مشاركة

บทที่ 1 ธาวิน 3

last update تاريخ النشر: 2026-08-02 09:40:51

           เมื่อถึงเวลาทานข้าว ธาวินมองมะลิวัลย์ไม่ว่างตา ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ สายตาที่ธาวินใช้มองมะลิวัลย์แทบจะทำให้อาหารมีรสขึ้นทันที

            “นี่พ่อคู้ณ อย่ามัวแต่มองหลานฉัน แนะนำชื่อมาหน่อย ฉันอยากรู้จัก”

            “ครับ ผมชื่อธาวิน เป็นนักธุรกิจ ประวัติผมขาวสะอาดครับ” ธาวินแนะนำตัวอย่างสุภาพ เรียกคะแนนจากยายจันทร์ได้ดีทีเดียว

            “แหม พ่อหนุ่มช่างรู้จักเจรจา จะฝากตัวเป็นหลานเขยของฉันก็พูดมาตามตรงเถอะ” ยายจันทร์หัวเราะชอบใจใหญ่

            “ถ้าจะว่าแบบนั้นก็ได้ครับ”ธาวินยอมรับตามตรง

            “ยาย” เสียงแวดอย่างไม่พอใจดังมาจากสาวน้อยข้างกายที่นั่งหน้าบึ้ง ไม่ชอบอย่างยิ่งที่เห็นยายจันทร์ชอบอกชอบชายหนุ่มที่เพิ่งรู้จัก ทั้งๆที่เธอเป็นหลานสาวๆแท้ แล้วธาวินก็เหมือนกันเธออยากจะบ้าตายกับความกล้าหาญ ช่างเอาอกใจคนแก่

            “มะลิ จะอะไรนักหนาลูก เมื่อคนดีๆมาขายขนมจีบเรา ก็ควรให้โอกาส ไม่ใช่หน้าบึ้งตึง หน้าบูดหมอไม่รับเย็บแบบนี้” ยายจันทร์ต่อว่าหลานสาว

            “ยายก็ มะลิหน้ายังไม่แก่เหมือนใครบางคนสักหน่อย” มะลิวัลย์วางช้อนซ้อมลงบนจาน จับใบหน้าของตัวเองเบาๆ

            “เห็นไหมมะลิ ยอมให้พี่จีบเสียดีๆ” ธาวินเอ่ยเสริม

            “เดี๋ยวก่อนคุณธาวิน ถึงฉันจะยอมให้คุณจีบหลานฉัน แต่ยายมะลิมันยังไม่ยอม” ยายจันทร์สั่นหน้ารัวๆ

            หลังจากทานข้าวเสร็จ ธาวินอาสาช่วยล้างจาน ยื้อแย่งกับมะลิวัลย์

            ยายจันทร์ยิ้มกริ่ม มองหลานสาวกับชายหนุ่มอย่างมีความหวัง หล่อนหวังว่าธาวินคงจะดูแลมะลิวัลย์ได้เป็นอย่างดีเมื่อหล่อนจากไป แค่นี้มันก็ดีพอสำหรับหล่อนแล้ว

            จากนั้นธาวินก็พามะลิวัลย์ออกไปเดินเล่น จะเรียกว่าพาไปก็ไม่ถูกเท่าไหร่ เรียกว่าลากออกไปเสียมากกว่า เพราะดูเหมือนว่ามะลิวัลย์จะอิดออด

            “เดี๋ยวฉันจะหาเงินมาคืนคุณเอง” เมื่ออยู่ด้วยกันสองคน มะลิวัลย์ก็บอกชายหนุ่มทันที

            “พี่ไม่รับเป็นเงิน แต่พี่จะ...”

