5.กฏเหล็กของสำนักวิถีวารีสงบ

ห่างไกลออกไปทางทิศเหนือที่ปกคลุมด้วยหิมะตลอดทั้งปี ณ ที่ยอดเขาเทียนซาน เป็นที่ตั้งของสำนักวิถีวารีสงบ คฤหาสน์หลังมหึมาที่สร้างขึ้นจากหินหยกขาวสลักเสลาอย่างประณีต ที่นี่คือบ้านของตระกูลอวี้ ตระกูลที่ไม่เคยข้องแวะกับทางโลกหากไม่จำเป็น ทว่ากลับทรงอิทธิพลจนแม้แต่ฮ่องเต้ยังต้องเกรงใจ

ภายในห้องโถงหลักที่อากาศเย็นเยือกจนเห็นลมหายใจเป็นไอขาว ชายสูงวัยผู้หนึ่งนั่งนิ่งอยู่บนแท่นไม้จันทน์ดำ เขาคือ อวี้เทียนหรง ผู้นำตระกูลอวี้คนปัจจุบันและเป็นบิดาของอวี้หาญ ใบหน้าของเขาราวกับหินแกะสลักที่ไร้ความรู้สึก แววตาคมกริบดุจพญาอินทรี

“หาญเอ๋อร์เดินทางไปถึงแคว้นฉินแล้วหรือ?” เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของอวี้เทียนหรงเอ่ยขึ้น

“เรียนท่านเจ้าบ้าน คุณชายใหญ่ถึงเมืองหลวงแคว้นฉินมาได้สามวันแล้วเจ้าค่ะ และได้เริ่มทักทายนายน้อยตระกูลเฟิงไปบ้างแล้วตามรายงาน”

ผู้ที่ตอบคือ อวี้หานเยี่ยน น้องสาวแท้ๆ ของอวี้หาญ นางเป็นหญิงสาวที่มีใบหน้างดงามทว่าแฝงไปด้วยความแสบสันและเจ้าเล่ห์ ในมือของนางถือพัดขนนกยูงที่ขยับไปมาอย่างเป็นจังหวะ นางคือผู้ที่กุมเครือข่ายข่าวกรองของตระกูลอวี้ และเป็นคนเดียวที่กล้าหยอกล้อพี่ชายผู้เคร่งครัดอย่างอวี้หาญ

“ทักทายด้วยการจับกดน้ำน่ะหรือ?” อวี้เทียนหรงแค่นเสียงเหอะ “สมเป็นอวี้หาญ วิธีการของเขามักจะตรงไปตรงมาจนน่าหวาดหวั่นเสมอ”

“แต่นั่นก็คือสิ่งที่ท่านโหวเฟิงเจิ้นเทียนต้องการไม่ใช่หรือเจ้าคะ?” อวี้หานเยี่ยนยิ้มมุมปาก “เขาส่งจดหมายมาอ้อนวอนท่านพ่อตั้งกี่ฉบับ บอกว่าหากมิได้คนตระกูลอวี้ไปขัดเกลา ลูกชายเขาคงกลายเป็นอันธพาลที่ทำลายแผ่นดินในสักวัน และพี่ใหญ่..ก็คือกระบี่ที่คมที่สุดของเราที่จะไปฟาดฟันสันดานนั่นให้หมดไป”

ในตระกูลอวี้ การเป็นลูกชายคนโตไม่ใช่พรสวรรค์ แต่คือภาระ อวี้หาญถูกฝึกฝนอย่างหนักตั้งแต่อายุห้าขวบ ภายใต้วิถีที่เรียกว่าใจใสดุจกระจก กายแกร่งดุจเพชร

เขาเคยถูกทิ้งไว้กลางป่าหิมะเพียงลำพังเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืนโดยมีเพียงกระบี่ไม้ไผ่หนึ่งเล่มเพื่อฝึกวิชาใจนิ่ง เขาเคยถูกบิดาสั่งให้คัดคัมภีร์ธรรมหมื่นบทโดยไม่กินไม่นอนเพียงเพราะกระทำความผิดเล็กน้อย นั่นคือเหตุผลที่เขามีท่าทางเฉยเมยต่อโลก เพราะเขาผ่านความทรมานที่คนธรรมดาไม่อาจจินตนาการได้มาแล้ว

ทว่า มีเพียงคนเดียวที่รู้ว่าอวี้หาญไม่ใช่คนไร้หัวใจ นั่นคือ ท่านหญิงอวี้ชิง มารดาผู้ล่วงลับของเขา นางเคยสอนเขาว่า หาญเอ๋อร์ ความเย็นชาคือโล่ป้องกันตัว แต่ความเมตตาคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์ต่างจากศิลา คำสอนนี้เองที่ทำให้อวี้หาญไม่ลงมือรุนแรงถึงตายกับเฟิงหลิงฉีที่ตลาด แต่เลือกที่จะสอนด้วยบทเรียนที่เจ็บแสบแทน

