บทนำ Descent into Munich

บทนำ Descent into Munich

เสียงเครื่องยนต์เครื่องบินแอร์บัส เอ350 ลำใหญ่ ดังเป็นฉากหลังในห้องนักบิน แผงหน้าปัดด้านหน้าฉายแสงสีส้มและเขียวอ่อนๆ ส่องกระทบโครงหน้าคมสันของ น่านน้ำ ผู้ช่วยนักบินอาวุโส (Senior First Officer) เขากำลังทำหน้าที่เป็น Pilot Flying (PF) (นักบินผู้ควบคุมการบิน) ในการนำเครื่องลงจอดที่ท่าอากาศยานนานาชาติมิวนิก ประเทศเยอรมนี

ด้านข้างคือกัปตันสมศักดิ์ กัปตันอาวุโสที่นั่งเป็น Pilot Monitoring (PM) (นักบินผู้สังเกตการณ์) มองผ่านกระจกบานใหญ่ไปยังท้องฟ้าสีเทาหนาทึบของยุโรปในฤดูหนาว

เสียง ATC (หอควบคุมการจราจรทางอากาศภาษาอังกฤษสำเนียงเยอรมันชัดเจน) “Thai wing One Four Five (เที่ยวบิน 145), wind two eight zero at seven knots (ทิศทางลม 280 องศา ความเร็ว 7 นอต), runway zero eight left cleared to land (อนุญาตให้นำเครื่องลงจอดที่รันเวย์ 08 ซ้ายได้)”

น่านน้ำมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนักบินด้วยสายตาเย็นชาตามแบบฉบับของคนที่มั่นใจในตัวเองเกิน150เปอร์เซ็น มือหนาแต่เรียวสะอาดของคนที่ไม่เคยต้องทำงานหนักกดปุ่มวิทยุเพื่อตอบกลับไป “zero eight left Cleared to land (อนุญาตให้นำเครื่องลงจอดที่ 08 ซ้าย), Thai Wing One Four Five. Danke (เที่ยวบิน 145 ขอบคุณครับ )”

ใบหน้าหล่อเหลาถอนสายตาจากขอบฟ้าที่ถูกบดบังด้วยเมฆหนา เขาปรับแสงของจอ Primary Flight Display (จอแสดงผลการบินหลัก) เพื่อให้แน่ใจว่า Localiser (ตัวนำทางให้เครื่องตรงกับเส้นแบ่งกลางรันเวย์) และ Glideslope (ตัวนำทางให้เครื่องลดระดับในมุมที่เหมาะสม) ยังคงอยู่ตรงกลางเป๊ะแม้จะมีแรงลมปะทะเข้ามาเป็นระยะ

มือของเขากดปุ่มปลด Autopilot (ระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ) ออกทันทีแสดงให้เห็นถึงความมั่นใจในฝีมือการบินของตัวเองเต็มเปี่ยม.......

ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคงเพื่อเตรียมความพร้อมในขึ้นตอนต่อไป “Auto Pilot off ,Landing Checklist (ปิดระบบขับเคลื่อนอัตโนมัติ ,รายการตรวจสอบก่อนลงจอด)”

กัปตันสมศักดิ์ตอบรับด้วยน้ำเสียงสงบเหมือนทำสิ่งนี้มาแล้วทั้งชีวิต “Landing Gear (ล้อเครื่องบิน)?”

น่านน้ำตอบรับ “Down (ลงแล้ว), three green (ไฟเขียว 3 ดวงยืนยันว่าล้อลงและล็อกสมบูรณ์)

กัปตันสมศักดิ์เรียกรายการ “Flaps? (แผ่นปีกที่ใช้เพิ่มแรงยกและลดความเร็ว)”

น่านน้ำขานรับ “Flaps Full (กางแฟล็บเต็มที่), Speed Brake armed (สปอยเลอร์พร้อมใช้งาน), Auto-Brake Medium (ระบบเบรกอัตโนมัติระดับปานกลาง).”