            “จะอะไร... อ้ำอึ้งอยู่ได้” มะลิวัลย์ที่ทนไม่ไหว เอ่ยถามทันที เมื่อทนการอ้ำอึ้งจากชายหนุ่มไม่ไหว

            “ก็แต่งงานกับพี่ยังไงล่ะ”

            “แค่เงินห้าพันเนี่ยน่ะ ถึงขนาดฉันต้องแต่งงานกับคุณ” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ตื่นตกใจที่เขายื่นข้อเสนอมาแบบนั้น

            “ใช่ แล้วมะลิกับยายก็ไปอยู่กับพี่ที่บ้าน พวกนั้นมันจะได้ไม่มาหาเรื่องมะลิอีกไงจ๊ะ” ธาวินพูดมันออกมาเหมือนไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร เขาจะมาแต่งงานกับเธอ ผู้หญิงของเขามีตั้งมากมาย รวยแบบนี้มีหวังพอคงทิ้งขว้างเธอเหมือนดอกไม้ริมทาง

            “คุณพูดเหมือนมันเป็นเรื่องเล็ก”

            “แต่งงานมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ พี่พร้อม” ธาวินยืนยันหนักแน่นไม่ทุกร้อนอะไร

            “แต่เราไม่ได้รักกัน” มะลิวัลย์เถียง ถึงจะแต่งงานกันไป ถ้าปราศจากความรัก ก็ย่อมต้องเลิกรากันในภายภาคหน้า

            “ก็แค่มะลิคนเดียวนะสิ สำหรับพี่ไม่” ธาวินไม่ยอมเช่นกัน

            มะลิวัลย์ส่ายหน้า มันจะเร็วไปสำหรับเขาและเธอที่จะเรียกว่าความรัก เธอกับรู้จักกันไม่ถึงสองสัปดาห์ ธาวินกลับมีทีท่าคิดเกินเลยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว มะลิวัลย์ยอมรับว่าชายหนุ่มตรงหน้าช่างแน่วแน่ต่อเป้าหมาย แต่...เธอไม่ใช่จะไม่ยอมเป็นเป้าหมายให้เขาล่าง่ายๆ

            “ถ้าคิดว่ามันเร็วไป พี่จะให้เวลาเราสองคนคบกันไปเรื่อยๆ ดีไหม” ธาวินไม่ลดละ เสนอหญิงสาวถึงหนทางเป็นไปได้

            “ไม่ ฉัน ไม่ แล้วฟังฉันให้ดีนะคะคุณธาวิน คุณไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก เดี๋ยวเงินฉันจะหามาคืนให้เร็วที่สุด” มะลิวัลย์จงใจเรียกชายหนุ่มเต็มยศ

            “มะลิมีคนที่ชอบแล้วหรือไง ถึงปฏิเสธพี่” เขาถามด้วยใบหน้าแดงก่ำเคร่งเครียดขึ้นมาทันควัน เขาเริ่มชักจะหมดความอดทนแล้วนะ สาวน้อย

            “ไม่มีใครทั้งนั้น มะลิจะอยู่กับยาย”

            “แต่เราก็พายายไปอยู่ด้วยกันได้ แต่งงานกับพี่เถอะนะ” ธาวินพยายามสงบสติอารมณ์ แล้วหว่านล้อมหญิงสาวต่อ

            มะลิวัลย์ลังเล สับสนไปหมด... มันเร็วเกินไป เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองรักชายหนุ่มตรงหรือเปล่า

            “งั้นก็ลองให้โอกาสพี่?”  ธาวินถาม หวังอย่างยิ่งว่าจะได้คำตอบอย่างที่เขาต้องการ

             มะลิวัลย์เม้มริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับเบาๆ ไม่รู้ว่าอะไรดลใจเธอ คำพูดของยายจันทร์ลอยเข้ามาในสมอง เมื่อมีคนดีๆมาขายขนมจีบเรา ก็ควรให้โอกาสเขา

            “จริงเหรอ มะลิ”

