7.แผนหว่านเสน่ห์

ณ ยอดเขาโชติช่วง ที่ตั้งของสำนักเทวะอัคคีผลาญ เปลวเพลิงในกระถางสำริดขนาดมหึมาโชติช่วงอยู่ตลอดทั้งวันคืน ราวกับจะประกาศศักดาความยิ่งใหญ่ของวิชาปราณเพลิงให้โลกรู้ ทว่าในห้องโถงกลาง เจ้าสำนักกงลั่วหมิง กลับกำลังขว้างจอกสุราลงบนพื้นจนแตกกระจาย

"อีกแล้วหรือ.. ผลการประลองคัดเลือกสิบยอดฝีมือฝ่ายธรรมะ สำนักเทวะอัคคีผลาญของข้ายังคงเป็นรองสำนักวิถีวารีสงบอยู่อีกก้าวหนึ่งเสมอ!"

เสียงตวาดนั้นเต็มไปด้วยโทสะ กงลั่วหมิงกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขาเพียรฝึกฝนวิชาเพลิงกัลป์ผลาญฟ้าจนถึงขั้นสูงสุด แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับอวี้หาญ เจ้าสำนักวิถีวารีสงบ ความร้อนแรงของเขากลับถูกสยบด้วยความเย็นเยียบที่นุ่มนวลแต่แข็งแกร่ง ราวกับกองไฟที่ถูกมหาสมุทรโถมทับ

"ท่านเจ้าสำนัก โปรดระงับโทสะด้วย" มู่เฉิน กุนซือหนุ่มในชุดบัณฑิตสีเทาเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ "ความแข็งกร้าวไม่อาจชนะความอ่อนโยนด้วยกำลังเพียงอย่างเดียวได้ ท่านก็ทราบดีว่าตราบใดที่อวี้หาญยังนั่งตำแหน่งนั้นอยู่ ยอดเขาแห่งความสงบนั่นจะยังคงขวางทางเดินของท่านเสมอ"

"เจ้าจะให้ข้านั่งรอให้มันแก่ตายไปเองหรือไง!" กงลั่วหมิงหันมาถลึงตาใส่

มู่เฉินยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้สันหลังเย็นวาบ "ข้ามีข่าววงในแจ้งมาว่า เมื่อวานนี้เฟิงหลิงฉี คุณชายน้อยตระกูลเฟิง ได้รับการส่งตัวเข้าสู่สำนักวิถีวารีสงบเพื่อขัดเกลานิสัยดื้อรั้น"

กงลั่วหมิงชะงัก "ลูกชายของแม่ทัพเฟิงเจิ้นเทียนน่ะหรือ? เจ้าเด็กที่ฮ่องเต้ทรงเอ็นดูเหมือนโอรสแท้ๆ คนนั้น?"

"ถูกต้องแล้วขอรับ" มู่เฉินก้าวเข้ามาใกล้ "หากว่า.. เด็กคนนั้นไปถึงที่นั่นแล้ว ไม่ได้กลับออกมาเล่า? หากความตายของแก้วตาดวงใจแม่ทัพเฟิงเกิดขึ้นภายใต้การดูแลของอวี้หาญ ท่านคิดว่าพยัคฆ์แห่งชายแดนอย่างเฟิงเจิ้นเทียนจะถล่มยอดเขาวารีสงบให้ราบเป็นหน้ากลองหรือไม่? และที่สำคัญที่สุด ฮ่องเต้ที่รักเด็กคนนี้ปานแก้วตาดวงใจ ย่อมไม่อาจอยู่นิ่งเฉย ต้องมีราชโองการกวาดล้างสำนักวิถีวารีสงบฐานะบกพร่องและเป็นภัยต่อความมั่นคงแน่"

ดวงตาของกงลั่วหมิงเริ่มประกายแสงแห่งความชั่วร้าย "เมื่อสำนักวิถีวารีสงบล่มสลาย ทั่วหล้านี้ ใครเล่าจะกล้าต่อกรกับสำนักเทวะอัคคีผลาญของข้า"

