LOGINShare
ตอนที่ 4
Last Updated:
2025-10-18 13:55:46เรือนหอ
รุ่งเช้า แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านผืนบางเข้ามาในห้องนอน แสงอบอุ่นที่ควรปลุกให้วันใหม่สดใสกลับทำให้หญิงสาวบนเตียงนอนรู้สึกหนักอึ้งในอกมากกว่าเดิม เปลือกตาบางค่อย ๆ ลืมขึ้น ดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้ทั้งคืนยังคงแดงเรื่อ เธอขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งด้วยความอ่อนล้า ราวกับร่างกายปฏิเสธที่จะเริ่มต้นวันใหม่ "อื้อ…ปวดหัวจัง" เสียงบ่นเบาหวิวเล็ดลอดจากริมฝีปาก เธอฝืนยันกายลุกขึ้นนั่ง แต่แรงบีบที่ขมับทั้งสองข้างก็ทำให้ร่างเล็กต้องล้มตัวลงไปบนหมอนอีกครั้ง อาการไมเกรนกำเริบขึ้นทุกครั้งที่ความเครียดกดทับ และเมื่อคืน…เธอก็ร้องไห้จนไม่รู้ว่าหลับไปตอนไหน เวลาผ่านไปหลายนาที เธอค่อย ๆ พยายามฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นอีกครั้ง แม้ขาจะสั่นไหวเล็กน้อยก็ตาม มือเรียวเอื้อมไปเปิดลิ้นชักข้างเตียงด้วยความหวังว่าจะเจอยาที่ช่วยบรรเทา แต่เมื่อค้นหาไปทั่วก็พบเพียงความว่างเปล่า “หมดเหรอเนี่ย…” เธอพึมพำเสียงแผ่ว สายตาไหวระริก น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง หญิงสาวทรุดตัวนั่งลงข้างเตียง มือกำขอบลิ้นชักแน่นเล็กน้อยเพื่อสะกดความเจ็บปวดทั้งกายทั้งใจที่รุมเร้า หญิงสาวพยายามฝืนกายลุกขึ้น แม้ศีรษะยังหนักอึ้งอยู่ทุกย่างก้าว เธอพยุงตัวเองเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าเบา ๆ ให้ความเย็นของน้ำช่วยลดความร้อนผ่าวที่แผ่กระจายอยู่บนขมับ ร่างกายยังสั่นเล็กน้อย แต่เธอก็รวบรวมแรงเพื่อจะเปลี่ยนชุดลงไปซื้อยาไมเกรนที่ร้านขายยาด้านล่าง เมื่อบิดกลอนประตูห้องนอนแล้วก้าวออกมา เสียงวางแก้วกระทบโต๊ะดังขึ้นเบา ๆ ทำให้เธอเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ “พี่เหนือ…” น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย ดวงตากลมเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างสูงของสามีนั่งไขว่ห้างอยู่ตรงโซฟา โต๊ะกระจกตรงหน้ามีแก้วกาแฟร้อนวางอยู่ กลิ่นหอมกรุ่นตลบอบอวลไปทั่วห้องนั่งเล่น เมื่อคืนเขากลับมาหรือเพิ่งกลับมากันแน่ เธอไม่แน่ใจ รอยยิ้มเล็กน้อยที่กำลังจะปรากฏกลับหยุดชะงักเมื่อเห็นสีหน้าของเขาที่เรียบเฉยเกินไป "พี่เหนือจะทานข้าวเช้ามั้ยคะ" เสียงหวานเอ่ยถามสามีเธอพยายามฝืนยิ้มแต่ดวงตาของเธอไม่ได้ยิ้มตาม "ฉันไม่กิน" ชายหนุ่มตอบกลับน้ำเสียงห้วนๆ เธอที่ได้รับความเย็นชาจากเขาก็เริ่มชินเสียแล้ว "พี่เหนือ...