เข้าสู่ระบบบทส่งท้ายโม่ฉืออีถูกบิดาอุ้มไว้ด้วยแขนข้างเดียว แก้มขาวดุจแป้งหมั่นโถวเกยอยู่บนไหล่กว้าง หลังได้ออกไปผจญภัยเกือบทั้งวันพลังงานของเด็กน้อยหมดสิ้น บัดนี้ถึงบ้านแล้วแต่ยังไม่รู้ตัวสักนิด“ให้นอนต่ออีกหนึ่งชั่วยามแล้วปลุก ปล่อยนอนจนเย็นจะไม่ดี”ไป๋อวี้เสวียนกำชับอาจิ้งก่อนตามสามีไปห้องข้าง ช่วยเขาเปลี่
ตอนพิเศษ วันเกิดช่วงต้นของรัชศกเทียนฉินปีที่ยี่สิบหก โม่ซือเฉินรับพระบัญชานำกำลังไปช่วยเหลือซีหยินที่ถูกเผ่าใหญ่รุกรานจนได้รับชัยชนะ เมื่อกลับมาพร้อมผลงานทางการทหาร ได้รับการเลื่อนขั้นแต่งตั้งเป็นแม่ทัพ หนึ่งเดือนต่อมาแม่ทัพโม่พาครอบครัวย้ายเข้าจวนพระราชทาน จากจวนคังโหวมายังจวนแม่ทัพ ใช้เวลาเดินทาง
“เพิ่งยามเฉินเจ้าค่ะ บ่าวเตรียมน้ำเสร็จแล้ว กำลังเตรียมชุดให้ท่าน ประเดี๋ยวจะไปยกอาหารเช้ามาแต่ได้ยินเสียงร้องเสียก่อน”“อาจิ้งกอดข้าที ข้าฝันร้าย” อาจิ้งไม่รีรอรีบนั่งลงข้างเตียง สวมกอดร่างสั่นเทาดั่งลูกน้อยพลัดรังแล้วลูบหลังเบา ๆ“คุณหนูไม่ต้องกลัวเจ้าค่ะ เป็นแค่ฝันเท่านั้น”โจวเจินอวี่ไม่ได้ตอบ เ
ตอนพิเศษ โจวเจินอวี่ (2/2)รถม้าสกุลโจวจอดลงตรงทางขึ้นช่วงเวลาบ่ายคล่อย โจวเจินอวี่ลงมายืนบนพื้นด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง นางแย่งตะกร้าใส่กระดาษเงินจากสาวใช้ไปคล้องแขน ห้ามไม่ให้อีกฝ่ายตามมา ‘เจ้ารอที่นี่’ เสี่ยวจิงทำได้แค่มองตามเจ้านายสาวก้าวขึ้นบันไดหินมุ่งสู่วัดหลีเซียงบนเนินเขา จู่ ๆ โจวเจินอวี่รา
โม่ซือเฉินชะงักเท้า ผู้ติดตามด้านหลังพากันหยุดเดินอย่างพร้อมเพรียงชายหนุ่มถอนหายใจพลางข่มอารมณ์ “พวกเจ้ากลับไปรอที่เรือนไม่ต้องตามมา”แม้งงงวยเล็กน้อยแต่ไม่มีใครขัดคำสั่ง“ลองกัดดูสักคำ”คนงามป้อนถึงปาก โม่ซือเฉินย่อมไม่ปฏิเสธ เขาแสร้งทำเป็นไม่เห็นไฉเหนียงที่อมยิ้ม “อร่อย หวาน กรอบ”ป้อนเขาเสร็จไป๋
ตอนพิเศษ หมู่บ้านเกษตรโม่ซือเฉินเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการค่ายเฟิงเจี๋ยหลังบุตรชายเกิดได้ราวสามปี ในฐานะผู้นำของกลุ่มวิหคดำเขาจำเป็นต้องนึกถึงอนาคตเผื่อผู้ใต้บังคับบัญชาทุกคน ดังนั้นจึงออกเยี่ยมหมู่บ้านซึ่งเป็นมีสมาชิกกลุ่มอาศัยอยู่หลายครัวเรือน โดยมากกระจายอยู่รอบเมืองหลวง ส่วนฝ่ายสอดแนมของกลุ่ม
บทที่ห้า ทางเดินสายใหม่ (1/2)“เรื่องนี้ช่าง-”ชายวัยกลางคนส่ายหน้าพร้อมถอนหายใจหลังได้ฟังหลานชายเล่าความวุ่นวายภายในสกุลไป๋ นึกขอบคุณตนเองที่ไม่รับอนุหรือสาวใช้ห้องข้างไว้ปรนนิบัติตามค่านิยมหลักฐานมัดตัวหลัวอี๋เหนียงชนิดดิ้นไม่หลุดคือกล่องใส่อาหารจากหอสุราที่โม่ซือเฉินขอให้หมอช่วยเก็บไว้ มันถูกส่ง
บทที่ห้า ทางเดินสายใหม่ (2/2)“คารวะองค์ชายรอง”“ตามสบาย” อีกฝ่ายเอ่ยก่อนเข้ามานั่งร่วมวงกินของว่างโดยไม่รอให้ใครเชิญ “ดูเหมือนเจ้าไม่ค่อยแปลกใจกับฐานะของข้าสักเท่าไร”ตอนเจอกันที่สกุลโม่ คนผู้นี้แนะนำตัวว่าตนเองคือคุณชายเหริน ทว่าเด็กชายทราบอยู่แล้วว่าเขาคือใคร ชีวิตก่อนโม่ซือเฉินไม่ใคร่ถูกชะตาองค์
“ขอบคุณท่านป้า”เฮ่อเสียนตงกระเซ้าภรรยา “นี่ถ้าไม่ใช่หรงอี้กับซือเฉินมา ข้าคงไม่มีโอกาสกินฝีมือเจ้า”“ท่านพี่อย่าพูดเหมือนสองวันก่อนข้าไม่ได้เคี่ยวน้ำแกงไก่บำรุงร่างกายให้ท่านได้หรือไม่”ตอนอยู่เรือนจริงอยู่ว่าท่านอารักใคร่เอาใจใส่เขากับพี่ใหญ่ ติดตรงที่มวลอากาศหวานชื่นรอบตัวยามนี้ทำโม่ซือเฉินอึดอัด
บทที่สี่ บุปผาเบ่งบาน (2/2)โม่หรงอี้มิทันบังคับม้าเดินหน้าไปดูเหตุการณ์ ร่างเล็กของน้องชายกลับพรวดพราดวิ่งนำไปพร้อมบ่าวเสียแล้ว คนเป็นพี่ตะโกนเรียกเสียงดังทว่าโม่ซือเฉินกลับเปิดประตูรถม้าโดยพลการก่อนผลุบหายไปด้านใน“พี่ใหญ่ให้คนตามหมอและส่งคนไปแจ้งทางการเร็วเข้า”ด้านนอกยังจับต้นชนปลายไม่ถูก ครั้นไ







