4.น้ำตาปีศาจน้อย

เสียงปิดประตูโครมใหญ่ของเฟิงโหว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัดยิ่งนัก และร่างที่สั่นเทาด้วยความโกรธปนหวาดกลัวของเฟิงหลิงฉี นายน้อยผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครนั้น บัดนี้หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษขาว เขารู้ดีว่าราชโองการมิใช่เรื่องล้อเล่น แต่นิสัยดื้อรั้นในกมลสันดานยังบอกให้เขาสู้ อย่าได้ยอมแพ้โดยง่ายเด็ดขาด

“ไม่! ข้าไม่ไป! เสี่ยวฟู่ พยุงข้าที ข้าจะไปหาท่านย่า!”

หลิงฉีตะโกนสั่งเสียงสั่น เขาไม่รอให้บ่าวคนสนิทพยุงด้วยซ้ำ แต่กลับวิ่งตึกตักออกจากเรือนพยัคฆ์หมอบ มุ่งหน้าไปยังเรือนพักทางฝั่งตะวันตก ซึ่งเป็นที่พำนักของฮูหยินผู้เฒ่าเฟิงทันที 

ตลอดทาง บ่าวไพร่ที่เห็นนายน้อยวิ่งหน้าตื่นมาต่างพากันก้มหน้าหลบตา เพราะรู้ดีว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะก่อตัวแล้ว

“ท่านย่า! ท่านย่าช่วยหลิงเอ๋อร์ด้วย!”

เสียงร้องไห้จ้าดังมาก่อนตัว หลิงฉีถลาเข้าไปในเรือนหอมกรุ่นด้วยกลิ่นกำยานไม้จันทน์ เขาโถมตัวลงคุกเข่ากอดขาฮูหยินผู้เฒ่าเฟิงที่กำลังนั่งจิบชาอยู่อย่างตื่นตระหนก ใบหน้างามล้ำบัดนี้อาบไปด้วยน้ำตา ดวงตากลมโตแดงก่ำดูน่าสงสารจนคนมองใจแทบขาด

“หลิงเอ๋อร์ของย่า! เกิดอะไรขึ้นกันแน่? ใครทำอะไรเจ้า บอกย่ามา ย่าจะจัดการให้เจ้าเอง!” ฮูหยินผู้เฒ่ารีบวางจอกชา ประคองใบหน้าหลานรักขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ด้วยมือที่สั่นเทา

“ท่านพ่อ ท่านพ่อจะส่งหลานไปลำบากที่สำนักวิถีวารีสงบขอรับ!” หลิงฉีสะอึกสะอื้น ซบหน้าลงบนตักของผู้เป็นย่า “ที่นั่นมันคือป่าช้าชัดๆ มีแต่พวกคนเถื่อน หลานต้องตายแน่ๆ ท่านย่าช่วยพูดกับท่านพ่อทีนะขอรับ บอกให้ท่านพ่อถอนคำสั่ง หลานจะยอมคัดตำรา จะยอมอยู่บ้านนิ่งๆ แต่หลิงเอ๋อร์ไม่ไปที่นั่น!”

ฮูหยินผู้เฒ่าเฟิงฟังคำว่าสำนักวิถีวารีสงบ แล้วก็นิ่งงันไป ใบหน้าที่มีรอยเหี่ยวย่นตามวัยฉายความกังวลอย่างเห็นได้ชัด นางรู้กิตติศัพท์ของที่นั่นดีว่ามันคือสถานที่ที่ตัดขาดจากทางโลก และที่สำคัญ...ท่านเจ้าสำนักคนก่อนคือสหายเก่าของสามีนางที่มีนิสัยเผด็จการไม่แพ้กัน

“ย่าจะไปคุยกับพ่อเจ้าเอง เดี๋ยวนี้เลย!” นางลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ แต่ยังไม่ทันจะก้าวพ้นธรณีประตู แม่นมเฉิน หญิงสูงวัยผู้คอยดูแลรับใช้ฮูหยินผู้เฒ่ามานานก็รีบก้าวเข้ามาขวางไว้ด้วยสีหน้าลำบากใจ

“ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ โปรดใจเย็นก่อนเจ้าค่ะ” แม่นมเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา “เมื่อครู่นายท่านให้คนมาแจ้งว่า ราชโองการฉบับนี้ฮ่องเต้ทรงลงพระปรมาภิไธยด้วยพระองค์เอง หากใครขัดขืน มิใช่เพียงนายน้อยที่จะเดือดร้อน แต่จวนเฟิงโหวทั้งจวนอาจต้องอาญาเจ็ดชั่วโคตรนะเจ้าคะ”

คำพูดของแม่นมเฉินเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่ราดลงบนหัวของฮูหยินผู้เฒ่า นางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง มือที่เหี่ยวย่นลูบหัวหลิงฉีที่สะอื้นไห้อยู่ข้างกายด้วยความจนปัญญา

“หลิงเอ๋อร์..ย่า..ย่าอยากช่วยเจ้าเหลือเกินหลานรัก” ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า “แต่ราชโองการคืออาญาสวรรค์ ย่าเป็นเพียงคนแก่คนหนึ่ง จะไปงัดข้อกับฮ่องเต้ได้อย่างไรกัน”

“ท่านย่า!” หลิงฉีเงยหน้าขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อสายตา “แม้แต่ท่านย่าก็ช่วยข้าไม่ได้หรือ? แล้วข้าจะทำอย่างไร ข้าต้องไปติดคุกที่นั่นจริงๆ หรือขอรับ!”

เมื่อเห็นหลานชายร้องไห้จนตัวโยน แม่นมเฉินที่รักและเอ็นดูหลิงฉีมาตั้งแต่ยังแบเบาะก็ใจอ่อนยวบ นางรีบเข้ามานั่งข้างๆ แล้วรวบตัวคุณชายน้อยมากอดไว้ประหนึ่งมารดาแท้ๆ

“คุณชายน้อยของนม อย่าร้องเลยเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวจะเจ็บไข้ไป” แม่นมเฉินปลอบประโลมพลางใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาให้ “ถึงจะต้องไปที่นั่น แต่นมเชื่อว่าด้วยสติปัญญาของคุณชาย ท่านต้องเอาตัวรอดได้แน่เจ้าค่ะ และนมยินดีจะติดตามไปรับใช้ เตรียมข้าวของเครื่องใช้ที่ดีที่สุดให้ท่านเอง”

“ข้าไม่ต้องการของใช้! ข้าต้องการอยู่ที่นี่!” หลิงฉีแผดเสียงอย่างเอาแต่ใจ แต่ในแววตาเริ่มมีความสิ้นหวังปกคลุมขึ้นมาแล้ว

“โธ่เอ้ย! นายน้อยของนม” แม่นมเฉินยิ้มละไมทั้งน้ำตา “เอาอย่างนี้ดีไหมเจ้าคะ วันนี้คุณชายร้องไห้จนเหนื่อยแล้ว นมจะไปเข้าครัวทำขนมกุ้ยฮวาคลุกน้ำผึ้ง ของโปรดของคุณชายให้กินดีหรือไม่เจ้าคะ? แล้วยังมีไก่แช่เหล้า ที่คุณชายบอกว่าอร่อยที่สุดในเมืองหลวงด้วย นมจะทำให้สุดฝีมือเลยเจ้าค่ะ”

คำว่าของอร่อยทำให้หลิงฉีชะงักไปเล็กน้อย ท้องที่ประท้วงด้วยความหิว เริ่มส่งเสียงโครกครากออกมาเบาๆ

“ข้า.. ข้าไม่อยากกิน” หลิงฉีตอบเสียงอ่อยๆ แต่สายตากลับเริ่มมองไปทางห้องครัว

“หลิงเอ๋อร์ เจ้ากินสักหน่อยเถอะ ร่างกายของเจ้าจะได้มีแรง” ฮูหยินผู้เฒ่าเสริมพลางดึงหลานมาหอมหน้าผาก “ถือเสียว่าให้ย่าสบายใจ นมเฉินรีบไปทำเข้าเถอะ เอาของที่ดีที่สุดนะ ส่วนย่า.. ย่าจะแอบสั่งให้คนขนเครื่องนอนผ้าไหมและถ่านให้ความอบอุ่นตามไปให้เจ้าที่สำนักนั่นเอง ย่าจะไม่ยอมให้หลานย่าต้องลำบากในป่าเขาเป็นอันขาด!”

