ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว

(“ไม่รีบ คืนนี้มีทีมงานพี่ไปด้วยประมาณ สองถึงสามคน”)

“โอเคค่ะ พี่ปุ๊ก”

(“จ้ะ ไว้เจอกันที่ผับวันวันไนต์”)

“ค่ะ” ที่จริงนับดาวไม่อยากไปเที่ยวกลางคืนเท่าไร เธอไม่ค่อยชอบคนเลยอะ แต่เธออยากปรึกษาพี่ปุ๊ก เรื่องห้องเช่า เธอตั้งใจจะย้ายออกจากบ้านไปอยู่ที่ใหม่

ผับวันวันไนต์ ในเวลาทุ่มนิด ๆ นับดาวในชุดเดรสเกาะอกสีน้ำเงิน ฝ่าข้างยาวเลยหัวเข่านิดหน่อย ยืนอยู่ด้านข้างหน้าทางเข้า เธอหามือถือในกระเป๋า เพื่อกดหาพี่ปุ๊ก

คุยกันไม่นาน พี่ปุ๊กก็เดินออกมารับ และพากันเข้าไปรวมตัวกับคนอื่น ๆ โต๊ะที่พี่ปุ๊กเลือกอยู่โซนด้านหลัง ซึ่งมีกระถางต้นไม้ตั้งอยู่มุมเสา พี่ปุ๊กเลือกด้านหลังเพื่อไม่ให้ลุกเข้าห้องน้ำยุ่งยาก ไม่ต้องเดินเบียดเสียดกับคนอื่น

เสียงเพลงดังกระหึ่ม พูดคุยไม่ค่อยได้ยินนัก ต้องคอยตะโกนแข่งกับเสียงเพลง

สถานที่แบบนี้น้อยครั้งที่นับดาวจะย่างกาย เธอมักนั่งร้านเหล้าเล็ก ๆ ริมทางมากกว่า ไม่วุ่นวายโหวกเหวกแบบนี้ คนที่มาเที่ยวก็มีแต่ทีมงานที่คุ้นเคยกันทั้งนั้น จึงไม่ต้องคอยระแวงมากนัก

“เอ้า…นับชนแก้ว” พี่ปุ๊กเรียกนับดาวที่มัวแต่มองรอบ ๆ

“ชนแล้วค่ะ”

ทุกคนยกแก้วขึ้นชน ด้วยความสนุกสนาน หลายคนเหมือนได้ปลดปล่อยความเหนื่อยล้าจากงาน นับดาวนั่งดื่มเงียบ ๆ ไม่ค่อยพูดคุยกับใคร

“นับ มาผ่อนคลายไม่ได้มานั่งอมทุกข์นะ” พี่ปุ๊กพูด

“ขอโทษค่ะพี่ปุ๊ก” ก่อนแก้วเหล้าถูกยกปล่อยน้ำเมาลงลำคอ

“แม่กลับมาบ้านวันนี้ ไม่รู้ไปรื้อค้นหาอะไรในห้องนับอะ พี่ปุ๊ก นี่ก็ขโมยเงินนับ หายไปอีกละ”

“อ้าว…จริงเหรอ”

“ค่ะ พี่ปุ๊ก”

“แล้วมีอะไรหายหรือเปล่าละ”

“ไม่รู้ นับยังไม่ได้ตรวจดู ทะเลาะกันก่อน”

“คงไม่มีอะไรมั้ง”

“พี่ปุ๊ก นับอยากหาที่อยู่ใหม่”

นับดาวปรึกษาพี่ปุ๊กเรื่องที่อยู่ใหม่ ซึ่งพี่ปุ๊กรับปากจะช่วยหาให้ แกไม่อยากให้นับดาวอยู่ตรงนั้นเหมือนกัน พี่ปุ๊กชวนนับดาวลุกขึ้นเต้น เพื่อรีแลกซ์ไม่อยากให้เครียด

เธอเต้นอย่างเมามัน ทั้งดื่มทั้งเต้น ซึ่งก็อยู่บริเวณโต๊ะตัวเองนั่ง ก่อนถูกเพื่อน ๆ ลากไปเต้นด้านหน้าเวที ยิ่งดื่มยิ่งเมา ความฮึกเหิมความกล้าเป็นธรรมดา แต่พี่ปุ๊กจะเป็นคนดูนับดาว แกไม่ห้ามแต่คอยมองห่าง ๆ อยากให้นับดาวได้ผ่อนคลายไม่ใช่แบกภาระหนี้สินของแม่ จนลืมความสุขของตนเอง

โซนห้องวีไอพี

“เฮ้ย สาวเกาะอกแม่งเต้นโคตรยั่วเลยว่ะ” เสียงระพีภัทร เจ้าของผับยกยิ้ม

“แก ก็มองแต่นักท่องเที่ยวนะ” หมอเจษฎา แซวเพื่อน พลางให้คนอื่น ๆ มองตาม โดยเฉพาะหมอราเชนทร์ เพลย์บอยตัวพ่อ ถึงกับจ้องตาไม่กะพริบ