กัปตันสมศักดิ์ “Landing Checklist Completed (ตรวจสอบก่อนลงจอดเสร็จสมบูรณ์)”

เครื่องบินทะลุกลุ่มเมฆลงมาเจอกับภาพเมืองมิวนิกที่เปียกชื้นภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวล

‘One Thousand (หนึ่งพันฟุต)’ สัญญาณเตือนความสูงอัตโนมัติดังขึ้น........

น่านน้ำเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบของเขามีร่องรอยความเหนื่อยล้าจากการบินข้ามทวีป แต่ท่าทางที่จับคันบังคับนั้นมั่นคงจนน่าทึ่ง

‘Five Hundred (ห้าร้อยฟุต)’ เสียงเตือนความสูงนับถอยหลังลง.........

‘Minimums (ความสูงขั้นต่ำ)’ เสียงเตือนสำคัญที่กำหนดว่านักบินต้องเห็นรันเวย์ดังขึ้น (หากไม่เห็นต้องยกเลิกการลงจอด)

น่านน้ำไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียวที่จะทำการตัดสินใจ ‘Minimums... Landing! Runway in sight (เห็นรันเวย์แล้ว)’

“สวย....” กัปตันสมศักดิ์เอยชมท่าทางการล่อนลงที่น่านน้ำจัดวางไว้

น่านน้ำดึงคันบังคับเข้าหาตัวเล็กน้อยเพื่อประคองเครื่องยนต์ เสียงลมที่ปะทะลำตัวเครื่องดังขึ้นอย่างชัดเจนตามสภาวะอากาศที่ปรวนแปร แต่เขากลับยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก เขารักความท้าทายนี้ รักการเป็นผู้ควบคุมทุกอย่างไว้ใต้ปลายนิ้ว

เสียงเตือนความสูงดังขึ้นอีกครั้งเมื่อเครื่องใกล้ถึงพื้นรันเวย์ ‘Fifty... Forty... Thirty... Twenty... Ten’

ครืดดดด!............

เสียงยางของล้อเครื่องบินสัมผัสกับพื้นรันเวย์อย่างนุ่มนวลจนแทบไม่รู้สึก ก่อนที่เสียงเครื่องยนต์จะคำรามดังขึ้นอย่างดุดันเมื่อน่านน้ำดึงคันโยกกลับหลัง(Reverse Thrust) เพื่อชะลอความเร็วของเครื่องบิน

กัปตันสมศักดิ์ขานเรียกขั้นตอนต่อไป “Spoilers (สปอยเลอร์กางออก)”

“Reverse green (ระบบแรงขับเคลื่อนย้อนกลับทำงานสมบูรณ์)”

“Decel (ความเร็วลด)”

เสียงวิทยุจากหอบังคับการบินส่งเข้ามาต่อในจังหวะนั้น “Clear to taxi (อนุญาตให้เคลื่อนตัวไปที่หลุมจอด)

น่านน้ำเหยียบเบรกให้ความเร็วลดลงก่อนจะบังคับเครื่องบินเลี้ยวออกจากรันเวย์ ความตึงเครียดในห้องนักบินผ่อนคลายลงทันที เขาสูดหายใจเข้าลึกๆความรู้สึกเป็นผู้ชนะจากการลงจอดที่สมบูรณ์แบบก็ทำให้เขาลืมความเจ็บปวดจากการถูกทิ้งไปได้ชั่วขณะ…

กัปตันสมศักดิ์ถอดหูฟังออกแล้วหันมายิ้มอย่างพอใจ

“บินดีนิ….” เสียงทุ่มเอ่ยชมสั้นๆด้วยน้ำเสียงจริงใจ

น่านน้ำยักไหล่เล็กน้อยอย่างไม่ยี่หระกับคำชมนั้น ดวงตาคมมองไปข้างหน้าบนพื้น(Taxiway)ราวกับว่าคำชมนั้นเป็นสิ่งที่เขาสมควรได้อยู่แล้ว

“หรอครับ” น่านน้ำตอบกลับเรียบๆโดยไม่มีคำว่า ‘ขอบคุณ’ หลุดออกมาแม้แต่น้อย “ผมก็บินแบบนี้ทุกครั้งนะ เรื่องแค่นี้มันเบสิกจะตายไป”