จะซื้ออะไรมั้ยคะลินจะลงไปซื้อยาค่ะ" หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มเสียงแหบแผ่ว "ยาอะไร" ชายหนุ่มหันมามองหญิงสาวก่อนจะถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง คิ้วขมวดชนกันด้วยสงสัย "ยาไมเกรนค่ะ...พอดีมันหมด" ชายหนุ่มจ้องมองหญิงสาวอย่างพิจารณา เขาไม่เคยรู้เลยว่าภรรยาในนามของเขาเป็นไมเกรนมาก่อน แต่จะรู้ได้ไงแค่วันหนึ่งคุยกันไม่ถึงสิบคำด้วยซ้ำ "ฉันไม่อยากได้อะไร..." ชายหนุ่มพูดจบก็ก้มลงเล่นโทรศัพท์ต่อ หญิงสาวเตรียมจะเดินออกจากห้องแต่ต้องหลุดชะงักหันมาถามเขาด้วยความสงสัย "พี่เหนือไม่ไปทำงานเหรอคะ" หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มด้วยความสงสัยเพราะตอนนี้ชายหนุ่มอยู่ในชุดลำลองสบายๆ แค่น้อยมากที่เขาจะหลุดงานแบบนี้ "อืม.." ชายหนุ่มออกเสียงภายในลำคอ หญิงสาวที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ เวลาผ่านไปหญิงสาวก็เปิดประตูเข้ามาภายในห้องหลังจากไปซื้อยาและของใช้ในครัวเล็กน้อย ในมือของเธอมีทั้งถุงยาและของกินมากมาย เธอมองหาชายหนุ่มไปรอบห้องนั่งเล่นแต่ก็ไม่เจอคนเป็นสามี เธอหันตัวเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อที่จะนำของไปเก็บและเธอเองก็จะได้ทานยาด้วยเพราะตอนนี้อาการปวดมันเพิ่มมากขึ้นจนปวดไปถึงดวงตา แกร๊ก~ เสียงเปิดประตูห้องนอนของชายหนุ่มดังแวบหนึ่ง หญิงสาวที่กำลังกินยาและดื่มน้ำหันไปมองชายหนุ่มแต่ก็พบเพียงสายตาเรียบเฉยของชายหนุ่ม เขาเปลี่ยนชุดใหม่เหมือนจะออกไปข้าง “พี่เหนือ…จะไปไหนเหรอคะ” น้ำเสียงเธอสั่นเล็กน้อย แต่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ชายหนุ่มเหลือบมองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเอ่ยคำตอบเย็นชาที่ตัดใจของเธอออกจากใจทันที "ฉันจะไปหาปริม" เพียงคำสั้น ๆ นั้น หัวใจของลินเหมือนถูกกระแทกจนจุกจนแทบหายใจไม่ออก เขาก็เห็นอยู่ว่าเธอไม่สบายแต่ก็อย่างว่านะเธอไม่ได้สำคัญอะไรสำหรับเขาไม่ว่าเธอจะเป็นตายร้ายดียังไงเขาก็ไม่สนใจหรอก เธอเฝ้ามองร่างสูงของเขาเดินออกไป มือเรียวยกถุงยาแน่นเกร็งราวกับต้องพยุงตัวเองไม่ให้ล้ม ลินเดินเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง พิงตัวกับประตูช้า ๆ ปล่อยให้น้ำตาไหลรินเงียบ ๆ ในความมืดของห้อง ร่างเล็กทรุดตัวลงบนเตียง ผ้าห่มคลุมตัวเองแน่นเพื่อหนีความเจ็บปวดทั้งกายและใจ เสียงของความเงียบเย็นชาในห้องทำให้หัวใจเธอเหมือนถูกบีบแน่นยิ่งกว่าเดิมในที่สุด เธอหลับตาลงอีกครั้ง ไม่ใช่เพราะได้พักผ่อน…แต่เพื่อหนีความจริงที่ว่า เขาไม่เคยมองเห็นเธอเลย ด้านทิศเหนือ ลานหน้าคอนโดของปริม แสงแดดยามสายสาดลงมากระทบพื้นลานจอดรถ เงาของต้นไม้เล็ก ๆ สะท้อนบนพื้นปูนทำให้บรรยากาศดูสดชื่นและสงบ ปริมก้าวขึ้นมาบนรถด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน "รอนนานมั้ย" ชายหนุ่มเอ่ยคนรักด้วยน้ำเสียงอ่อนนุ่มทันทีเมื่อเธอขึ้นมาบนรถ "ไม่ค่ะ...