“เราควรลงไปนั่งด้านล่างไหมวะ”

“มีที่ว่างหรือไง คนแน่นขนาดจะเหยียบกันตาย” หมอรัตติภูมิหัวเราะ

หมอสามหนุ่มสามสไตล์ แต่อยู่รวมตัวกันได้ คงไม่มีอีกแล้ว พวกเขานัดกันไว้ตั้งแต่ ไปงานการกุศลของหมอเชนทร์เมื่อตอนเช้า คนมีลูกมีเมียขออนุญาตคนที่บ้านเรียบร้อย ถึงพากันมาได้

หลังจากนั้นก็ไม่มีใครสนใจเรื่องอื่น ต่างสังสรรค์กันอย่างสนุกสนาน

“เมื่อไหร่จะหาเมียวะ เชนทร์” ระพีภัทรถาม

“ชีวิตคงหมดความสนุก”

“ใครว่า โคตรจะดี” หมอรัตติภูมิพูดขึ้น สายตาหลายคู่มองมายังหมอภูมิ

“หึ... ใครมันจะดีละ เมียเด็กเมียสาวขนาดนั้น” หมอราเชนทร์เสียงลากยาว ยิ้มพลางหัวเราะ

“ลองหาดูสิ มันจะไม่มีใครถูกใจนายสักคนเลยหรือไงวะเชนทร์” หมอเจษฎา สาดน้ำเมาเข้าปาก

“อึดอัดวะ ห้องนี้ ขอลงไปสูบบุหรี่ข้างล่าง เหล่สาว ๆ หน่อยเถอะ เผื่อจะถูกใจสักคนสองคน” หมอราเชนทร์หัวเราะร่วน

“เชี้ย ระวังโรคเถอะ” ระพีภัทรยกเท้าขึ้นถีบหยอกหมอเชนทร์ แต่เขาเปิดประตูออกไปเสียก่อน

ซอกมุมห้องน้ำ มันที่เอาไว้ให้คนเข้าห้องน้ำ ออกมายืนสูบบุหรี่นั่นเอง ห้องน้ำชายหญิงอยู่ติดกัน แต่หันหลังชนกันเป็นแถวยาวมาหลายห้อง หมอราเชนทร์เดินออกจากห้องน้ำ ล้างมือก่อนออกมายืนสูบบุหรี่

บรรยากาศห้องที่พวกเขานั่งดื่ม แตกต่างจากด้านล่าง

“เดินไหวปะ นับ”

“แค่นี้ทำไมจะเดินไม่ไหวคะพี่ปุ๊ก นี่นับดาวนะคะ” นับดาวชวนพี่ปุ๊กมาเข้าห้องน้ำเป็นเพื่อน

“จ้ะ แม่คนเก่ง”

“พี่ปุ๊ก เข้าเสร็จแล้วไม่ต้องรอนับหรอกนะ นับกลับไปที่โต๊ะเองไหว”

“อืม…ได้ ๆ คนรอเข้าห้องน้ำเยอะมาก” นับดาวพยักหน้า

สายตาคมเข้มมองยังหญิงสาวเกาะอกสีน้ำเงิน ที่ยืนรอเข้าห้องน้ำ ชื่อเธอดึงดูดความสนใจของชายหนุ่ม

ควันบุหรี่ถูกปล่อยจากริมฝีปากเข้ม ลอยตามสายลมคละคลุ้ง ชายหนุ่มรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เจอแม่กวางน้อยอีกครั้ง เขาใจเย็นรอจนเห็นคนที่มากับเธอ

ออกจากห้องน้ำมายืนคุยกับเธอสักพัก จากนั้นทิ้งให้นับดาวรอเข้าห้องน้ำคนเดียว

ริมฝีปากคล้ำกระตุกยิ้มอย่างมีเลศนัย มันเป็นความบังเอิญหรืออะไร ถึงได้เจอกันบ่อย ยังกับเจ้ากรรมนายเวรอย่างไรอย่างนั้น แต่ก็แอบดีใจที่ได้เจอเธอ

นับดาวออกจากห้องน้ำ ยังก้าวขาไม่พ้นหน้าห้องน้ำดี

“อุ๊บ…” เธอถูกบางคนปิดปากและลากเข้าซอกมุมมืด สองเท้านับดาวกระทืบเท้าคนลาก เหมือนเขานั้นหลบทันและรู้ทัน

“ยังหอมเหมือนเดิมเลยนะ”

“อื้อ ๆ” นับดาวส่งเสียงในลำคอ

“สัญญาว่าจะไม่ร้องหรือส่งเสียง ถ้าฉันปล่อยเป็นอิสระ” น้ำเสียงทุ้ม กระซิบ

“ฮือ…” นับดาวพยักหน้า

“สวัสดี นับดาว”