9.หลิงฉีหลอกใช้ศิษย์พี่ใหญ่

เฟิงหลิงฉีมาถึงลำธารตามที่คาดไว้ สายหมอกยามเช้ายังลอยอ้อยอิ่งเหนือผิวน้ำ เงาไม้ทอดยาวราวภาพวาด ทว่าคนที่ยืนรออยู่ริมสระกลับไม่ใช่อาจารย์อวี้หาญ หากเป็นศิษย์พี่ใหญ่เฉินคุนผู้มีสีหน้านิ่งขรึมราวศิลานั้นต่างหาก

“บทเรียนขั้นสามของเจ้า เริ่มได้แล้ว” เฉินคุนเอ่ยเสียงเรียบ พลางชี้ไปยังถังไม้สองใบที่วางอยู่ริมตลิ่ง “ตักน้ำจากลำธารนี้ไปเติมตุ่มอาบน้ำที่เรือนพักหลังเขาให้เต็ม ก่อนตะวันขึ้นตรงหัว”

หลิงฉีชะงัก “ศิษย์พี่…ไยจึงเป็นท่าน?”

คิ้วเข้มของเฉินคุนขยับเล็กน้อย “หากมิใช่ข้า เจ้าหวังให้เป็นผู้ใด?”

“ผู้ที่ฝึกฝนข้าย่อมต้องเป็นอาจารย์อวี้หาญสิ” หลิงฉีโพล่งอย่างลืมตัว ก่อนจะชี้ไปยังทางคดเคี้ยวที่ไต่ขึ้นเขา “อีกอย่าง กระท่อมนั่นอยู่ไกลนัก ทั้งทางยังชันปานนั้น!”

เฉินคุนทอดสายตามองเขาอย่างไม่สะทกสะท้าน “อาจารย์มีเรื่องเร่งด่วน ลงจากเขาไปตั้งแต่เมื่อคืน วันนี้ข้ารับหน้าที่แทน และสิ่งใดที่ข้าสั่ง เจ้าย่อมต้องทำ หากยังมัวอิดออด ข้าจะเพิ่มเป็นสี่ถัง”

คำขู่นั้นทำให้หลิงฉีได้แต่กัดฟันกรอด มือกำขอบถังไม้แน่นจนเส้นเอ็นปูดโปน ในใจเดือดพล่านราวหม้อเดือดปุดปุด

เจ้าปีศาจไร้ใจ…ตัวไม่อยู่ยังฝากคนมาทรมานข้าอีก!

เขาก้มลงตักน้ำใส่ถัง เสียงน้ำกระทบไม้ดังสาดซ่า ก่อนจะหิ้วขึ้นอย่างทุลักทุเล ไหล่บางสั่นเล็กน้อยตั้งแต่ก้าวแรกที่ย่างขึ้นทางชัน

‘รอให้เจ้ากลับมาก่อนเถอะ อวี้หาญ ข้าจะคิดบัญชีกับเจ้าทั้งต้นทั้งดอก!’ 

เขาหาบถังไม้หนักอึ้งไปแล้วถึงสองรอบ ด้วยมือที่สั่นเทา ตลอดทั้งเช้าคุณชายน้อยที่เคยมีคนคอยปรนนิบัติต้องมาเดินหาบน้ำขึ้นลงเนินเขา เส้นผมสีดำสลวยเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ผิวขาวๆ เริ่มแดงก่ำ ทุกครั้งที่เขาแอบนั่งพัก กิ่งไม้ของศิษย์พี่เฉินคุนพุ่งมาจากที่ไหนสักแห่งสะกิดเข้าที่ไหล่หรือขาของเขาจนต้องสะดุ้งสุดตัว

“พอแล้วศิษย์พี่ใหญ่ ท่านไม่จำเป็นต้องฟาดข้า ข้าเจ็บจะตายแล้ว!”