สุดท้าย นายน้อยเฟิงหลิงฉีก็ได้แต่กึ่งนั่งกึ่งนอนพิงตักท่านย่า สะอื้นฮักๆ โดยมีแม่นมเฉินคอยป้อนขนมหวานรสเลิศที่ละลายในปาก แม้รสชาติจะดีเยี่ยมเพียงใด แต่ในใจของหลิงฉีกลับขมขื่นยิ่งนัก

เขากำหมัดแน่น พลางนึกถึงใบหน้าเรียบเฉยของคุณชายชุดเทาที่ชื่ออวี้หาญ ‘เจ้าคนเถื่อน.. เพราะเจ้าคนเดียว! ถ้าข้าไม่ได้เจอกับเจ้า ชีวิตข้าคงไม่ต้องมาตกต่ำเช่นนี้!’ 

..วังหลวง ในห้องทรงอักษร

ท่ามกลางความเงียบสงัดของวังหลวงยามวิกาล แสงเทียนภายในห้องทรงอักษรส่วนพระองค์ยังคงสว่างไสว กลิ่นหอมจางๆ ของหมึกและกระดาษเก่าน่าจะช่วยให้จิตใจสงบได้ ทว่าบุรุษสองคนที่ประทับอยู่ ณ ที่นั้นกลับมีสีหน้าเคร่งเครียดเกินกว่าจะสุนทรีย์

ฮ่องเต้เซิ่งหยวนอี้ ผู้ปกครองแคว้นฉินประทับอยู่บนเก้าอี้มังกร พระพักตร์ที่เคยดูหนุ่มแน่นบัดนี้แฝงไปด้วยความเหนื่อยล้า เบื้องพระพักตร์ของพระองค์คือ เฟิงเจิ้นเทียน หรือเฟิงโหว แม่ทัพผู้เกรียงไกรที่บัดนี้ดูเหมือนชายแก่ผู้แบกโลกไว้ทั้งใบ

ทั้งสองหาใช่เพียงกษัตริย์และขุนนาง แต่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือดที่ลึกซึ้ง เพราะฮองเฮาองค์ก่อนผู้เป็นพระมารดาของฮ่องเต้ คือท่านน้าแท้ๆ ของเฟิงโหว ดังนั้น เฟิงหลิงฉีจึงมีศักดิ์เป็นหลานชายแท้ๆ ของฮ่องเต้นั่นเอง

“เจิ้นเทียน เจ้าถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อยของคืนนี้แล้วนะ” ฮ่องเต้เซิ่งหยวนอี้ตรัสพลางวางพู่กันในพระหัตถ์ลง

“ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท” เฟิงโหวกราบทูลด้วยเสียงแหบพร่า “กระหม่อมเพียงแต่.. กังวลเรื่องราชโองการที่พระองค์ทรงมีพระเมตตาออกให้ เพื่อบังคับเจ้าลิงป่าตัวนั้นให้เดินทางไปสำนักวิถีวารีสงบ กระหม่อมเกรงว่าต่อให้มีอาญาศึกสลักบนแผ่นทอง หลิงฉีก็อาจจะหาทางพลิกแพลงจนเรื่องวุ่นวายไปกันใหญ่”

ฮ่องเต้ทรงถอนพระทัยยาวเหยียดตามไปอีกคน ทอดพระเนตรออกไปนอกหน้าต่างที่เห็นจันทร์เสี้ยวลอยเด่น “เจ้าเด็กคนนั้น.. หลิงเอ๋อร์มีใบหน้าที่งดงามเหมือนเสด็จแม่ของข้ายิ่งนัก ทว่านิสัยกลับดื้อรั้นเยี่ยงม้าพยศที่ไม่มีใครเอาอยู่ ข้าเองก็จนปัญญา หากมิใช่เพราะเห็นแก่หน้าท่านย่าของเขา ข้าคงสั่งกักบริเวณเขาในวังหลวงไปนานแล้ว”