บนยอดเขาเมฆาคล้อย ที่ตั้งของสำนักวิถีวารีสงบ บรรยากาศช่างแตกต่างจากสำนักเทวะอัคคีผลาญอย่างสิ้นเชิง ที่นี่มีน้ำตกไหลริน ไอหมอกปกคลุม และเงียบสงบราวกับแดนเซียนไม่มีผิด

และท่ามกลางแสงสลัวของรุ่งอรุณ ที่ยังไม่ปรากฏแสงสีทองดี เฟิงหลิงฉีลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่ต่างจากเมื่อวาน แม้ร่างกายจะยังปวดระบมจากบาดแผล แต่ในหัวกลับเต็มไปด้วยแผนการที่ทำเอาเขาเผลอหัวเราะคิกคักอยู่คนเดียวบนเตียงแข็งๆ

‘อวี้หาญนะอวี้หาญ.. ปีศาจไร้หัวใจเช่นเจ้า ในเมื่อเจ้าอยากเป็นอาจารย์ใจโหดนัก ข้าก็จะลองเป็นศิษย์ผู้อ่อนแอให้เจ้าดู!’ 

หลิงฉีลุกขึ้นมาจัดแจงตัวเองอย่างพิถีพิถันเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ก้าวเท้าเข้ามาในสำนัก เขาไม่ได้ใส่ชุดหรูหราเพราะถูกริบไปหมดแล้ว แต่เขาเลือกที่จะใช้ศิลปะการแต่งกายเข้าช่วย เขาหยิบชุดศิษย์สายนอกสีเทาตัวเดิมมาสวม ทว่าคราวนี้เขาจงใจไม่มัดสายรัดเอวให้แน่นจนเกินไป ปล่อยให้อาภรณ์หลวมโคร่งเล็กน้อยเพื่อเผยให้เห็นลำคอระหงขาวเนียน และจงใจปล่อยปอยผมให้ตกลงมาปรกใบหน้าในจังหวะที่พอเหมาะพอดี

เขายืนส่องหน้าตัวเองในอ่างน้ำดินเผาใบเล็ก พลางซ้อมสีหน้าอมทุกข์แต่แฝงความเข้มแข็งที่เหยียนเหยียนแนะนำมา

“เอาล่ะ.. เริ่มได้!”

ณ ลานฝึกกว้างขวางที่ถูกโอบล้อมด้วยหน้าผาสูงชัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นและเสียงลมจากการตวัดกระบี่ดังกึกก้องไปทั่วหุบเขาเมฆาคล้อย บรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดันและจริงจัง ศิษย์สายนอกและสายในนับร้อยชีวิตต่างยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ โดยมีจุดศูนย์กลางอยู่ที่บุรุษผู้หนึ่งที่กำลังร่ายรำเพลงกระบี่ขั้นสูงอยู่หน้าแถว

บุรุษผู้นั้นคือศิษย์พี่ใหญ่ เฉินคุน ชายหนุ่มร่างกายกำยำ ใบหน้าคมเข้มแฝงด้วยความดุดัน เขาคือผู้ที่ได้รับความไว้วางใจจากอวี้หาญมากที่สุด ท่วงท่าของเขานั้นหนักแน่นราวกับขุนเขา ทุกจังหวะที่เขาสะบัดกระบี่เหล็กกล้า แสงสีเงินวาววับจะกรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวชวนขนลุก

“ตั้งสติ! รวมศูนย์ลมปราณไว้ที่ปลายเท้า!” เฉินคุนตวาดสั่งเสียงดัง กังวานไปทั่วลานฝึก

ทว่าท่ามกลางความเคร่งเครียดนั้นเฟิงหลิงฉีในชุดศิษย์สายนอกสีเทาหยาบๆ กลับยืนอยู่ในแถวหลังสุดด้วยท่าทางที่ดูต่างออกไป มือขาวบางกุมด้ามกระบี่ไม้ไผ่ไว้อย่างหลวมๆ ดวงตากลมโตไม่ได้จดจ้องที่ท่วงท่าของศิษย์พี่ใหญ่ แต่กลับทอดมองตรงไปยังเบื้องบน 

