Se connecterบทส่งท้ายโม่ฉืออีถูกบิดาอุ้มไว้ด้วยแขนข้างเดียว แก้มขาวดุจแป้งหมั่นโถวเกยอยู่บนไหล่กว้าง หลังได้ออกไปผจญภัยเกือบทั้งวันพลังงานของเด็กน้อยหมดสิ้น บัดนี้ถึงบ้านแล้วแต่ยังไม่รู้ตัวสักนิด“ให้นอนต่ออีกหนึ่งชั่วยามแล้วปลุก ปล่อยนอนจนเย็นจะไม่ดี”ไป๋อวี้เสวียนกำชับอาจิ้งก่อนตามสามีไปห้องข้าง ช่วยเขาเปลี่
ตอนพิเศษ วันเกิดช่วงต้นของรัชศกเทียนฉินปีที่ยี่สิบหก โม่ซือเฉินรับพระบัญชานำกำลังไปช่วยเหลือซีหยินที่ถูกเผ่าใหญ่รุกรานจนได้รับชัยชนะ เมื่อกลับมาพร้อมผลงานทางการทหาร ได้รับการเลื่อนขั้นแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ หนึ่งเดือนต่อมาแม่ทัพโม่พาครอบครัวย้ายเข้าจวนพระราชทาน จากจวนคังโหวมายังจวนแม่ทัพ ใช้เวลาเดินทาง
“เพิ่งยามเฉินเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมน้ำเสร็จแล้ว กำลังเตรียมชุดให้ท่าน ประเดี๋ยวจะไปยกอาหารเช้ามาแต่ได้ยินเสียงร้องเสียก่อน”“อาจิ้งกอดข้าที ข้าฝันร้าย” อาจิ้งไม่รีรอรีบนั่งลงข้างเตียง สวมกอดร่างสั่นเทาดั่งลูกน้อยพลัดรังแล้วลูบหลังเบา ๆ“คุณหนูไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ เป็นแค่ฝันเท่านั้น”โจวเจินอวี่ไม่ได้ตอบ เ
ตอนพิเศษ โจวเจินอวี่ (2/2)รถม้าสกุลโจวจอดลงตรงทางขึ้นช่วงเวลาบ่ายคล่อย โจวเจินอวี่ลงมายืนบนพื้นด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง นางแย่งตะกร้าใส่กระดาษเงินจากสาวใช้ไปคล้องแขน ห้ามไม่ให้อีกฝ่ายตามมา ‘เจ้ารอที่นี่’ เสี่ยวจิงทำได้แค่มองตามเจ้านายสาวก้าวขึ้นบันไดหินมุ่งสู่วัดหลีเซียงบนเนินเขา จู่ ๆ โจวเจินอวี่รา
โม่ซือเฉินชะงักเท้า ผู้ติดตามด้านหลังพากันหยุดเดินอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มถอนหายใจพลางข่มอารมณ์ “พวกเจ้ากลับไปรอที่เรือนไม่ต้องตามมา”แม้งงงวยเล็กน้อยแต่ไม่มีใครขัดคำสั่ง“ลองกัดดูสักคำ”คนงามป้อนถึงปาก โม่ซือเฉินย่อมไม่ปฏิเสธ เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นไฉเหนียงที่อมยิ้ม “อร่อย หวาน กรอบ”ป้อนเขาเสร็จไป๋
ตอนพิเศษ หมู่บ้านเกษตรโม่ซือเฉินเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการค่ายเฟิงเจี๋ยหลังบุตรชายเกิดได้ราวสามปี ในฐานะผู้นำของกลุ่มวิหคดำเขาจำเป็นต้องนึกถึงอนาคตเผื่อผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคน ดังนั้นจึงออกเยี่ยมหมู่บ้านซึ่งเป็นมีสมาชิกกลุ่มอาศัยอยู่หลายครัวเรือน โดยมากกระจายอยู่รอบเมืองหลวง ส่วนฝ่ายสอดแนมของกลุ่ม
ขุนนางที่พอทราบเรื่องราวไม่ได้ปริปากตั้งแต่แรก ดังนั้นกว่าจะมาถึงหูชาวเมืองหลวงใช้เวลาอยู่พักหนึ่งรายละเอียดยิบย่อยเช่นภรรยาใต้เท้าเฉียนคือหนึ่งในตัวการเบื้องหลังหรือทหารประจำหอสังเกตการณ์ถูกสังหารหมู่ไม่ถูกกล่าวถึง เส้นทางลับเหมืองทองเองก็เช่นกัน ครานี้นับเป็นบทเรียนสำคัญ มีเพียงฝ่าบาทกับขุนนางใหญ
ยังรักษาชีวิตไว้ได้ บัดนี้สามารถเข้าควบคุมความสงบภายในเบ็ดเสร็จ ไม่ต้องพึ่งพากำลังจากเมืองอวิ๋นที่ปักหลักรออยู่ นอกจากทหารเมืองอวิ๋นซึ่งบาดเจ็บราวครึ่งร้อย เสียชีวิตอีกสามสิบกว่าราย ความพ่ายแพ้อันน่าอัปยศตกเป็นของทหารชาวหูห้าเผ่าและนักรบจากเผ่าโฮ่วเสอที่แฝงตัวอยู่ในเมือง ฐานะพ่อค้าปลอมถูกเปิดโปง ล้
บทที่สิบเจ็ด การหมั้นหมาย (1/2)ในตอนที่โม่ซือเฉินไถลลงเนินไปพร้อมเล่อถัว โม่หรงอี้ตาเบิกกว้าง หัวใจคล้ายดำดิ่งลงสู่ห้วงสมุทรลึกฝั่งเทียนเหรินตกเป็นรองเนื่องจากมีจำนวนคนน้อยกว่า ตัวเขาเองติดพันข้าศึก รอบด้านต่างปะทะกันจนแทบไม่มีเวลาใส่ใจผู้อื่น ขนาดตัวเขาเองเพียงละสายตาชั่วครู่ยังหวิดได้ทิ้งชื่อเอา
“จูอันสารภาพว่าพ่อค้าปลอมในเมืองอวิ๋นล้วนเข้ามาด้วยเส้นทางเหมือง เหมืองทองขุดมาตั้งแต่ราชวงศ์ก่อน โครงสร้างบางจุดผุจึงพังลงมา เมื่อลองเทียบกับพื้นด้านนอกจะตรงกับบริเวณเขตติดต่อเมืองอวิ๋นและเมืองหยางจง ห่างจากเนินดินที่เจ้าปะทะเล่อถัวไม่ไกล พวกมันต้องขุดเพื่อให้เส้นทางเชื่อมต่อใช้การได้ นั่นเป็นสา







