8.แผนพิชิตหัวใจปีศาจไร้ใจ

..วันต่อมา

ณ ลานฝึกที่ตั้งอยู่ริมหน้าผาที่เดิม ศิษย์ผู้พี่ต่างมิได้มารวมตัวเช่นเมื่อวาน เพราะทั้งหมดได้รับอนุญาตให้พักหนึ่งวันในรอบหนึ่งเดือน เว้นเสียแต่ศิษย์มาใหม่อย่างเฟิงหลิงฉี ที่ต้องเร่งฝึกปรือฝีมือเพื่อตามให้ทันเหล่าศิษย์พี่

ระหว่างรอเจ้าเด็กจอมเกียจคร้าน อวี้หาญยืนตระหง่านอยู่กลางสายหมอกยามเช้า กระบี่ไม้ไผ่เล่มเดิมถูกถือไว้อย่างมั่นคงในมือ แผ่นหลังตั้งตรงดุจภูผา ลมหายใจนิ่งลึกสม่ำเสมอราวกับเขากลืนรวมเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติไปแล้ว

ปลายเท้าขยับช้าๆ ก่อนร่างสูงจะเริ่มเคลื่อนไหว ท่วงท่าฝึกยุทธ์ของเขาสง่างาม ทว่าแฝงคมเฉียบราวกระบี่จริงที่พร้อมปลิดชีพศัตรูได้ทุกเมื่อ เสียงลมแหวกผ่านปลายไม้ไผ่ดังแผ่วเบา หากเต็มไปด้วยแรงกดดันที่มองไม่เห็น หมอกบางถูกปาดแหวกเป็นเส้นสายตามจังหวะกระบี่ ราวกับแม้แต่อากาศยังต้องหลีกทางให้เขา

ทุกก้าว ทุกจังหวะ ล้วนแม่นยำไร้ที่ติ ไม่เร็วเกินไป ไม่ช้าเกินไป หากเต็มไปด้วยอำนาจที่สงบนิ่งและน่าเกรงขาม

กระทั่งในห้วงสมาธินั้น อวี้หาญก็รับรู้ได้ถึงบางสิ่ง

ฝีเท้าที่สั่นคลอน แผ่วเบา และไม่สม่ำเสมอ กำลังค่อยๆ ใกล้เข้ามา

แม้เสียงนั้นจะแทบกลืนหายไปกับไอหมอกและสายลม แต่ประสาทสัมผัสของยอดฝีมืออย่างเขาย่อมไม่พลาด ดวงตาคมยังคงจับจ้องไปข้างหน้า ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่รู้ทันโดยไม่ต้องหันมอง

ดูท่าวันนี้ เจ้าศิษย์ตัวดีจะมาสายกว่าทุกวันอีกแล้ว

อวี้หาญหยุดกระบี่ หันไปมองตามเสียงฝีเท้า แล้วคิ้วหนาก็ต้องขมวดเข้าหากันทันที

เฟิงหลิงฉีกำลังเดินเข้ามาหาเขา ทว่าไม่ใช่การเดินแบบเชิดหน้าชูตาเหมือนทุกครั้ง คุณชายน้อยเดินโงนเงน มือข้างหนึ่งกุมท้อง อีกข้างหนึ่งเกาะกระบี่ไม้ไผ่เป็นที่ยึดเหนี่ยว ใบหน้าที่เคยผุดผาดบัดนี้ซีดเซียว และดวงตาดูเศร้าสร้อยราวกับลูกแมวหลงทาง

“ท่านอาจารย์.. ข้ามา.. รายงานตัวแล้วขอรับ” เสียงของหลิงฉีสั่นเครือและเบาหวิวราวกับจะขาดใจ

อวี้หาญมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “เจ้ามาช้าไปหนึ่งก้านธูป”

“ข้าขออภัยขอรับ.. พอดีเมื่อคืนข้านอนไม่ค่อยหลับ ท้องข้ามัน.. อึก..” หลิงฉีแสร้งทำเป็นเซถลาไปข้างหน้า ร่างโปร่งบางล้มพับลงไปกองกับพื้นหินตรงหน้าอวี้หาญพอดี

อวี้หาญชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ “ลุกขึ้น อย่ามารยา”

“ข้าไม่ได้มารยานะขอรับ..” หลิงฉีเงยหน้าขึ้นมองอวี้หาญ หยาดน้ำตาใสๆ เริ่มคลอเบ้าอย่างเป็นธรรมชาติ “ข้าเจ็บแผลจนเดินไม่ไหว”

เขาส่งสายตาอ้อนวอนพร้อมกับยื่นมือขาวบางที่สั่นเทาออกไปหาอวี้หาญ “อาจารย์.. ท่านจะฟาดข้าอีกก็ได้ แต่ขอข้านั่งพักสักครู่ได้หรือไม่?”