ที่ที่มีใครบางคนนั่งอยู่

บนแท่นหินสูงเหนือลานฝึกนั้น อวี้หาญนั่งนิ่งสงบดั่งรูปปั้นสลัก เขาสวมอาภรณ์สีดำขลับที่ตัดกับสีเทาของสายหมอกรอบกาย ใบหน้าคมสันยังคงเฉยชาไร้ความรู้สึก ดวงตาคมกริบดุจพยัคฆ์กวาดมองเหล่าลูกศิษย์อย่างเป็นจังหวะ แต่กลับไม่มีแววแห่งความพึงพอใจหรือตำหนิปรากฏออกมาแม้แต่น้อย

‘เจ้าคนหน้าน้ำแข็ง.. เจ้านั่งนิ่งขนาดนั้นไม่เมื่อยบ้างหรืออย่างไร?’  หลิงฉีคิดในใจพลางเบ้ปากเล็กน้อย

เขาคิดถึงแผนการที่วางไว้ตั้งแต่เมื่อคืน แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย เพราะมองเห็นอวี้หาญในมุมนี้ ระหว่างพวกเขาดูห่างเหินเกินไปแล้ว ราวกับอีกฝ่ายเป็นเทพเซียนที่อยู่บนวิมานชั้นฟ้า ยากนักที่คนธรรมดาเช่นเขาจะเอื้อมถึง

‘เหยียนเหยียนบอกว่าเจ้าไม่เคยมีความรัก.. แล้วคนเยี่ยงข้าต้องทำเช่นไรถึงจะเขย่าใจคนอย่างเจ้าได้กันนะ?’ 

“เฟิงหลิงฉี! สมาธิเจ้าหายไปไหน!”

เสียงตวาดของเฉินคุนทำให้หลิงฉีสะดุ้งสุดตัว เขาหันกลับมาพบว่าศิษย์พี่ใหญ่กำลังยืนจ้องหน้าเขาด้วยสายตาไม่พอใจ เฉินคุนเดินเข้ามาหาคุณชายน้อยทีละก้าว ความกดดันมหาศาลทำเอาหลิงฉีแอบลอบกลืนน้ำลาย

“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าเพียงแต่..”

“ที่นี่คือสำนักยุทธ์ ไม่ใช่จวนโหวของพ่อเจ้า!” เฉินคุนกดเสียงต่ำ แววตาแฝงด้วยความหมั่นไส้ “ข้าเห็นเจ้ามัวแต่ลอบมองท่านอาจารย์ เจ้าคิดว่าความงามของเจ้าจะทำให้เจ้าไม่ต้องฝึกหนักเหมือนคนอื่นอย่างนั้นเรอะ!”

คำพูดของเฉินคุนทำให้ศิษย์คนอื่นๆ เริ่มหันมาหัวเราะเยาะคิกคัก หลิงฉีหน้าแดงซ่านด้วยความอับอายและโกรธเคือง เขาเหลือบมองขึ้นไปบนแท่นหิน หวังจะเห็นอวี้หาญยื่นมือเข้ามาช่วยหรือพูดอะไรบางอย่าง แต่อวี้หาญกลับยังคงนั่งนิ่งเฉยราวกับไม่ได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นเบื้องล่าง

‘เจ้ามันปีศาจไร้หัวใจจริงๆ ด้วย.. เห็นข้าโดนรังแกต่อหน้าต่อตา ยังนิ่งได้ขนาดนี้!’ 

ความแค้นเริ่มสุมอก หลิงฉีกำกระบี่ไม้ไผ่ในมือแน่น เขาเริ่มมองหาโอกาส ในการล้างแค้นและทำตามคำแนะนำของเหยียนเหยียน

“ถ้าศิษย์พี่ใหญ่คิดว่าข้ามัวแต่เล่น..ท่านก็ลองทดสอบข้าดูสิขอรับ” หลิงฉีเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย แววตาซุกซนกลับมาฉายชัดอีกครั้ง “ข้าอยากรู้นักว่า วรยุทธ์ที่ท่านอาจารย์สอนท่านมา มันจะแน่สักแค่ไหน”

เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วลานฝึก ใครจะคิดว่าคุณชายน้อยที่เพิ่งขึ้นเขามาไม่ถึงสองวันจะกล้าท้าทายศิษย์มือหนึ่งของสำนักได้

เฉินคุนแสยะยิ้ม “ดี! ในเมื่อเจ้าอยากรนหาที่ตายนัก ข้าก็จะสงเคราะห์ให้!”