กัปตันสมศักดิ์ส่ายหน้าอย่างเอื้อมระอากับนิสัยของนักบินหนุ่มที่หล่อเหลาแต่ปากคอเราะร้ายและหลงตัวเองอย่างร้ายกาจคนนี้ แต่ถึงจะนิสัยแย่แค่ไหน ฝีมือก็ปฏิเสธไม่ได้จริง ๆ

หลังจากจอดเครื่องเทียบงวงช้างและจัดการขั้นตอนสุดท้ายเสร็จสิ้น น่านน้ำปลดเข็มขัดนิรภัยออก ร่างสูง188เซนติเมตรยืนเหยียดตรงเต็มที่ในชุดเครื่องแบบที่เนี้ยบกริบ ผิวขาวสะอาดตัดกับใบหน้าคมที่ยังดูดีไร้ที่ติแม้จะเพิ่งผ่านการบินมาหลายชั่วโมง

เสียงคลิกและซิปของกระเป๋าเดินทางดังเป็นระยะ น่านน้ำและกัปตันสมศักดิ์กำลังเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวในห้องนักบินที่มีแสงไฟสลัว

“เหนื่อยไหมน่านน้ำ” กัปตันถามพลางยื่นขวดน้ำแร่ให้

“กินเบียร์กับพี่ไหมที่ล็อบบี้บาร์ โรงแรมเขามีเบียร์เยอรมันดีๆนะ”

น่านน้ำหยุดมือที่กำลังจัดระเบียบเอกสารการบิน ใบหน้าหล่อเหลาที่มีร่องรอยความยโสของเขานิ่งไปเล็กน้อย

ภาพใบหน้าของเด็กสาวที่พยายามตามติดเขาอย่างออกนอกหน้าผุดขึ้นมาในหัว... เอิน แอร์สาวรุ่นน้องที่บินตามมาไฟรท์นี้ จริงๆแล้วเธอพยายามแลกตารางบินมาหาเขาหลายครั้ง ครั้งก่อนก็ไฟรทอินชอนเธอก็อุส่าห์แลกตามมาแม้ไม่ได้บินไฟรทเดียวกัน ครั้งนั้นเขาอุสานัดกันดิบดีว่าตอนกลางคืนจะไปหาเธอที่ห้องพัก แต่สุดท้ายเขาก็เมาหัวราน้ำจนมีเรื่องมีราวขึ้นมาก่อน เลยไม่ได้ไปหาน้องที่ห้องตามนัดจนทิ้งให้เธอรอเก้อ........

ดูเหมือนไฟรท์นี้เขาจะปฏิเสธเธอไม่ได้จริงๆ ทั้งความรู้สึกผิดจางๆและความต้องการทางกายที่อยากจะระบายออก มันทำให้เขารู้สึกว่าครั้งนี้ต้องชดเชยให้

แต่กัปตันสมศักดิ์ชวน... ก็ยากจะปฏิเสธเช่นกัน เพราะการไปนั่งดื่มกับกัปตันอาวุโสเป็นเรื่องที่เขาไม่ควรละเลยในฐานะนักบินผู้ช่วย

“ไปล่ะกันครับ” น่านน้ำตอบรับเรียบๆ แม้จะตัดสินใจแล้ว แต่ในใจก็กำลังวางแผนจัดลำดับความสำคัญของคืนนี้

หึหึ... น้องมันตามมาขนาดนี้ คงไม่ได้แค่อยากกินข้าวกับเขาหรอก..... อยากกินอย่างอื่นมากกว่า เพราะทุกอย่างมันชัดเจนจะตายไป และคืนนี้เขาจะให้รางวัลตัวเองด้วยร่างกายของน้องเอิน หลังจากที่ต้องทนถ่างตาบินข้ามคืนมาอย่างยาวนาน

........