“นั่นแหละพ่ะย่ะค่ะคือปัญหา” เฟิงโหวกล่าวด้วยความอัดอั้น “ท่านแม่ให้ท้ายเขาเสียจนเสียคน ข้าจะยกไม้เรียวขึ้นทีไร ท่านแม่ก็เอาตัวเข้าขวางทุกที ข้าเป็นแม่ทัพคุมทหารนับแสน แต่กลับพ่ายแพ้พยศลูกชายตนเอง ช่างน่าอายขายหน้ายิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้เซิ่งหยวนอี้ขยับวรกายเล็กน้อย แววตาฉายความจริงจัง “ที่ข้ายอมออกราชโองการให้ครั้งนี้ เพราะข้าเห็นด้วยกับเจ้า.. แคว้นฉินของเรากำลังเผชิญศึกรอบด้าน หากทายาทตระกูลเฟิงซึ่งเป็นกำลังหลักทางทหารกลับกลายเป็นเพียงคุณชายเจ้าสำราญที่วันๆ เอาแต่รังแกชาวบ้าน แผ่นดินเราจะฝากไว้ที่ใคร? หลิงเอ๋อร์ต้องได้รับบทเรียนที่เข้มงวดที่สุด”

“แล้วคุณชายอวี้หาญผู้นั้น..” เฟิงโหวเอ่ยด้วยความไม่แน่ใจ “เขาจะไหวหรือพ่ะย่ะค่ะ? กระหม่อมเคยเห็นเขาครั้งหนึ่ง เมื่อสองเดือนก่อน แม้จะมีวรยุทธ์เลิศล้ำและนิ่งสงบผิดมนุษย์มนา แต่หลิงฉีคือเด็กที่สามารถทำให้พระธุดงค์ตบะแตกได้ภายในครึ่งวันนะพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้กลับทรงสรวลออกมาเบาๆ ทว่าดวงตากลับไม่ได้ยิ้มตาม “เจ้ายังไม่รู้จักคนตระกูลอวี้ดีพอเจิ้นเทียน ตระกูลอวี้แห่งวังวารีไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใคร และคุณชายใหญ่ผู้นั้น.. เขาผ่านการฝึกฝนที่คนธรรมดาต้องร้องขอความตายมาแล้ว ข้าเชื่อว่าความนิ่งดุจผิวน้ำของเขา จะเป็นสิ่งเดียวที่ดับไฟในใจของหลิงเอ๋อร์ได้”

“กระหม่อมหวังเพียงว่า.. พวกเขาจะเข้ากันได้ ไม่ใช่ฆ่ากันตายเสียก่อนพ่ะย่ะค่ะ” เฟิงโหวพึมพำ

“นั่นแหละคือสิ่งที่ข้ากังวลและคาดหวังไปพร้อมกัน” ฮ่องเต้ทรงลุกขึ้นยืน เดินมาตบบ่าผู้เป็นพี่ชายลูกพี่ลูกน้องของพระองค์เบาๆ “คนหนึ่งร้อนดั่งเพลิงกัลป์ อีกคนเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก หากน้ำแข็งละลายเพลิงได้ หลิงเอ๋อร์จะกลายเป็นยอดคน แต่หากเพลิงเผาน้ำแข็งจนระเหย.. เราคงต้องทำใจเสียม้าดีไปอีกตัว”

สองคนลูกพี่ลูกน้องในสายเลือดราชนิกุล ต่างยืนนิ่งอยู่ในห้องทรงอักษร ท่ามกลางแสงเทียนที่เริ่มริบหรี่ ทั้งสองคนต่างถอดถอนใจออกมาพร้อมกันอีกครั้ง เป็นเสียงถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความรัก ความเป็นห่วง และความคาดหวังที่ฝากไว้กับบุรุษหนุ่มชุดเทาผู้มีนามว่า อวี้หาญ

“ขอให้สวรรค์เมตตา.. ให้เจ้าเด็กนั่นรอดชีวิตกลับมาพร้อมสันดานใหม่ด้วยเถิด” เฟิงโหวพึมพำปิดท้ายต่อหน้าพระพักตร์