            ธาวินละล่ำละลักถามอีกรอบ ดวงตาเป็นประกายอย่างมีความหวัง

            “คุณก็กลับบ้านคุณไปได้แล้ว ดึกมากแล้ว” มะลิวัลย์เอ่ยเตือน เธอก็จะรีบเข้านอนพรุ่งนี้ต้องไปซื้อของที่ตลาดแต่เช้า

            “ครับผม เดี๋ยวพี่ไปส่ง แต่เอ๊ะเราเดินมาด้วยกันก็ต้องเดินกลับด้วยกันนี่” จากคนที่สีหน้าเคร่งเครียดเมื่อครู่ กลายเป็นอีกคนทันที

            รอยยิ้มพร้อมสายตาวิบวับเป็นประกายของธาวินทำเอามะลิวัลย์เขินอาย  มือของเธอถูกกลุ้มเอาไว้ทันที เขาพาเธอเดินไปส่งถึงหน้าบ้าน

            “อย่าลืมฝันถึงพี่นะ” ธาวินเอ่ยขอเสียงหวาน

            “กลับไปได้แล้วคุณ แล้วเรื่องเงินเดี๋ยวฉัน...”  

            มะลิวัลย์พูดยังไม่จบก็ถูกปิดปากด้วยนิ้วของชายหนุ่ม

            “อย่าพูดเรื่องนี้ดีกว่านะ” ธาวินบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาไม่ต้องการให้หญิงสาววิตกเรื่องเงิน มันแค่เรื่องโกหกที่เขาสร้างขึ้น

            “แต่...ฉัน” สุดท้ายมะลิวัลย์ก็เลือกที่จะไม่เถียงเขา ถึงอย่างไรเธอก็เถียงเขาไม่ชนะอยู่ดี

            “งั้นฝันดีนะครับ” ธาวินปล่อยมือหญิงสาว โน้มตัวหวังจุมพิตหน้าผากหญิงสาว กลับถูกห้ามเอาไว้เสียก่อนด้วยฝ่ามือ

            “มันจะมากไปแล้วค่ะ” มือที่ยันใบหน้าหล่อเหลาเอาไว้ ผลักเบาๆให้เขาออกห่าง ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นบ้าน

            ธาวินยืนยิ้ม มองคล้อยหลังมะลิวัลย์ ราวคนบ้า ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมาตกหลุมรักสาวน้อยหน้าหวาน ผู้ไร้เดียงสา แต่กลับมีความฉลาดอย่างเหลือเชื่อ เขาผ่านโลกมามากจนอายุเข้าเลขสามยังไม่สามารถหาผู้หญิงถูกใจได้สักคน ทุกคนที่เข้ามาล้วนหวังผลประโยชน์จากเขา

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ภรรยาซื้อรัก   บทส่งท้าย 5

    “ลืมตาขึ้นสิครับ คนสวย แล้วมองพี่ว่าเราเซ็กซี่แค่ไหน” ธาวินเอ่ยสั่งอย่างเอาแต่ใจ เคลื่อนมืออีกข้างไปด้านหลังบางปลดตะขอชั้นในที่ต้องลำอาจากร่างอรชรแล้ว มันเหมือนเป็นคำปลุกเร้าเธอ ยอมทำตามแต่โดยง่าย มองใบหน้าหล่อเหลาที่แดงก่ำสายตาจดจ้องมองกายสาว นิ้วของเขาขยับรัวๆใส่ร่างกายของเธอ แล้วถอดถอนนิ้วของเขาออกมาพร้อมชิมรสชาติจากกายสาว ธาวินเห็นว่าหญิงสาวมองเขาไม่วางตาชายหนุ่มจึงค่อยๆจรดความแข็งขึงสัมผัสกับกุหลาบงามถูไถเบาๆยั่วอารมณ์ของหญิงสาว คลึงเคล้าเกสรงามอย่างหนักหน่วง แล้วค่อยชำแรกกายเข้าไปเส้นทางที่คับแคบอย่างเชื่องช้า มะลิวัลย์ยกมือขึ้นปิดเสียงคราง มองร่างแกร่งที่แทรกเข้ามาอยู่ในกายเธอ จนร่างกายของเธอรับรู้ถึงความยิ่งใหญ่กว่าเมื่อครู่ ชายหนุ่มจับเรียวขาทั้งสองข้างโอบเอวแกร่ง โน้มตัวไปสัมผัสหน้าอกหน้าใจที่ดีดเด้งตามจังหวะหายใจของหญิงสาว ธาวินหมั่นเติมเชื้อไฟปรารถนาให้ร่างบางไม่ขาด มือคลึงเคล้าอยู่จุดประสานส่วนอีกข้างก็ฟ้อนเฟ้นทรวงอกสลับกับดูดดื่ม มะลิวัลย์เริ่มหายใจหายคอติดขัด ร่างกายถูกรุ่มเร้าด้วยความหฤหรรษ์รอบด้าน ร่างกายเครีย

