า อย่า"

เล็บเเหลมๆเริ่มกรีดไปตามแผ่นหลังและหน้าอกแกร่งนั่นจนเป็นรอย ในขณะที่ความเสียวซ่านเริ่มบังเกิดยามเมื่อคีตกานต์เองกวาดซุกมุดมอดใบหน้าไปกับความอวบอิ่มของหน้าอกคู่งาม หัวเข็มขัดและกางเกงยีนต์สีดำถูกปลดออกไปอย่างเร่งรีบ พร้อมกับตัวตนของเขาแข็งขืนขึ้นมาเต็มที่ ในขณะที่ตัวเธอเองก็เริ่มจะเปียก คีตกานต์ปาดนิ้วไปกับความเปียกแฉะนั่นอีกครั้งก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาของเขาจะก้มตามลงมา

"อ๊าคุณคีย์ ไม่นะ"

สองมือเล็กจิกดึงที่ผ้าปูที่นอนจนยับยู้ยี้ยามเมื่อลิ้นร้ายของเขานั้นเริ่มดูดเลีย ฉัตรตะวันพยายามกัดฟันแน่นก่อนที่นิ้วมือเล็กจะเริ่มเลี่ยนเลื้อยไปสอดแทรกตามกลุ่มไรผม มือไม้ของเธอสะเปะสะปะ ฉัตรตะวันนึกไม่ออกเลยว่าเธอควรวางมือเอาไว้ตำแหน่งใดดี สะโพกงามยกแอ่นขึ้นตอบรับเขาอย่างอัตโนมัติ ก่อนจะแอ่นเด้งรับความเสียวกระหายที่ไม่เคยพบพานมาก่อน ยิ่งคีตกานต์เขี่ยปลายลิ้นเล่นกับปุ่มเกสร ร่างกายของเธอก็ยิ่งผลิตน้ำหวานใสๆวาววับ จนมันเอ่อล้นทะลักออกมาอย่างเป็นที่น่าพออกพอใจของคีตกานต์

ฝ่ามือใหญ่เอื้อมขึ้นมาบีบคลึงสองเต้าอวบ พลางมิวายสายตาก็เงยมองขึ้นมาดูใบหน้าของคนที่กำลังส่งเสียงครางด้วยความสุขไม่หยุด คีตกานต์เงยหน้าขึ้นมาจ้องมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังเสียวซ่านนั้นจนแทบจะละสายตาออกไปไม่ได้ ก่อนที่จะพยายามหักใจแล้วจับเจ้าความแข็งขืนนั้นถูไถเข้ามา

"อื้ม" คีตกานต์ครางออกมาในที่สุด ก่อนจะเริ่มค่อยๆสอดดันเจ้าความแข็งขันนั้นให้มุดเข้าไปทีละนิด

"อ๊าคุณคีย์ นี่คุณไม่ใส่ถุงยางหรอ" คนที่กำลังเปลือกตาปิดปรือรีบตื่นลืมตาขี้นมาทันทีที่รู้สึกได้ว่าเขากำลังใช้ร่างกายเปลือยเปล่าสอดใส่เข้าไปโดยปราศจากการป้องกัน

"อยากเอาสด ขอได้ไหม รับรองว่าจะไม่แตกในให้เธอต้องป่องจนได้อายคนหรอกน่า" ไม่ใช่คำขอ หากแต่งเป็นประโยคคำสั่งอย่างกลายๆของคนขี้เอาแต่ใจ

"แต่ฉันไม่โอเค คุณผ่านผู้หญิงมาเท่าไหร่บ้างก็ไม่รู้ ฉันกลัว"

"ไม่ต้องกลัวหรอก เพราะฉันก็ไม่เคยสดกับใคร แต่เห็นว่าเธอยังซิงอยู่และน่าจะปลอดภัยก็เลยอยากขอลองสดกับเธอดู"

"สารเลว คุณมันเลวเกินไปแล้วนะ อ๊ะอ๊า" ยิ่งพอฉัตรตะวันเริ่มด่า คีตกานต์ก็กระแทกตัวตนเข้าไปเต็มแรงไม่มีหยุด เธอด่ามาเขาแทงสวนกลับ เป็นอยู่อย่างนั้นเสียจนพักใหญ่

"งั้นคุณก็อย่าลืมนับตัวเองรวมเข้าไปด้วยล่ะ ไอ้บรรดาผู้ชายของฉันที่คุณนับๆไว้ เพราะคุณเองก็เป็นหนึ่งในนั้น บรรดาคนที่คอยตามมาวอแวฉันไม่หยุด"

"เธอรวมฉันเข้าไปไว้ในกลุ่มผู้ชายพวกนั้นไม่ได้หรอกฉัตรตะวัน เพราะฉันได้เอาเธอ แต่ไอ้พวกนั้นไม่มีสิทธิ์"