การประลองเริ่มขึ้นท่ามกลางสายตาของลูกศิษย์นับร้อย และดวงตาที่สงบนิ่งของอวี้หาญเบื้องบน เฉินคุนพุ่งเข้าหาหลิงฉีด้วยความเร็วที่เหนือชั้น แต่หลิงฉีกลับโยกตัวหลบได้อย่างหวุดหวิด

หลิงฉีรู้ดีว่าเขาไม่มีทางชนะด้วยกำลัง แต่เขามีสิ่งที่เฉินคุนไม่มี.. นั่นคือมารยา

ขณะที่เฉินคุนวาดกระบี่เหล็กเข้ามาหมายจะจ่อที่คอหอยของคุณชายน้อย หลิงฉีกลับไม่หลบ แต่เขากลับจงใจก้าวเท้าพลาดแล้วล้มลงไปทางด้านที่อวี้หาญนั่งอยู่ พร้อมกับส่งเสียงร้องที่ฟังดูน่าสงสารที่สุดในชีวิต

“โอ้ย! อาจารย์ ช่วยข้าด้วย!”

ร่างโปร่งบางไถลไปกับพื้นลานฝึก ชุดสีเทาขาดรุ่ยเผยให้เห็นหัวเข่าที่แดงช้ำ หลิงฉีแสร้งทำเป็นเจ็บปวดจนน้ำตาคลอเบ้า เขาเงยหน้าที่ดูอ่อนแรงขึ้นมองอวี้หาญที่อยู่บนแท่นหิน

ในวินาทีนั้นเอง อวี้หาญที่นั่งนิ่งมาตลอดกลับขยับตัว เขาพุ่งตัวลงจากแท่นหินสูงชันราวกับนกอินทรีที่โฉบลงมาหาเหยื่อ ร่างสีดำขลับร่อนลงยืนขวางระหว่างเฉินคุนและหลิงฉีไว้อย่างแม่นยำ

“พอได้แล้วเฉินคุน” เสียงทุ้มต่ำของอวี้หาญทรงอำนาจจนเฉินคุนต้องรีบเก็บกระบี่แล้วคุกเข่าลง

“ขออภัยท่านอาจารย์ ศิษย์เพียงแต่ต้องการสั่งสอนศิษย์น้อง ให้เขารู้จักระเบียบเท่านั้นขอรับ”

“ข้าสอนเขาเองได้ เจ้าไปคุมศิษย์คนอื่นฝึกต่อเถิด” อวี้หาญสั่งโดยไม่หันไปมอง ก่อนจะก้มลงมองศิษย์ตัวแสบที่นั่งกองอยู่บนพื้น

หลิงฉีเห็นดังนั้นก็เริ่มแผนการขั้นที่สองทันที เขารีบทำตัวสั่นเทา เอื้อมมือไปจับชายเสื้อของอวี้หาญไว้แน่น “อาจารย์.. ศิษย์พี่ใหญ่เขาจะฆ่าข้า.. ข้ากลัวเหลือเกินขอรับ”

อวี้หาญมองมือน้อยที่สั่นระริกนั้น นัยน์ตาที่เคยเย็นชาดูจะวูบไหวไปชั่วครู่ เขาคว้าฝ่ามือของหลิงฉีขึ้นมาดูแผล และดูที่หัวเข่า ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบา

“เจ้ามันหาเรื่องใส่ตัว หลิงฉี” แม้คำพูดจะดูดุ แต่สัมผัสที่อวี้หาญช้อนตัวคุณชายน้อยขึ้นมาอุ้มนั้นกลับนุ่มนวลอย่างประหลาด