  • ภรรยาซื้อรัก   บทส่งท้าย 4

    “รู้สึกยังไงสาวน้อยร้อนรักของพี่” น้ำเสียงของชายหนุ่มแหบพร่า มือหนากอบกุมทรวงอกฟ้อนเฟ้นอย่างหนักหน่วงผ่านเสื้อยืดตัวเล็ก เคลื่อนมือมาประคองสะโพกเอาไว้ก่อนจะขยับถี่รัวตามที่ใจปรารถนา เสียงครางหวานที่คนใต้ร่างสะกดกั้นไม่อยู่กระตุ้นอารมณ์เขาได้เป็นอย่างดี “อือ อะ..อา คะ...คน บ้า” คำพูดของมะลิวัลย์กระท่อนกระแท่น ความเสียวสยิวรวมไปอยู่จุดเชื่อมประสานที่ขยับไหวอย่างรัวเร็ว เธอขยับกายไม่ได้มากเท่าที่ควรเธอก็ยิ่งทรมานเมื่อจู่ๆเขาก็หยุดกะทันหัน “ตอบมาก่อนที่รัก ไม่งั้นก็ทรมานอยู่แบบนี้แหละ” “มีความสุข พอใจหรือยังตาเฒ่า” มะลิวัลย์ตอบออกไปด้วยความทรมานและท่วงท่าตอนนี้ทำให้เธอขยับตัวได้ไม่มาก “ว่าพี่แก่งั้นเหรอ”เขาโค้งตัวเอื้อมมือไปปลดเนกไทที่มัดแขนเรียวออก พร้อมกับดึงผ้าปิดตาออกล็อกใบหน้าหวานรับจูบแสนเร่าร้อน ลบรอยของคนอื่นที่บังอาจมาจูบเมียเขา “ปะ...เปล่านะ อือ อา... มันเร่าร้อนเกินไป”มะลิวัลย์สั่นหน้าปฏิเสธ ก้มหน้าแดงก่ำแนบกับเตียงนอน มือที่ได้รับอิสระต้องหาที่ยึดเพราะกลัวไถลไปตามแรงของคนหื่นกาม มะลิวัลย์ครางระส่