เช้าวันต่อมา.. ณ ประตูจวนเฟิงโหว

รถม้าหรูหราที่หลิงฉีคาดหวังว่าตนจะได้นั่ง กลับไม่มีให้เห็นแม้แต่เงา มีเพียงม้าแก่ๆ หนึ่งตัวกับเกวียนไม้ผุๆ ที่บรรทุกถังน้ำและฟางแห้ง และที่สำคัญที่สุดนั้น ชายหนุ่มในชุดผ้าป่านสีเทาคนเดิมยืนพิงกำแพงจวนอยู่ด้วยท่าทางสงบนิ่ง

อวี้หาญ ยังคงดูเหมือนคนพเนจรไม่เปลี่ยน ทว่าในสายตาของหลิงฉีตอนนี้ อีกฝ่ายดูน่าเกรงขามขึ้นอย่างน่าประหลาด

“ท่านพ่อ ลูกขอเอาเสี่ยวฟู่ไปด้วยได้หรือไม่ขอรับ?” หลิงฉีอ้อนวอนครั้งสุดท้าย ใบหน้าขาวนวลบัดนี้ดูซีดเซียว ผมเผ้าถูกรวบขึ้นอย่างง่ายๆ ไม่มีการประดับหยกหรูหรา

“ไปแต่ตัวและเสื้อผ้าสามชุดเท่านั้น” อวี้หาญเป็นฝ่ายตอบแทนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาเดินเข้ามาหาคุณชายน้อยช้าๆ ก่อนจะโยนเชือกเส้นหนึ่งให้ “มัดมือเจ้าซะ”

“จะเจ้าว่าอะไรนะ!” หลิงฉีแยกเขี้ยวใส่ “ข้าเดินไปเองได้ เหตุใดต้องมัดข้าด้วยเล่า!”

อวี้หาญไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาขยับตัวเพียงวูบเดียว หลิงฉีก็รู้สึกว่าข้อมือทั้งสองข้างถูกรวบเข้าหากันและถูกพันด้วยเชือกป่านอย่างแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด

“คนอย่างเจ้า คำพูดเชื่อถือไม่ได้” อวี้หาญกล่าวพลางหันไปโค้งศีรษะให้เฟิงโหว “ท่านโหวไม่ต้องเป็นห่วง อีกสามเดือนข้างหน้า ข้าจะส่งคนกลับมาให้ท่าน ไม่ใช่ลิงป่าอย่างที่เป็นอยู่”

“ฝากด้วยนะท่านประมุขอวี้” เฟิงโหวประสานมือคารวะชายพเนจรอย่างนอบน้อม สร้างความตกตะลึงให้กับหลิงฉีจนอ้าปากค้าง

‘ประมุขอวี้? ชายคนนี้คือประมุขสำนักวิถีวารีสงบที่พ่อข้าต้องเกรงใจหรือ?’ 

“ออกเดินทางได้แล้ว”

อวี้หาญกระตุกเชือกที่ผูกข้อมือหลิงฉี ราวกับจูงสัตว์เลี้ยงอย่างไรอย่างนั้น คุณชายน้อยต้องจำใจก้าวเดินตามแรงลากไปตามถนนสายหลักของเมืองหลวง ชาวบ้านที่เคยถูกเขารังแก บัดนี้พากันออกมามุงดูและหัวเราะเยาะในความตกต่ำของคุณชายน้อยตระกูลเฟิง

“หัวเราะอะไรกัน! เดี๋ยวข้ากลับมา ข้าจะสั่งตัดหัวพวกเจ้าให้หมดเลย คอยดูเถอะ!” หลิงฉีตะโกนด่าพลางน้ำตาคลอ ทว่าอวี้หาญกลับกระตุกเชือกแรงขึ้นจนหลิงฉีหน้าเกือบฟาดพื้น

“เก็บแรงไว้ด่าข้าตอนขึ้นเขาลงเขาเถอะ เพราะหลังจากนี้ เจ้าจะไม่มีแม้แต่แรงจะหายใจ”

การเดินทางเป็นไปอย่างทารุณ สำหรับคุณชายที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง การต้องเดินเท้าติดต่อกันหลายลี้เป็นเรื่องเหนือความคาดหมายจริงๆ เท้าขาวเนียนเริ่มพองและมีเลือดซึมแล้ว ชุดผ้าไหมราคาแพงเริ่มเปื้อนฝุ่นและรอยเหงื่อ

“ข้าหิวน้ำ.. ข้าเดินไม่ไหวแล้ว!” หลิงฉีทรุดตัวลงนั่งกลางทางในป่า แสงแดดยามบ่ายแผดเผาจนเขาเริ่มหน้ามืดตามัว