ห้องล็อบบี้บาร์ของโรงแรมในมิวนิกดูหรูหราแต่เงียบสงบ น่านน้ำและกัปตันสมศักดิ์นั่งอยู่มุมหนึ่ง โดยมีแก้วเบียร์เยอรมันสีอำพันวางอยู่บนโต๊ะ น่านน้ำดื่มอึกใหญ่ราวกับว่ากำลังดื่มน้ำเปล่า

ผู้อาวุโสกว่ามองท่าทางของนักบินผู้ช่วยที่ทั้งหล่อและหัวรั่นคนนี้อย่างรู้ทัน

“เหล้ามันช่วยได้แค่แปปเดียวนะไอ้น้ำ” กัปตันสมศักดิ์วางแก้วลง

“ช่วยได้แค่คืนนี้แหละ พรุ่งนี้ตื่นมาก็เหมือนเดิม”

น่านน้ำหัวเราะในลำคออย่างไม่สบอารมณ์ เขากลอกตาไปมา

“ผมไม่ได้แคร์อะไรหรอกครับกัปตัน” น่านน้ำตอบด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

“แค่พวกเครื่องยนต์เก่าๆ ที่ต้องรอการซ่อมบำรุงมันไม่ยอมปล่อยผมไปเองต่างหาก”

กัปตันสมศักดิ์ยิ้มอย่างอ่อนใจ

“ไอ้พิมมันก็เหมือน โบอิ้ง 777” กัปตันสมศักดิ์กล่าวพลางหมุนแก้วเบียร์ในมือ “รูปลักษณ์สวยงาม บินได้ระยะไกล ทุกคนอยากได้ แต่มันต้องใช้ความซับซ้อนในการดูแลสูง ผิดนิดเดียวก็พังทั้งระบบ”

น่านน้ำเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบของเขามีความปวดร้าวแลบออกมาวูบหนึ่ง

“777?” น่านน้ำพูดซ้ำเสียงเบา

“มันคือเครื่องรักเครื่องแรกของผมเลยนะกัปตัน” เขานึกย้อนไปถึงใบหน้าสวยของใครคนนึงที่มักจะยิ้มให้เขาเสมอ

“แต่แม่ง High Maintenance(ดูแลยาก) ชิบหาย ผมดูแลอย่างดีทุกตารางนิ้ว เอาใจใส่ยิ่งกว่าการ Pre-flight Check (การตรวจสอบก่อนบิน) ของตัวเองซะอีก แต่สุดท้ายมันก็เลือกที่จะ Divert (เปลี่ยนเส้นทางบินฉุกเฉิน) ไปลงสนามบินที่คนอื่นสร้างไว้ให้ดีกว่าอยู่ดี”

“แล้วพวกเครื่องที่จอดรอเราที่โรงแรมล่ะ?” กัปตันสมศักดิ์ถามพลางเลิกคิ้วเล็กน้อย เขาหมายถึงบรรดาลูกเรือที่พยายามตามติดน่านน้ำรวมทั้งน้องเอินด้วย

“เหมือนพวก Turboprop (เครื่องบินใบพัด) เล็กๆที่บินได้ระยะสั้น หรือเปล่า?”

น่านน้ำจิบเบียร์อีกอึกแล้ววางแก้วลงอย่างดูถูก

“พวกนี้มันเหมือน Cessna 172 (เครื่องบินขนาดเล็ก) ครับ” น่านน้ำเหยียดยิ้ม

“ขับง่าย ควบคุมง่าย ไม่ต้องใช้สกิลอะไรมาก แค่เสียบกุญแจก็บินได้แล้ว ไม่ต้องมานั่งคิดถึงการวางแผนระยะยาว หรือการบำรุงรักษาอะไรให้ปวดหัว... เหมาะสำหรับไฟรทสั้นๆที่ต้องการแค่การปลดปล่อย”

เหมาะสำหรับไฟรทสั้นๆ ที่ต้องการแค่การปลดปล่อย น่านน้ำคิดในใจอย่างเห็นแก่ตัว เขารู้ว่ามันถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องไปหาเอินเพื่อระบายความว่างเปล่าที่พิมทิ้งไว้“ผมขอตัวก่อนนะครับกัปตัน” น่านน้ำลุกขึ้นยืน ตัวสูงสง่าในชุดเครื่องแบบที่ไม่ได้ปลดกระดุมแม้แต่เม็ดเดียว “พอดีผมมีนัดกับ Cessna (เครื่องบินขนาดเล็ก) ที่จอดรออยู่ที่ชั้นเจ็ดแล้ว”