  • ภรรยาซื้อรัก   บทส่งท้าย 3

    นานนับสิบนาทีตลอดเส้นทางที่ชายหนุ่มไม่ยอมปริปากพูดกับเธอไม่ว่าเธอจะอ้อน หรือยั่วแค่ไหนก็ตาม เขาก็ยังไม่ตะบะแตกยอมพูดกับสักคำเดียว “พี่ธาวินอย่าเงียบสิคะ”เธอลองง้ออีกครั้ง ครั้งนี้เธอข่มความอายงัดไม้ตายมาง้อชายหนุ่มโดยการดึงคอเสื้อคอกว้านลึกลงไปร่องอก คนหื่นอย่างธาวินมีหรือจะทนแรงยั่วยวนจากเธอได้ ธาวินนับหนึ่งนับสองในใจ โกรธก็โกรธ แต่ทรวงอกอันล้นหลามของเธอทำเอาชายหนุ่มเลือดลมเริ่มติดขัด มะลิวัลย์เป็นเด็กวัยละอ่อน รอให้ถึงจุดหมายก่อนเถอะ เขาไม่ปล่อยให้หญิงสาวได้ร้องอุทธรณ์ หรืออธิบายใดๆ “บอกมาได้หรือยัง ว่าจะพามะลิไปไหน” “ใกล้ถึงแล้ว เดี๋ยวก็รู้” ธาวินตอบ แสยะยิ้มอย่างผู้มีชัยเหนือกว่า มะลิวัลย์ไม่รู้จะดีใจหรือกลัวดีที่ชายหนุ่มยอมพูดกับเธอแล้ว ยอมยิ้มเมื่อครู่ทำให้เธอกลัวขึ้นมาทันทีอย่างบอกไม่ถูก พอมาถึงในใจของเธอต้องร้อง อ้อ ทันที เพราะตอนนี้เธอยืนอยู่หน้าคอนโดมิเนียมของชายหนุ่ม ก “ยืนนิ่งทำไมครับ รีบขึ้นไปสิ” ธาวินขู่เสียงดัง จนเธอสะดุ้งรีบเข้าไปในคอนโดมิเนียมกดลิฟต์ เหลียวมองคนตัวโตที่

  • ภรรยาซื้อรัก   บทส่งท้าย 2

    ธาวินกลับเข้าไปในห้องประชุมด้วยสติครบถ้วน เต็มเปี่ยมไปด้วยสมาธิ แม้ว่าการนำเสนองานจะได้เริ่มต้นใหม่ แต่มันก็ยังดีกว่าการที่เขาไม่มีสมาธิ แล้วกลายเป็นตัวตลกในการประชุม “วันนี้คุณธาวินเป็นอะไรไปครับ ในห้องประชุมก็เหม่อลอย”กฤชถามอย่างเป็นห่วง “ผมเป็นอะไรก็ไม่รู้ ไม่ว่าจะมองไปไหนใบหน้าของมะลิวัลย์ก็ตามหลอกหลอนอยู่ไม่ห่าง อีกหน่อยผมคงกลายเป็นคนติดเมียไปเสียแล้ว” ธาวินบอกเลขาคู่ใจไปตามตรง “อาจจะเป็นเพราะคุณธาวินกำลังแต่งงานหรือเปล่าครับ” “อาจจะใช่” ธาวินยอมรับอย่างง่ายดาย จากเมื่อก่อนหัวรั้นสุดขีด ใครจะพูดอย่างไรเขาก็ไม่ใส่ใจนอกจากความคิดของตัวเองเท่านั้น “แล้วให้ผมไปรับคุณมะลิไหมครับ หรือว่าคุณธาวินจะไปรับเอง” จริงๆแล้วกฤชไม่ควรถามด้วยซ้ำ เมื่อเห็นรอยยิ้มกระชากใจสาวๆเขาก็รู้คำตอบดีอยู่แล้ว “ผมจะไปรับเอง” เขาอยากไปรับมะลิวัลย์ด้วยตัวเอง หลังจากนั้นเขาจะพาเธอไปที่คอนโดมิเนียม แล้วกอดฟัดให้หายคิดถึง และจัดการมอบบทรักที่ใบหน้าเจ้าหล่อนตามมาหลอกหลอนเขาจนไม่เป็นอันทำงาน “รอยยิ้มแบบนี้ คุณธาวินคงกำล