อวี้หาญหยุดเดิน เขาหยิบกระบอกน้ำไม้ไผ่ออกมาจิบช้าๆ โดยไม่แบ่งให้คนข้างหลังแม้แต่อึกเดียว “ในกฎของสำนักวิถีวารีสงบ ข้อแรกคือ หากทำงานไม่เสร็จ มิอาจกินข้าว หากเดินไม่ถึงที่พัก มิอาจจิบน้ำ”

“เจ้ามันใจยักษ์ใจมาร!” หลิงฉีมองน้ำในกระบอกด้วยความกระหาย “ข้าจะฟ้องท่านพ่อ! ข้าจะทูลฮ่องเต้ว่าเจ้าทรมานข้า!”

อวี้หาญเดินกลับเข้ามาใกล้ เขาย่อตัวลงในระดับสายตากับหลิงฉี นิ้วเรียวยาวเชิดคางคุณชายน้อยขึ้นมา สบตาที่ฉ่ำวาวไปด้วยน้ำตาอย่างไม่ลดละ “หลิงฉี ที่นี่ไม่มีท่านโหว ไม่มีฮ่องเต้ มีเพียงข้าที่เป็นเจ้าชีวิตของเจ้า หากเจ้ายังไม่เลิกพยศ ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ที่ป่านี่! ให้หมาป่าคาบไปกิน”

“เจ้าไม่กล้าหรอก ท่านพ่อจ้างเจ้ามานะ!”

“จ้างหรือ?” อวี้หาญหัวเราะในลำคอ ซึ่งเป็นเสียงที่หลิงฉีคิดว่ามันน่ากลัวกว่าเสียงตะคอกเสียอีก “ข้าไม่เคยรับเงินจากใคร เฟิงโหวใช้หนี้ชีวิตที่ติดค้างอาจารย์ข้าแลกกับการดัดนิสัยเจ้า ดังนั้น ชีวิตเจ้าอยู่ในกำมือข้าฟรีๆ จะฆ่าทิ้งหรือเลี้ยงไว้ ก็ขึ้นอยู่กับความประพฤติของเจ้าเอง”

อวี้หาญลุกขึ้นยืนแล้วออกแรงลากต่อ หลิงฉีที่เริ่มกลัวขึ้นมาจริงๆ ต้องพยุงกายที่สั่นเทาก้าวตามไป ความโอหังที่มีมาทั้งชีวิตเริ่มถูกทำลายลงทีละน้อยด้วยความหิวและความเหนื่อยล้า

จนกระทั่งตะวันลับขอบฟ้า ทั้งคู่ก็มาถึงเชิงเขาที่เป็นที่ตั้งของสำนัก ทางเดินขึ้นไปนั้นเป็นบันไดหินที่ชันจนแทบตั้งฉาก ทอดตัวหายไปในกลุ่มเมฆ

“นั่นคือทางขึ้นหรือ?” หลิงฉีถามเสียงสั่น

“นั่นคือบันไดหมื่นขั้น เจ้าต้องคลานขึ้นไปเอง โดยที่ข้าจะไม่ช่วยสักนิดเดียว” อวี้หาญแก้เชือกที่มัดมือออก “หากถึงยอดเขาไม่ทันรุ่งสาง เจ้าจะไม่ได้กินข้าวเช้า และต้องเริ่มคลานลงมาใหม่”

เฟิงหลิงฉีมองบันไดที่ไม่มีจุดจบนั้นด้วยความสิ้นหวัง เขาหันไปมองอวี้หาญที่บัดนี้เดินลอยตัวขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็วราวกับเหาะได้ ทิ้งให้เขาอยู่กับความมืดและเสียงป่าที่น่าสะพรึงกลัว

“เจ้าอวี้หาญ! เจ้าคนชั่ว! ข้าชังน้ำหน้าเจ้านัก!”

เสียงตะโกนของคุณชายน้อยดังสะท้อนไปทั่วหุบเขา ทว่าคำตอบที่ได้รับมีเพียงเสียงนกฮูกและลมหนาวที่พัดผ่านร่างเขาไปเท่านั้น หลิงฉีกัดฟันแน่น น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงอาบแก้ม เขาเริ่มใช้มือและเท้าที่บอบบางตะเกียกตะกายขึ้นไปบนหินเย็นเฉียบทีละขั้น ทีละขั้น

ในใจของเขานั้นเต็มไปด้วยเพลิงแค้น ทว่าส่วนลึกกลับเริ่มตระหนักว่า โลกที่เขาเคยรู้จักได้จบสิ้นลงแล้ว และการฟาดที่แท้จริงจากอวี้หาญ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!