อวี้หาญมองมือเล็กๆ นั่นครู่ใหญ่ ก่อนจะถอนใจออกมาเบาๆ เขาพาดกระบี่ไม้ไว้ข้างกายแล้วย่อตัวลงตรงหน้าหลิงฉี มือใหญ่จับเข้าที่ข้อเท้าของคุณชายน้อยอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ! เจ็บนะอาจารย์!” หลิงฉีปากร้องบอกว่าเจ็บนักหนา แต่ใจกลับเต้นรัวเมื่อรู้สึกถึงความร้อนจากฝ่ามือของอีกฝ่าย

“หุบปาก” อวี้หาญเอ่ยเสียงดุ แต่สัมผัสกลับเบามืออย่างไม่น่าเชื่อ เขาถลกขากางเกงหยาบๆ ของหลิงฉีขึ้น เผยให้เห็นรอยถลอกและพองนูนที่เท้าขาวผ่อง อวี้หาญขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม “ดื้อด้าน.. เจ้าเจ็บขนาดนี้ เหตุใดไม่บอกคนดูแลเรือนพักเล่า”

“มิใช่ว่า ก่อนนี้ท่านบอกข้าเองหรอกหรือ ที่นี่ไม่มีคุณชายเฟิง.. ข้าเลยไม่กล้าเอ่ยปากอย่างไรเล่า” หลิงฉีแสร้งทำเป็นก้มหน้าเศร้า ปล่อยให้ปอยผมตกลงมาบดบังสายตา แต่ในใจกลับตะโกนก้อง ‘ได้ผล! เจ้าปีศาจใจอ่อนแล้ว!’ 

อวี้หาญนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วรวบตัวหลิงฉีขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาวทันที!

“อาจารย์! ท่านจะทำอะไร!” หลิงฉีตกใจจริงๆ คราวนี้ มือสองข้างรีบคว้าคออวี้หาญไว้ตามสัญชาตญาณ

“ในเมื่อเจ้าเดินเหินลำบาก ข้าก็จะพาไปที่ศาลาพัก” อวี้หาญกล่าวเสียงเรียบ ไม่ยอมสบตา “และอย่าคิดว่านี่คือการตามใจ ข้าแค่ไม่อยากเห็นเจ้าตายก่อนที่จะได้เริ่มฝึกบทเรียนขั้นสอง”

กลิ่นกายสะอาดของอวี้หาญปะทะเข้ากับจมูกของคุณชายน้อยในระยะประชิด หลิงฉีซุกหน้าลงกับไหล่กว้าง แสร้งทำเป็นเหนื่อยอ่อน แต่แอบสูดดมกลิ่นกายของชายหนุ่มเข้าปอดลึกๆ ‘เหอะ.. ปากแข็งนักนะอวี้หาญ แขนท่านสั่นขนาดนี้ยังจะมาทำเป็นปากเก่งต่อหน้าข้าอีก’  

จริงๆ คือหลิงฉีคิดไปเองต่างหาก เพราะอวี้หาญอุ้มเขาได้นิ่งราวกับก้อนหิน..

เมื่อถึงศาลากลางน้ำ อวี้หาญวางหลิงฉีลงบนม้านั่งไม้อย่างนุ่มนวล ก่อนจะหายไปครู่หนึ่งแล้วกลับมาพร้อมกับอ่างน้ำอุ่นและสมุนไพรสด

คราวนี้ไม่ต้องเรียกใช้เฉิงเฉิง อวี้หาญลงมือเอง เขาคุกเข่าลงกับพื้นเพื่อล้างแผลให้หลิงฉี ภาพของยอดฝีมือที่ใครๆ ต่างยำเกรงกำลังก้มหัวล้างเท้าให้คุณชายจอมแสบ เป็นภาพที่หากใครมาเห็นเข้าคงต้องขยี้ตาซ้ำๆ

หลิงฉีมองดูแผ่นหลังกว้างของอวี้หาญที่กำลังตั้งใจรักษาแผลให้เขา ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเริ่มตีกันวุ่นวายในหัว แต่เขาก็รีบสลัดมันทิ้งไปโดยเร็ว ‘ไม่ได้ๆ! ห้ามใจอ่อนเด็ดขาดหลิงฉี เจ้าต้องล้างแค้น!’ 

“อาจารย์ขอรับ” หลิงฉีเอ่ยเรียกเสียงหวานหยดย้อย

“มีอะไรอีก?”

