2.ตัวตนของอวี้หาญ

ความโกลาหลที่ตลาดกลางเมืองหลวงแคว้นฉินสงบลงแล้ว ทิ้งไว้เพียงรอยเปียกโชกบนตัวนายน้อยเฟิงหลิงฉีและความอัปยศที่ไม่มีวันลบเลือน ทว่าสำหรับอวี้หาญ ชายหนุ่มในชุดผ้าป่านสีเทาซีด เรื่องราวเหล่านั้นเปรียบเสมือนฝุ่นผงที่เขาเพียงแค่ปัดทิ้งจากแขนเสื้อ

เขายังคงเดินต่อไปด้วยท่วงท่าที่หากใครสังเกตให้ดีจะพบว่า ทุกย่างก้าวของเขามั่นคงและเป็นจังหวะที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก แผ่นหลังที่เหยียดตรงนั้นเปี่ยมไปด้วยสง่าราศีที่ผ้าป่านราคาถูกไม่อาจปกปิดได้มิด

ภายใต้ชุดที่ดูเหมือนบ่าวรับใช้หรือนักศึกษาตกยาก อวี้หาญคือชายหนุ่มที่มีเครื่องหน้าคมคายดั่งภาพวาดของจิตรกรเอก คิ้วพาดเฉียงดั่งดาบดวงตาเรียวยาวที่มักจะกึ่งปิดกึ่งเปิดราวกับไม่ใส่ใจโลก แต่เมื่อใดที่เขาลืมตาขึ้นเต็มที่ แววตานั้นจะคมปลาบราวกับสามารถมองทะลุถึงก้นบึ้งของจิตใจคนได้ จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากบางเฉียบที่มักจะปิดสนิทจนดูเย็นชา

ผิวพรรณของเขาไม่ใช่ผิวของคนตรากตรำทำงานหนัก แม้จะดูหยาบกร้านจากการเดินทาง แต่ความจริงแล้วมันคือผิวที่ขาวละเอียดดั่งหยก ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะของผู้ที่มีสายเลือดสูงส่งจากแดนเหนือ

นามที่แท้จริงของเขาคืออวี้หาญแห่งตระกูลอวี้ ตระกูลมหาอำนาจเก่าแก่จากแคว้นวารีทางตอนเหนือ ตระกูลอวี้ไม่ได้เป็นเพียงขุนนาง แต่เป็นตระกูลที่สืบทอดสายเลือดนักปราชญ์ศัสตรามานับพันปี พวกเขาได้รับสมญานามว่าผู้คุมกฎแห่งวังวารีสงบ

ตระกูลอวี้ขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งครัดในระเบียบวินัยและศีลธรรม อวี้หาญถูกเลี้ยงดูมาท่ามกลางกฎเหล็กนับพันข้อ เขาต้องตื่นตั้งแต่ยามเหมา (05.00 น.) เพื่อฝึกกระบี่ไม้ไผ่ท่ามกลางสายน้ำที่ไหลรินจากที่สูงตกกระทบหินเบื้องล่าง และต้องคัดตำราพิชัยสงครามจนถึงยามจื่อ (23.00 น.) ความเย็นชาและหน้านิ่งประดุจผิวน้ำของเขาจึงไม่ใช่เพียงบุคลิก แต่คือโล่ที่เขาสร้างขึ้นเพื่อรับแรงกดดันจากความคาดหวังของตระกูล

แล้วเหตุใดคุณชายผู้สูงศักดิ์เช่นเขาถึงมานั่งดีดถั่วลิสงอยู่ในเพิงน้ำชาซอมซ่อในแคว้นฉินเล่า

ความลับนั้นอยู่ที่สัญญาพันธมิตรห้าสิบปี ระหว่างตระกูลอวี้และเฟิงโหว ในอดีตเมื่อครั้งที่แผ่นดินเกิดกลียุค เฟิงโหวเคยช่วยชีวิตผู้นำตระกูลอวี้คนก่อนไว้ และเงื่อนไขในการแทนคุณที่ถูกบันทึกไว้ในจดหมายลับคือ: “หากทายาทตระกูลเฟิงเป็นบุตรสาว ก็ให้คุณชายอวี้รับนางมาเป็นภรรยาเอก หรือหากเป็นชายถ้าพฤติกรรมออกนอกลู่นอกทางจนไม่อาจกู้คืน ตระกูลอวี้ต้องส่งผู้สืบทอดที่เก่งกาจที่สุดมาทำหน้าที่อาจารย์ขัดเกลา เพื่อรักษาเกียรติยศของตระกูลเฟิงมิให้สิ้นสูญ”