..แสงอรุณแรกฉาบเคลือบยอดเขาเมฆาคล้อยเป็นสีทองรำไร ทว่าสำหรับเฟิงหลิงฉี แสงตะวันในเช้านี้ไม่ต่างอะไรกับสัญญาณมรณะแม้แต่น้อย ร่างโปร่งบางที่เคยสง่างามบัดนี้สภาพดูไม่ได้ ชุดผ้าไหมสีแดงเพลิงขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน ฝ่ามือและหัวเข่าทั้งสองข้างถลอกปอกเปิกจากการตะเกียกตะกายขึ้นบันไดหมื่นขั้นมาตลอดทั้งคืน

“ฮึก! ข้าจะตายแล้ว ใครก็ได้ช่วยข้าที”

หลิงฉีส่งเสียงครางแผ่วเบา ร่างของเขาฟุบอยู่บนขั้นบันไดหินขั้นสุดท้ายก่อนจะถึงลานหน้าสำนัก ลมหายใจหอบถี่จนทรวงอกสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรง หัวใจของเขาเต้นรัวจนเจ็บปวดไปหมด แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะหลับตาลงด้วยความล้า ร่างหนึ่งก็เดินเข้ามาใกล้ 

อวี้หาญยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในมือมีกิ่งไม้เรียวเล็กหนึ่งกิ่ง เขาดูสดชื่นราวกับพักผ่อนมาเต็มอิ่ม ผิดกับสภาพกึ่งซากศพของคุณชายน้อยอย่างสิ้นเชิง

“ช้ากว่าที่คิดไปหนึ่งถ้วยชา” อวี้หาญเอ่ยเสียงเรียบพลางใช้ปลายกิ่งไม้เขี่ยที่ไหล่ของคุณชายน้อย “ลุกขึ้น หากตะวันพ้นยอดไม้แล้ว เจ้ายังไม่ไปรายงานตัวที่ศาลากลางน้ำ ข้าวเช้าของเจ้า จะถูกยกให้สุนัขเฝ้าประตูกินแทน”

หลิงฉีกัดฟันกรอด ความโกรธแค้นประดังประเดเข้ามาจนเขามีแรงเฮือกสุดท้ายยันกายขึ้นมานั่ง “เจ้า! เจ้ามันปีศาจ! ข้าเดินมาทั้งคืนนะ! เท้าข้าพองหมดแล้ว เจ้ามองไม่เห็นหรืออย่างไร!”

“ที่นี่ไม่มีคุณชายเฟิง มีเพียงศิษย์สายนอกนามหลิงฉี” อวี้หาญหมุนตัวเดินนำออกไป “และศิษย์ที่นี่ต้องดูแลตัวเอง เจ็บก็ทายา หิวก็หาข้าวกิน แต่ถ้าทำตามกฎไม่ได้ ก็แค่ไสหัวออกไปทางเดิมที่เจ้าขึ้นมา”

หลิงฉีมองไปที่ทางลงที่สูงชันจนน่าเวียนหัว ก่อนจะจำใจลากสังขารตามอวี้หาญไปที่ศาลาไม้กลางสระบัวที่เย็นเยียบ

เมื่อไปถึง หลิงฉีเห็นชามไม้ใบเก่าตั้งอยู่บนโต๊ะ ภายในมีเพียงโจ๊กขาวจืดๆ กับผักดองเพียงเล็กน้อยเท่านั้น เขาที่ปกติกินหูฉลามและรังนกถึงกับเบ้หน้า “ข้าไม่กินของแบบนี้! ไปเอาไก่ย่างมาให้ข้าสิ!”

กิ่งไม้ในมืออวี้หาญสะบัดเพียงนิดเดียว ชามโจ๊กใบนั้นก็ถูกปัดตกจากโต๊ะลงสู่สระน้ำทันทีต่อหน้าต่อตาหลิงฉี

“เจ้าทำอะไรของเจ้า!” หลิงฉีร้องลั่นด้วยความตกใจและเสียดาย ทั้งที่เพิ่งบอกว่าไม่กิน

“กฎเหล็กข้อที่หนึ่งของสำนัก ห้ามปฏิเสธสิ่งที่ได้รับ” อวี้หาญจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่วาววับด้วยน้ำตาของคุณชายน้อย “ในเมื่อเจ้าบอกว่าไม่กิน ข้าก็ช่วยสงเคราะห์ให้ ต่อไปนี้จนกว่าจะถึงมื้อเย็น เจ้าจะไม่มีอะไรตกถึงท้องแม้แต่น้ำหยดเดียว”

“เจ้า! เจ้ากล้ารังแกข้าได้อย่างไร..” เสียงที่เคยแข็งกร้าวของนายน้อยตระกูลเฟิง สั่นพร่าอย่างน่าเวทนา น้ำเสียงนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยโทสะ หากแต่ปนเปด้วยความน้อยใจจนแทบขาดใจ เพราะสุดจะทนไหวแล้วจริงๆ