“ท่าน.. ท่านเกลียดชังข้ามากเลยหรือขอรับ? วันแรกที่ข้าเข้ามา ท่านถึงได้รังแกข้า ลงโทษข้าให้หิวโหยขนาดนั้น” หลิงฉีเอื้อมมือไปจับที่ชายเสื้อของอวี้หาญแล้วดึงเบาๆ “ข้าอาจจะดื้อรั้นไปบ้าง แต่ข้าก็เป็นคนนะขอรับ มีเลือดมีเนื้อ มีหัวใจเหมือนกัน”

อวี้หาญชะงักมือที่กำลังทายา เขาเงยหน้าขึ้นมองหลิงฉี ดวงตาคมกริบสบเข้ากับดวงตาหวานซึ้งที่ตอนนี้ดูเว้าวอนจนคนมองแทบหยุดหายใจ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่ถึงคืบ

“เจ้าคิดมากไปแล้ว ข้าไม่ได้เกลียดชังเจ้า” อวี้หาญเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแผ่วเบากว่าปกติ “ข้าเพียงแต่ ไม่อยากเห็นเจ้าเติบโตไปโดยไร้หนทางป้องกันตัว”

“ถ้าอย่างนั้น ท่านก็ต้องดูแลข้าดีๆ สิขอรับ มิใช่เอาแต่ฟาดข้าด้วยไม้เรียวทุกวี่ทุกวัน” หลิงฉีขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนหน้าผากแทบจะชนกัน “ท่านย่าของข้าเคยบอกว่า คนเราจะเก่งกาจได้ มิใช่เพราะความขลาดกลัว แต่เป็นเพราะความรักนะขอรับ”

คำว่าความรักทำให้แววตาของอวี้หาญสั่นไหววูบหนึ่ง เขาขยับตัวออกห่างทันทีราวกับถูกของร้อน

“หลิงฉี เจ้ากล่าวคำไร้สาระอันใดกัน.. ได้! ในเมื่อเจ้าหิวนัก ข้าก็จะให้เจ้ากิน” อวี้หาญลุกขึ้นยืนพรึ่บ จัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “รออยู่นี่ ห้ามขยับไปไหน”

อวี้หาญเดินจากไปเพียงไม่นาน ก่อนจะกลับมาพร้อมกับชามไม้ใบเดิม ทว่าคราวนี้สิ่งที่อยู่ข้างในไม่ใช่โจ๊กจืดๆ แต่เป็นบะหมี่น้ำโรยด้วยเนื้อหมูแผ่นหนาและไข่ต้ม กลิ่นหอมฉุยทำเอาหลิงฉีเกือบจะตบะแตกหลุดมาดคุณชายผู้อ่อนแอ

“กินสิ นี่คือรางวัลที่เจ้าตื่นมารายงานตัว แม้ร่างกายของเจ้าไม่พร้อม” อวี้หาญวางชามลงข้างๆ

หลิงฉีมองชามบะหมี่แล้วมองหน้าอวี้หาญ เขาแสร้งทำเป็นมือสั่นจนจับตะเกียบไม่ไหว “อาจารย์.. มือข้าไม่มีแรงเลยขอรับ”

ท่านอาจารย์จ้องมองศิษย์นิ่งๆ ราวกับกำลังจับผิด แต่หลิงฉีก็ยังคงสู้ด้วยสายตาออดอ้อนที่สุดในชีวิต จนสุดท้าย.. อวี้หาญก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างพ่ายแพ้

เขาหยิบตะเกียบขึ้นมา คีบเส้นบะหมี่ขึ้นมาเป่าเบาๆ แล้วยื่นไปที่ปากของคุณชายน้อย

หลิงฉีทำเสียงเล็กเสียงน้อยพลางอ้าปากรับบะหมี่จากมืออาจารย์อย่างผู้ชนะ รสชาติของบะหมี่อร่อยยิ่งกว่าอาหารเหลาในเมืองหลวงเสียอีก เพราะมันปรุงรสด้วยชัยชนะเล็กๆ ของเขา

ในขณะที่อวี้หาญตั้งใจป้อนบะหมี่ให้หลิงฉีทีละคำ สายตาของเขาก็คอยสังเกตใบหน้าของอีกฝ่ายไปด้วย เขาเห็นริมฝีปากสีแดงระเรื่อที่ขยับเคี้ยวอย่างน่ารัก และดวงตาที่เปล่งประกายด้วยความสุขสม ปีศาจไร้ใจเช่นเขาไม่รู้ตัวเลยว่ารอยยิ้มบางๆ ได้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาเช่นกัน

