3.จวนท่านโหวลุกเป็นไฟ

จวนเฟิงโหวตั้งอยู่ทิศตะวันออกของเมืองหลวง พื้นที่กว้างขวางกินอาณาเขตนับร้อยไร่ กำแพงสูงตระหง่านและประตูสีแดงชาดบ่งบอกถึงอำนาจที่ได้รับพระราชทานจากฮ่องเต้ ทว่าภายใต้ความสง่างามนั้น บรรดาบ่าวไพร่ต่างรู้ดีว่าการทำงานที่นี่เปรียบเสมือนการเดินอยู่บนกองไฟ โดยมีเฟิงหลิงฉี เป็นต้นเพลิง

เหตุผลหลักที่ทำให้หลิงฉีกลายเป็นเด็กเสียคน ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือฮูหยินผู้เฒ่าเฟิง ย่าแท้ๆ ของเขานั่นเอง ท่านย่ารักหลานชายคนนี้ยิ่งกว่าแก้วตาดวงใจ เพราะหลิงฉีคือทายาทสายตรงเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ หลังจากที่พี่ชายของเขาเสียชีวิตในสนามรบเมื่อหลายปีก่อน..หลานข้าอยากได้ดาว ก็ต้องได้ดาว ใครกล้าทำให้หลานข้าขุ่นเคือง ใจร้ายกับคนแก่คนนี้เกินไปแล้ว! ..และนี่คือประโยคไม้ตายที่ทำให้ไม่มีใครในจวนกล้าหักหาญน้ำใจนายน้อย แม้แต่ท่านโหวผู้เป็นบิดาเอง

ยามบ่าย ณ ลานหน้าเรือนรับรอง หลิงฉีนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกไม้สลักลายมังกร ในมือมีแส้หนังเส้นเดิมที่เพิ่งแห้งจากน้ำในตลาด ใบหน้าสวยล้ำเลิศบัดนี้บึ้งตึงด้วยโทสะที่ยังค้างคาจากเรื่องของอวี้หาญ

"พวกเจ้านี่มันโง่เง่านัก! แค่จับไอ้คนชั้นต่ำคนเดียวยังไม่ได้!" หลิงฉีตวาดใส่บ่าวชายสามคนที่คุกเข่าตัวสั่นอยู่เบื้องหน้า

"คุณชาย โปรดเมตตาด้วยขอรับ ชายผู้นั้นมีวรยุทธ์สูงส่งเกินไป พวกเรา.."

"หุบปาก! ในเมื่อพวกเจ้าไร้ประโยชน์ ก็จงมาเป็นเป้าธนูให้ข้าเสีย!" หลิงฉีสั่งการด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม เขาหยิบธนูหัวทู่ที่ทำจากไม้แข็งขึ้นมาพาดสาย

นี่คือการเล่นสนุกประจำวันของเขา เขาจะสั่งให้บ่าววิ่งไปมาในลานกว้าง แล้วเขาก็จะยิงธนูใส่ทีละดอก หากใครโดนจุดสำคัญจนเขียวช้ำ หลิงฉีจะหัวเราะชอบใจราวกับเห็นการร่ายรำที่งดงาม บ่าวไพร่ต่างวิ่งหนีโกลาหล เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังระงมไปทั่วจวน ทว่ากลับไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของเจ้านายน้อย

“โอ้ย เจ้านายน้อย โปรดเมตตาพวกเราด้วย”

ร่างสูงสง่าในเสื้อผ้าเป็นทางการเดินเข้ามาในจวน เขาคือเฟิงเจิ้นเทียน หรือเฟิงโหว แม่ทัพผู้เกรียงไกรที่กุมกำลังทหารครึ่งแผ่นดิน และภาพที่เขาเห็นนั้น คือบุตรชายเพียงคนเดียวกำลังหัวเราะร่า ยามที่ลูกธนูพุ่งเข้ากระแทกสีข้างของบ่าวแก่ๆ จนล้มคว่ำกับพื้น

"เฟิงหลิงฉี! หยุดเดี๋ยวนี้!" เสียงคำรามของท่านโหวทำให้ทุกอย่างหยุดชะงัก บ่าวไพร่ต่างมีสีหน้าหวาดกลัว ทว่ากลับไม่มีใครกล้าหนีไป ตราบที่เจ้านายน้อยมิได้เอ่ยอนุญาต