“เช่นนั้นเจ้าก็รีบทำต่อสิ ห้ามหยุดพักจนกว่าน้ำจะเต็มตุ่ม นี่เป็นคำสั่งของท่านอาจารย์นะ”

‘นี่มันกี่ลี้กัน!’ หลิงฉีแอบบ่นอุบอิบ พลางเหลือบมองร่างสูงใหญ่กำยำที่ยืนกอดอกมองดูเขาราวกับรูปปั้นเทพพิทักษ์อยู่ไม่ไกลนัก 

‘เจ้าศิษย์เอกผู้เก่งกล้าคนนี้ มีความสามารถที่สุดในบรรดาศิษย์นับร้อยงั้นรึ! เหอะ! ดูผิวกร้านแดดของเจ้าซี้ ย่อมต้องมาจากการฝึกหนักใช่หรือไม่? ทั้งดวงตาคมปลาบที่มองทะลุปรุโปร่งทุกท่วงท่ากระบวนยุทธ์ของเจ้านั้นอีก! เจ้าทึ่มเฉินคุน มีอย่างหนึ่งที่ข้าย่อมเอาชนะเจ้าได้โดยไม่ต้องเปลืองแรงด้วยซ้ำ เจ้ารอดูให้ดีเถอะ’ 

"อย่ามัวแต่อู้อี้ ศิษย์น้องหลิงฉี" เสียงเข้มของเฉินคุนดังขึ้น "อาจารย์ฝากฝังให้ข้าเคี่ยวเข็ญเจ้า หากน้ำยังไม่เต็มตุ่ม เจ้าก็ห้ามหยุดพัก นี่คือการฝึกสมาธิและกำลังขา เจ้ารีบลุกขึ้นสิ"

หลิงฉีกลอกตา มองดูนิ้วเรียวบางของตนเองแล้วถอนใจ 'สมาธิกะผีน่ะสิ หลังข้าจะหักก่อนน่ะสิไม่ว่า'

แต่ด้วยสมองอันปราดเปรื่อง หลิงฉีรู้ดีว่าการขัดขืนด้วยกำลังกับเฉินคุนนั้นไม่ต่างจากการเอาไข่ไปกระทบหิน เขาต้องใช้น้ำเย็นเข้าลูบและใช้น้ำลายเป็นอาวุธ.. รอบที่สาม หลิงฉีแสร้งทำเป็นหาบน้ำขึ้นมาด้วยท่าทางสั่นเทา ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้นหิน แสร้งหอบหายใจรุนแรงจนตัวโยน

"ศิษย์พี่ ข้า.. ข้าไม่ไหวแล้ว" หลิงฉีพึมพำเสียงแหบพร่า พลางลอบสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

เฉินคุนขมวดคิ้ว เดินเข้ามาใกล้ "เจ้าอ่อนแอถึงเพียงนี้เชียวรึ? แค่หาบที่สามเองนะ"

"ไม่ใช่ข้าอ่อนแอหรอกศิษย์พี่ แต่ในใจข้า มันหนักอึ้งกว่าน้ำในถังนัก" หลิงฉีเริ่มร่ายมนตร์ "ท่านรู้หรือไม่ เหตุใดข้าถึงชอบเหม่อลอยยามฝึกฝน? เหตุใดข้าถึงต้องฝืนสังขารมาอยู่ที่ยอดเขาอ้างว้างแห่งนี้? ทั้งหมดนั่นก็เพื่อคนผู้หนึ่ง แต่ข้ามันก็แค่ศิษย์ปลายแถว จะไปเทียบชั้นกับนางพญาหงส์ได้อย่างไร"

คำว่าคนผู้หนึ่งและนางพญาหงส์ทำให้คิ้วที่ขมวดมุ่นของเฉินคุนกระตุกขึ้นมาทันที หลิงฉีลอบยิ้มในใจ เขารู้ความลับนี้จากการแอบฟังศิษย์ในสำนักซุบซิบกัน ว่าศิษย์พี่เฉินคุนผู้ไร้เทียมทาน แอบมีหัวใจที่อ่อนไหวให้แก่อวี้หาญเหยียน น้องสาวแท้ๆ ของอาจารย์อวี้หาญ หรือที่ทุกคนเรียกขานว่าอาจารย์อา