อวี้หาญผู้เป็นบุตรชายคนโต จึงถูกบิดาส่งตัวมายังแคว้นฉินอย่างลับๆ พร้อมคำสั่งเด็ดขาด “หากเจ้าไม่สามารถเปลี่ยนลิงป่าให้เป็นพยัคฆ์ได้ ก็มิต้องกลับเข้าสู่สำนักวารีอีก”

อาวุธที่เขาพกติดตัวมีเพียงกระบี่ที่ทำจากไม้ไผ่เก่าๆ เล่มหนึ่งเท่านั้น แต่น้อยคนนักจะรู้ว่ามันคือไผ่พันปีที่หนักยิ่งกว่าเหล็กและแข็งแกร่งยิ่งกว่าหิน พลังปราณของอวี้หาญคือปราณเหมันต์นิรันดร ที่สามารถสยบทุกความเคลื่อนไหวให้หยุดนิ่งได้เพียงแค่การสะบัดปลายนิ้ว เช่นเดียวกับตอนที่เขาสยบม้าพยศของเฟิงหลิงฉี

สำหรับอวี้หาญ การเผชิญหน้าครั้งแรกที่ตลาดทำให้เขาเกิดความรู้สึกสองอย่าง หนึ่งคือรำคาญในความไร้เหตุผลของเด็กหนุ่มที่ถูกตามใจจนเสียคน และสองคือความเสียดาย

เขามองเห็นในแววตาของหลิงฉีว่าเด็กคนนี้ไม่ได้มีจิตใจที่ชั่วร้าย หากแต่เป็นเพียงหยกที่ยังไม่ได้เจียระไนที่ถูกล้อมรอบด้วยคนสอพลอและการเลี้ยงดูที่ผิดวิธี การจับกดน้ำในวันนี้ไม่ได้ทำไปด้วยความสะใจ แต่เป็นการเรียกสติครั้งแรกที่อวี้หาญมอบให้ในฐานะอาจารย์ ที่อีกฝ่ายยังไม่รู้ตัว

อวี้หาญอาศัยอยู่ในอารามร้างท้ายเมือง เขาใช้ชีวิตอย่างสันโดษ ทำงานรับจ้างแปลตำราเก่าๆ และกินน้ำชาถูกๆ เพื่อสังเกตการณ์ความเคลื่อนไหวในเมืองหลวง เขาเป็นคนรักความสะอาดอย่างยิ่ง แม้จะใส่ชุดเก่าๆ แต่ต้องไม่มีรอยเปื้อน และเกลียดเสียงดังรบกวน ซึ่งนายน้อยเฟิงหลิงฉีคือสิ่งที่รวมเอาทุกอย่างที่เขาเกลียดไว้ในคนเดียว ทั้งเสียงดัง รบกวน และความวุ่นวาย

คืนนั้น หลังจากที่เขากลับถึงอารามร้าง อวี้หาญนั่งหลับตาเดินลมปราณอยู่ใต้ต้นเหมยที่ยังไม่ผลิบาน ภาพใบหน้าเปียกปอนที่แดงก่ำด้วยความแค้นของเฟิงหลิงฉีแวบเข้ามาในหัวโดยไม่ได้ตั้งใจ

“สุนัขบ้าตัวนั้น คงกำลังอาละวาดเผาจวนอยู่กระมัง” เขาพึมพำเบาๆ เสียงทุ้มต่ำราบเรียบหายไปในสายลมหนาว “เฟิงโหว ท่านทิ้งภาระที่หนักหนาสาหัสไว้ให้ข้าจริงๆ การสอนลิงให้เดินเหมือนคน ยังง่ายกว่าการสอนเด็กผู้นั้นให้รู้จักคำว่าถ่อมตน”

อวี้หาญลืมตาขึ้น แววตาสีเข้มฉายประกายบางอย่างที่ยากจะคาดเดา “แต่เอาเถอะ ในเมื่อข้ารับปากบิดามาแล้ว ต่อให้ต้องกดหัวเจ้าลงน้ำอีกร้อยครั้ง หรือต้องเฆี่ยนด้วยกระบี่ไม้ไผ่อีกพันหน ข้าก็จะทำให้เจ้าก้มหัวให้แผ่นดินนี้ให้ได้ เฟิงหลิงฉี”