หลิงฉีละสายตามามองบิดา เขาไม่สลดแม้แต่น้อย กลับลอยหน้าลอยตาตอบ "ท่านพ่อกลับมาแล้วหรือ? ดูสิ ข้ากำลังฝึกความแม่นยำอยู่พอดี บ่าวพวกนี้วิ่งช้าชะมัด"

เฟิงเจิ้นเทียนกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เส้นผมขาวแซมดำสั่นไหวด้วยความโกรธ "เจ้าเอาชีวิตคนมาล้อเล่นเช่นนี้ได้อย่างไร! ข้าสั่งสอนเจ้าให้เป็นบุรุษผู้กล้า มิใช่เป็นอันธพาลครองจวน!"

ท่านโหวเงื้อมือขึ้นสูงหมายจะฟาดสั่งสอนให้รู้สำนึก ทว่าพริบตานั้นเอง

"หยุดนะเจิ้นเทียน! เจ้าจะฆ่าหลานข้าหรือ!"

เสียงไม้เท้ากระทบพื้นดัง ปึ้ง! ฮูหยินผู้เฒ่าเฟิงก้าวออกมาจากหลังม่านด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด นางเข้าไปขวางหน้าหลิงฉีไว้ทันที "หลานข้าแค่เล่นสนุกตามประสาเด็ก เจ้าจะลงไม้ลงมือกับเขาเชียวหรือ? ถ้าจะตีเขา ก็ตีแม่คนนี้ให้ตายไปก่อนเถอะ!"

เฟิงเจิ้นเทียนกัดฟันกรอด แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย เขาไม่ได้กลัวมารดา แต่เขากลัวว่าหากเขาลงมือหนักไป หลิงฉีที่มีร่างกายบอบบาง อาจจะบาดเจ็บจนเกินแก้ และความใจอ่อนของผู้เป็นพ่อก็คือความรักที่มีต่อลูกที่กำพร้ามารดาตั้งแต่เกิด

เขามองดูหลิงฉีที่แอบแลบลิ้นใส่เขาอยู่ข้างหลังฮูหยินผู้เฒ่า ความโกรธแค้นเปลี่ยนเป็นความกังวลลึกๆ 'หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ตระกูลเฟิงคงถึงกาลพินาศด้วยน้ำมือทายาทตนเองแน่'

"ดี! ในเมื่อข้าสอนเจ้าไม่ได้ ข้าก็จะหาคนที่ใจคออำมหิต ยิ่งกว่าเจ้ามาจัดการ!" ท่านโหวประกาศกร้าว

"เหอะ! ใครหน้าไหนจะกล้าสอนข้า!" หลิงฉีสวนกลับอย่างไม่ลดละ "ข้าจะแกล้งมันให้ลาออกภายในสามวันเจ็ดวัน คอยดู!"

..กลิ่นกำยานหอมกรุ่นที่อบอวลอยู่ในห้องนอนหรูหราของจวนเฟิงโหวไม่อาจช่วยให้จิตใจของเฟิงหลิงฉีสงบลงได้เลย คุณชายน้อยนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนุ่มสลักลายมังกรคาบแก้ว แผ่นหลังบางถูกคลุมด้วยผ้าไหมเนื้อดี ทว่าหากเปิดดูจะพบว่ามีรอยฟกช้ำจางๆ จากการถูกกระแทกที่พื้นตลาดเมื่อวันก่อน

“โอ๊ย! เบาๆ หน่อยสิเสี่ยวฟู่ เจ้าจะฆ่าข้าหรืออย่างไร!” เสียงใสแหวลั่นเมื่อบ่าวคนสนิทพยายามทายาแก้ฟกช้ำให้

“ขออภัยขอรับคุณชาย ข้าน้อยพยายามเบามือที่สุดแล้ว.. แต่ว่าคุณชายขอรับ เห็นว่าสีหน้าท่านโหวดูเคร่งเครียดมาก ข้าเกรงว่าเรื่องวันก่อนอาจถึงหูนายท่านแล้ว ที่ตลาดวันนั้น คุณชาย..” เสี่ยวฟู่พูดด้วยเสียงสั่นเครือ