จากมุมมืดหลังต้นไม้ใหญ่ อวี้หาญเหยียนยืนมองภาพนั้นพลางปิดปากหัวเราะเบาๆ “พี่ใหญ่นะพี่ใหญ่.. คนเย็นชาเยี่ยงท่าน เจอคุณชายน้อยเฟิงอ้อนเข้าหน่อย ท่านก็ถึงกับไปไม่เป็นเลยหรือเจ้าคะ.. เตรียมตัวเถอะคุณชายเฟิง สงครามนี้เจ้าเริ่มเป็นฝ่ายรุกแล้ว”

หลังจากอิ่มท้อง หลิงฉีก็แสร้งทำเป็นเคลิ้มหลับไปบนไหล่ของอวี้หาญ โดยที่อวี้หาญก็นั่งนิ่งเป็นหมอนให้คุณชายน้อยพิงอยู่ครึ่งค่อนวันโดยไม่ปริปากบ่น

ในใจของเฟิงหลิงฉีตอนนั้น เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องการแก้แค้นเพียงอย่างเดียวแล้ว แต่มันมีความรู้สึกอุ่นซ่านที่ยากจะอธิบายเกิดขึ้นมาทดแทน..

‘หึ! อวี้หาญเอ๋ยอวี้หาญ ความลับของเจ้าที่เหยียนเหยียนบอกว่าเจ้าไร้ใจน่ะ ข้าว่ามันไม่จริงสักหน่อย.. เพราะตอนนี้ ข้าเริ่มสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจของท่านที่มันเต้นรัวกว่าปกติแล้วนะ!’ 

ทว่าใครเล่าจะคาดคิด เพียงข้ามคืนทุกอย่างกลับเปลี่ยนไป คุณชายน้อยแห่งตระกูลเฟิงถูกปลุกให้ตื่นตั้งแต่ยามไก่โห่

“เฟิงหลิงฉี เจ้าตื่นได้แล้ว”

เสียงตะโกนดังลอดผ่านบานประตูไม้เข้ามาไม่ขาดสาย เสียงนั้นเป็นของศิษย์พี่เหอที่ยืนเรียกเขาอยู่นอกห้องอย่างไม่ยอมลดละ

หลิงฉีขมวดคิ้วทั้งที่ยังซุกหน้าอยู่ในหมอน เสียงงัวเงียลอดออกไปทั้งที่ยังไม่ลืมตา

  “ใครกัน เหตุใดต้องเรียกข้าในยามนี้ ข้าไม่อยากตื่น ข้าอยากนอน! ส่วนเจ้าก็รีบไสหัวไปให้พ้นเสีย”

“ศิษย์น้อง ข้าไสหัวไปไม่ได้ หากยังไม่ได้บอกเจ้า”

หลิงฉีตะโกนสวนกลับผ่านประตูด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด “เจ้ามีอะไรก็รีบพูดมา พูดแล้วก็รีบไป!”

“ได้ๆ ข้าจะพูดเดี๋ยวนี้” เสียงศิษย์พี่เหอดูเหมือนจะรีบจบธุระเต็มที “ท่านอาจารย์สั่งให้ข้ามาตามเจ้าไปพบท่านที่สระน้ำ หากเจ้าไม่ไปก็สุดแล้วแต่เจ้าเถิด ข้าหมดหน้าที่แล้ว ข้าไปล่ะ”

เพียงได้ยินคำว่า ท่านอาจารย์ ร่างที่เมื่อครู่ยังขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มก็เด้งพรวดขึ้นมาทันที หลิงฉีสะบัดผ้าห่มพ้นกายอย่างลืมงัวเงีย รีบกุลีกุจอสวมรองเท้าหุ้มแข้งอย่างลนลาน มือเรียวยาวคว้ารวบผมสลวยขึ้นมามัดลวกๆ อย่างไม่ใส่ใจความเรียบร้อย

ในอกกลับเต้นระรัวด้วยความคาดหวัง มุมปากของเขายกยิ้มอย่างอดไม่ได้ ใจหนึ่งกระหยิ่มยิ้มย่องด้วยความมั่นใจในผลงานที่ตนได้สร้างไว้เมื่อวาน

หลิงฉีอยากรู้แทบทนรอไม่ไหว ว่าเจ้าปีศาจไร้หัวใจผู้นั้น วันนี้จะมีท่าทีต่อเขาเช่นไร อย่างน้อยที่สุด เขามั่นใจอยู่หนึ่งอย่าง มันต้องเป็นเรื่องดีแน่

หรือว่า เจ้าปีศาจนั่นตระเตรียมของกินอร่อยๆ มารอเขาตั้งแต่ยามไก่โห่จริงๆ เล่า