"เจ้า! เจ้าหมายความว่าอย่างไร?" เฉินคุนเริ่มเสียอาการ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

หลิงฉีแสร้งเงยหน้าขึ้น ดวงตาคลอน้ำตาจางๆ "ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านคงไม่รู้ ข้ากับอาจารย์อาเหยียน... พวกเราสนิทชิดเชื้อกันมาก่อน นางชอบเล่าเรื่องราวในใจให้ข้าฟังบ่อยๆ แต่มันช่างเจ็บปวดนักที่ข้าต้องเก็บงำความรักที่มีต่อนางไว้เพียงลำพัง"

เฉินคุนถึงกับสะอึก "เจ้าชอบอาจารย์อา? เจ้า! เจ้าแอบรักนางงั้นรึ?"

"รักสิศิษย์พี่ รักจนสุดหัวใจเลยล่ะ!" หลิงฉีเล่นใหญ่ ร้องคร่ำครวญพลางทุบอกตัวเอง "แต่นางช่างสูงส่งราวกับดวงจันทร์ ส่วนข้ามันก็แค่ดินโคลนใต้เท้า ข้าแอบส่งสายตาให้นาง นางก็เพียงยิ้มตอบอย่างเมตตาในฐานะหลานศิษย์ ข้าได้แต่เศร้าโศกจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ ท่านดูสิ ข้าผอมโซจนไม่มีแรงหาบน้ำแล้ว"

เฉินคุนนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ หัวใจของชายหนุ่มผู้โง่เขลาในเรื่องรักตกลงไปอยู่ในหลุมพรางที่ขุดไว้เสียมิด "ข้า! ข้าเข้าใจเจ้า ศิษย์น้อง"

หลิงฉีแสร้งตกใจ "ศิษย์พี่ ท่านเข้าใจข้างั้นรึ? หรือว่า... หรือว่าท่านเองก็..."

เฉินคุนถอนหายใจยาวเหยียด ใบหน้าคมคร้ามแดงระเรื่อขึ้นมา "ข้าเองก็แอบรักนางมาเนิ่นนาน ข้าเพียรฝึกยุทธ์จนเป็นที่หนึ่ง ก็หวังเพียงให้นางชายตามองบ้าง แต่เหมือนที่เจ้าว่า... นางคืออาจารย์อา ส่วนเราคือศิษย์ ความต่างนี้มันช่างเจ็บปวดนัก"

'โป๊ะเชะ!' หลิงฉีอุทานในใจ แต่ใบหน้ายังคงเศร้าสร้อย “ศิษย์พี่ใหญ่! ข้าไม่นึกเลยว่ายอดบุรุษเช่นท่านจะมีชะตากรรมเดียวกับข้า เราสองคนช่างน่าเวทนานัก หัวอกเดียวกันแท้ๆ!"

หลิงฉีขยับเข้าไปใกล้ คว้ามือหนาของเฉินคุนมากุมไว้ด้วยอาการสั่นเทา "ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านรู้หรือไม่ อาจารย์อาเคยเปรยกับข้าว่า นางชอบบุรุษที่ขยันขันแข็ง มีจิตเมตตา และที่สำคัญกว่านั้น นางประทับใจบุรุษที่ดูแลเอาใจใส่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของพี่ชายนางที่สุด"