เฟิงหลิงฉีพ่นลมหายใจทิ้ง พลิกตัวกลับมานอนหงาย ดวงตากลมโตฉายแวววุ่นวายใจ “เหอะ! คงมีคนปากสว่างไปฟ้องท่านพ่อข้าล่ะสิ ข้าต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกรังแก เจ้าคนชั้นต่ำที่ชื่ออวี้หาญนั่นบังอาจกดหัวข้าลงถังน้ำเลยนะ! ข้าสิควรจะฟ้องท่านพ่อให้สั่งประหารมัน!”

ยังไม่ทันที่คำพูดเอาแต่ใจจะสิ้นสุดดี เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่กระแทกเข้ากับผนังดัง ปัง!

เฟิงเจิ้นเทียนก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าของแม่ทัพผู้ผ่านศึกเหนือเสือใต้ ใบหน้าคมเข้มที่เริ่มมีริ้วรอยตามวัยบัดนี้แดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ ในมือของเขาไม่ได้ถือกระบี่คู่กาย แต่กลับถือม้วนราชโองการสีทองอร่ามที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องทรุดตัวลงคุกเข่าทันที

“เฟิงหลิงฉี! เจ้าลูกไม่รักดี!”

“ท่านพ่อ...” หลิงฉีสะดุ้งโหยง รีบตะเกียกตะกายลงจากตั่งมาคุกเข่ากับพื้น “ท่านพ่อต้องให้ความเป็นธรรมกับลูกนะขอรับ วันก่อนที่ตลาด มีไอ้คนพเนจรคนหนึ่ง มัน..”

“หยุดพล่าม!” เฟิงโหวตวาดลั่นจนแจกันหยกข้างเตียงสั่นสะเทือน “ข้ารู้หมดแล้ว! เจ้าควบม้าฝ่าตลาดจนเกือบเหยียบเด็กน้อย ไม่เพียงไม่สำนึก ยังจะไปหาเรื่องยอดฝีมือที่เขามาช่วยชีวิตเจ้าไว้อีก! ความผิดของเจ้าครั้งนี้ ข้าจะไม่ปล่อยผ่านเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมาเด็ดขาด”

เฟิงหลิงฉีเบิกตากว้าง “ยอดฝีมือหรือขอรับ? ไอ้คนซอมซ่อคนนั้นน่ะนะ? ท่านพ่อ ท่านถูกมันหลอกแล้ว มันก็แค่นักต้มตุ๋นที่มีวิชาติดตัวเล็กน้อยเท่านั้นนะขอรับ”

“วิชาติดตัวเล็กน้อยอย่างนั้นรึ?” เฟิงโหวแค่นยิ้มเย็น “ชายผู้นั้นคือผู้ที่ข้าต้องก้มหัวให้ถึงสามครั้งเพื่อขอให้เขามาช่วยขัดเกลาเจ้า! และตอนนี้ ฮ่องเต้ทรงมีราชโองการลงมาแล้ว ในเมื่อจวนโหวสั่งสอนเจ้าไม่ได้ ก็จงไปให้สำนักวิถีวารีสงบสั่งสอนแทน!”

คำว่า สำนักวิถีวารีสงบ ทำให้หลิงฉีหนาวเยือกไปถึงขั้วหัวใจ ที่นั่นขึ้นชื่อว่าเป็นสถานที่ที่ยากลำบากที่สุด ใครเข้าไปหากไม่เป็นยอดคนก็กลายเป็นคนพิการเป็นแน่

“ไม่! ลูกไม่ไป! ลูกเป็นบุตรชายคนเล็กของท่านโหว จะให้ไปอยู่ป่าอยู่เขาได้อย่างไร!”

“เจ้าไม่มีสิทธิ์เลือก” เฟิงโหวชูม้วนราชโองการขึ้น “นี่คืออาญาปราบพยศ หากเจ้าขัดขืน ไม่เพียงแต่ตัวเจ้าที่จะถูกขังลืม บ่าวไพร่ในห้องนี้ทั้งหมดจะถูกโบยจนตาย!”