หลิงฉีถือโอกาสซุกหน้าลงกับแผงอกของอวี้หาญพลางลอบยิ้มร้ายกาจในมุมที่ไม่มีใครเห็น ‘หึ.. ในที่สุดเจ้าปีศาจไร้หัวใจเช่นเจ้า ก็ยอมลงจากหอคอยมาหาข้าแล้ว’ 

ปีศาจไร้หัวใจกลับเปลี่ยนท่าอุ้มเป็นแบกร่างหลิงฉีไว้บนบ่าแทน หลิงฉีตาเหลือกค้างขณะศีรษะของเขาห้อยต่องแต่งทางด้านหลังร่างสูง

“โอ้ย อาจารย์เหตุใดท่าน..ข้าเวียนหัวจะตายแล้ว!”

“เจ้ามันหาเรื่องใส่ตัว”

“อาจารย์ขอรับ ท่านรีบเปลี่ยนท่าอุ้มข้าเถอะ เปลี่ยนเป็นอุ้มแบบอุ้มสาวงามได้หรือไม่ ท่านแบกข้าเยี่ยงนี้ ข้าหายใจไม่ทั่วท้องแล้ว”

“หากเจ้าไม่หยุดพูด ข้าจะโยนเจ้าลงจากหน้าผานี่เสีย”

อวี้หาญพาร่างบางมาหยุดยังม้าหินใต้ต้นท้อ กลีบสีชมพูอ่อนร่วงโรยตามแรงลมประหนึ่งฉากฝัน เขาวางหลิงฉีลงอย่างระมัดระวัง ก่อนเอ่ยเรียกศิษย์สายนอกคนหนึ่งให้เข้ามาดูบาดแผล

“เฉิงเฉิง มาดูเขา”

กล่าวจบก็หันหลังเดินจากไปทันที โดยไม่หันกลับมามองอีก ทิ้งให้หลิงฉีอยู่กับศิษย์หนุ่มผู้รู้เรื่องการรักษาแผลด้วยสมุนไพรที่ปลูกล้อมเรือนพักแห่งนั้น

“โอ้ย! แสบ! ศิษย์พี่ท่านนี้ ท่านเอาอะไรใส่แผลข้ากันแน่” หลิงฉีโอดครวญ เมื่อผงสมุนไพรสีเขียวหม่นถูกโรยลงบนแผลสดบริเวณหัวเข่าและฝ่ามือ

ศิษย์พี่ผู้นั้นยิ้มบาง “สมุนไพรชนิดนี้เรียกว่าซานซี ใช้ห้ามเลือดและฟื้นฟูอาการช้ำใน ศิษย์น้องเจ้าก็ทนหน่อยเถิด อีกไม่นานก็หายแล้ว”

มือของเฉิงเฉิงยังคงทำงานอย่างคล่องแคล่ว แต่สายตากลับเหลือบมองหลิงฉีอย่างพินิจ

“เจ้าช่างพิเศษนัก ข้าไม่เคยเห็นท่านอาจารย์แตะต้องร่างกายศิษย์ผู้ใดมาก่อน เจ้าเจ็บเพียงเล็กน้อย แถมเป็นแค่แผลภายนอก ท่านกลับแบกเจ้ามาหาข้าด้วยตนเอง แล้วยังกำชับให้ข้ารักษาแผลให้ดีอีก”

เพียงถ้อยคำไม่กี่ประโยคของเฉิงเฉิง ก็ทำให้หัวใจหลิงฉีพลันพองโตอย่างห้ามไม่อยู่ มุมปากยกยิ้มอย่างคนกำชัยในเกมที่อีกฝ่ายยังไม่ทันรู้ตัวว่าได้ก้าวลงมาแล้ว

‘เจ้าปีศาจไร้หัวใจ ที่แท้ก็ใจอ่อนกับข้าอยู่บ้าง’ สายตาเป็นประกายวับวาว แสดงถึงแผนการฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ ‘คอยดูเถิด อีกไม่นานหรอก ข้าจะทำให้เจ้าถอดเกราะเย็นชานั่นออกเองกับมือ’