"จริงรึ?" เฉินคุนตาเป็นประกาย

"จริงสิศิษย์พี่!" หลิงฉีรีบสำทับ "นางเคยบอกว่า หากใครช่วยดูแลเรื่องความเป็นอยู่ของท่านอาจารย์อวี้หาญยามที่ท่านไม่อยู่ โดยเฉพาะการดูแลเรือนพักให้สะอาดเรียบร้อย น้ำท่าไม่ให้ขาดตุ่ม นางจะซาบซึ้งใจยิ่งนัก มิใช่แค่คำสั่งอาจารย์สั่งให้ท่านฝึกกำลังขาของข้า.. อันที่จริง ข้าตั้งใจจะทำเพื่อพิสูจน์รักแท้ แต่วันนี้ ร่างกายข้ามันประท้วงเหลือเกิน ข้าเกรงว่าจะทำงานนี้ไม่สำเร็จ และคงพลาดโอกาสที่จะทำให้นางประทับใจไปเสียแล้ว"

เฉินคุนมองถังน้ำ แล้วมองดูศิษย์น้องที่ทำท่าจะขาดใจตายเสียให้ได้ ความสงสารและความรู้สึกพวกเดียวกันพุ่งพล่านขึ้นมาในอก "หลิงฉีเอ๋ย เจ้าพักเถิด เรื่องนี้ให้เป็นหน้าที่ข้าเอง!"

"ศิษย์พี่ใหญ่! ท่านจะทำแทนข้างั้นรึ? แต่นี่มันคือการฝึกฝนของข้านะ" 

"เจ้ากับข้าหัวอกเดียวกัน ความรักมันยิ่งใหญ่นัก เรื่องน้ำเพียงไม่กี่ตุ่ม ข้าจัดการให้เอง" เฉินคุนพูดพลางถกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นกล้ามแขนเป็นมัดๆ "เจ้าไปนั่งพักใต้ต้นไม้นั่นเถิด ถือเสียว่าข้าทำเพื่อช่วยเจ้า และเพื่อทำให้นางประทับใจในตัวพวกเรา!"

"ศิษย์พี่ ท่านช่างประเสริฐยิ่งนัก!" หลิงฉีแสร้งทำท่าซาบซึ้ง "ในยามยากเช่นนี้ มีเพียงท่านที่เข้าใจข้า ท่านเก่งกล้าเหนือกว่าศิษย์นับร้อยในเชิงยุทธ์ แต่ในเชิงรัก ท่านคือสหายแท้ของข้า เรามาสาบานเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันเถิด!"

"ได้! ต่อไปนี้เจ้าคือศิษย์น้องรักของข้า" เฉินคุนประกาศก้องอย่างฮึกเหิม "หากเจ้าต้องการให้ข้าช่วยสิ่งใด เจ้าบอกมาได้เลย ไม่ต้องเกรงใจศิษย์พี่ใหญ่คนนี้!"

"ขอบคุณท่าน ศิษย์พี่ใหญ่!" หลิงฉีประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้

จากนั้น ภาพที่ปรากฏคือ ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของสำนัก หาบถังน้ำขนาดใหญ่สองใบ วิ่งขึ้นวิ่งลงระหว่างลำธารกับเรือนพักของอาจารย์ด้วยความเร็วเหนือแสง ใบหน้าของเฉินคุนเต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความหวัง ทุกครั้งที่น้ำถูกเทลงตุ่ม เขาจินตนาการไปถึงใบหน้ายิ้มแย้มของอาจารย์อาอวี้หาญเหยียนที่กำลังกล่าวชมเชยเขา

ส่วนเฟิงหลิงฉี เขานั่งเอกเขนกอยู่บนโขดหิน พลางเคี้ยวผลไม้ป่าอย่างสบายใจเฉิบ

'ศิษย์พี่เอ๋ยศิษย์พี่ ท่านเก่งกว่าศิษย์นับร้อยก็จริง แต่เรื่องหัวใจน่ะ ท่านมันเด็กน้อยชัดๆ' หลิงฉีหัวเราะในลำคอ พลางมองดูน้ำที่ค่อยๆ เต็มตุ่มด้วยความเบิกบานใจ

ความรักอาจจะทำให้คนตาบอด แต่สำหรับหลิงฉี ความรักของคนอื่นคือเครื่องทุ่นแรงชั้นเลิศ!