  • ภรรยาซื้อรัก   บทส่งท้าย 1

    เดือนถัดมา... ธาวินขับรถมาส่งเธอที่บ้านหลังเล็ก เพราะเธอต้องอยู่ดูแลยายจันทร์ที่เพิ่งออกจากโรงพยาบาลได้เพียงสองสัปดาห์ ไม่เพียงเท่านั้นชายหนุ่มจ้างพยาบาลพิเศษมาเฝ้ากลัวว่ายายจันทร์จะเป็นอะไรไปอีก “มะลิไม่ต้องมาดูแลยายก็ได้ มีคุณพยาบาลมาอยู่ด้วยทั้งคน” ยายจันทร์บอกหลานสาว “มะลิอยากดูแลยาย ถ้าไปทำงานกับพี่ธาวินก็เกะกะเขาเปล่าๆ สู้อยู่ดูแลยายดีกว่า” “ถ้างั้นก็ตามใจ” ยายจันทร์หยิบไหมพรมมาถักต่อ พยาบาลก็เตรียมยาสำหรับมื้อเที่ยงและมื้อเย็นไว้อย่างเสร็จสรรพ “มะลิ มะลิ” เสียงตะโกนของใครบางคนดังอยู่หน้าบ้าน มะลิวัลย์รีบออกไปดูทันที “อ้าว มีอะไรเหรอน้ำ” มะลิวัลย์ยิ้มกว้างเมื่อได้เจอเพื่อนเก่า “เรามีเรื่องให้ช่วยหน่อย” เด็กหนุ่มละล่ำละลักบอกหญิงสาว ปาดเหงื่อจากหน้าผาก “มะลิช่วยมาเป็นนางเอกวิดีโอให้เราได้ไหม พอดีนางเอกของกลุ่มเราไม่สบาย มะลิช่วยเราได้ไหม” “ได้สิ แล้วที่ไหนล่ะ” มะลิวัลย์พยักหน้า ก่อนกันไปขออนุญาตยายจันทร์ “อยู่ในสวนสาธารณะในหมู่บ้านนี่เอง เดี๋ยว

  • ภรรยาซื้อรัก   บทที่ 8 พัง 2

    ไอรินกอดอก ขมวดคิ้วจนแทบจะจับมาผูกโบว์ได้อยู่แล้ว ถอนหายใจแรงๆอย่างไม่พอใจกับสถานการณ์ตรงหน้า เธอควรให้โอกาสมาร์คอีกครั้งใช่ไหม “ฉันจะยอมกลับไปคุณอีกครั้งค่ะมาร์ค แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ทิ้งฉันให้เหงาหรืออดทนกับอะไรที่มันทำให้ฉันไม่สบายใจ ฉันจะเลิกกับคุณทันที” ไอรินรับปากอย่างจำนนต่อการตื้อของสองหนุ่ม “ผมดีใจมากๆเลย” มาร์คโห่ร้องออกมาด้วยความดีใจ “ค่ะ ฉันจะกลับไปกับคุณ ดีใจด้วยนะมะลิวัลย์ ใจของธาวินไม่หวั่นไหวต่อฉันสักนิด” ไอรินพูดพร้อมยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนหันไปหามาร์คแล้วควงแขน “อย่าไปฟังเธอเลยนะ” ธาวินก้มกระซิบชิดใบหูมะลิวัลย์ เขากลัวว่าหญิงสาวจะไม่สบายใจกับคำพูดเมื่อครู่ของไอริน “ความจริง มะลิก็ไม่ได้ติดอะไรนะคะ คุณไอรินคงอยากพูดให้มะลิเจ็บใจเล่น” “งั้นมะลิก็ไม่ได้โกรธไอรินใช่ไหม” “ค่ะ” มะลิวัลย์รับคำสั้นๆ “งั้นเราไปทานข้าวกันเถอะ เดี๋ยวนมสายจะเตรียมอาหารรอเก้อหมดพอดี” ธาวินเอ่ยชวนจูงมือหญิงสาวเดินตามต้อยๆ จนมาถึงโต๊ะทานอาหารที่มีก้องเกียรติและผการออยู่แล้ว ยิ้มน

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status