ปริมเพิ่งลงมา" ปริมหันไปยิ้มหวานให้ชายหนุ่มก่อนจะเอ่ยตอบเขา "ปริมอยากกินข้าวร้านไหนบอกพี่มาได้เลย" ชายหนุ่มพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมีรอยยิ้มเล็กๆ แต้มอยู่บนหน้า "อื้อ...ร้านเดิมก็ได้ค่ะ" ปริมทำท่าทางคิดก่อนจะบอกร้านที่อยากทาน ชายหนุ่มที่ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าให้เธอก่อนจะขับออกจากคอนโดของเธอทันที "พี่ไปไหนมาไหนกับปริมแบบนี้ภรรยาของพี่ไม่ว่าเหรอคะ" ปริมหันมาถามชายหนุ่มด้วยความอยากรู้ "เขาจะว่าอะไรได้พี่กับเขาแค่แต่งงานกันเพราะธุรกิจเท่านั้น" ปริมยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะเมื่อได้ขายหนุ่มพูดออกมาแบบนั้น "แล้วเมื่อไหร่พี่จะหย่ากับเขาค่ะ..." ปริมแสร้งทำหน้าเศร้าเพื่อเรียกคะแนนจากชายหนุ่ม และมันมั่งจะได้ผลเสมอ "อีกไม่นาน" ปริมยิ้มกว่างทันทีเมื่อได้ว่าเขากำลังจะหย่ากับภรรยาในนาม
Latest chapter
ภรรยาที่ไร้ตัวตน ตอนที่ 11
เวลา 20:30 น.เรือนหอภายในห้องครัวที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงน้ำไหลจากก๊อกและเสียงจานกระทบกันเบา ๆ หญิงสาวร่างบางกำลังล้างจานอย่างเพลิดเพลิน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มบาง ๆ อย่างไม่รู้ตัว เธอรู้สึกอบอุ่นเล็กน้อยในหัวใจ… เป็นความสุขเล็ก ๆ ที่แทรกตัวขึ้นมาโดยไม่คาดคิดทันใดนั้น เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เธอรีบล้างมือหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายทันที เมื่อเห็นชื่อเพื่อนสนิทโชว์ขึ้นมาบนหน้าจอ“ฮัลโหล… แพรว มีอะไรรึเปล่า” เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใส“เปล่าหรอก แค่จะชวนแกไปเที่ยวทะเลด้วยกัน… อีกอย่าง พรุ่งนี้วันเกิดแกไม่ใช่เหรอ”น้ำเสียงปลายสายแฝงความสงสัยเล็กน้อยหญิงสาวชะงักไปชั่วครู่ เธอรีบหันไปมองปฏิทินตั้งโต๊ะที่วางอยู่ไม่ไกล ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ“จริงด้วย… ฉันลืมวันเกิดตัวเองไปได้ยังไงเนี่ย…” เธอพึมพำออกมาแผ่วเบา ราวกับเพิ่งตระหนักว่าเธอเศร้าจนหลงลืมแม้แต่วันสำคัญของตัวเอง“แกไม่มีนัดใช่มั้ย? พรุ่งนี้ฉันไปรับสิบโมงนะ โอเค บ๊ายบาย”“เดี๋ยว… ยัยแพรว”เธอยังพูดไม่ทันจบดี เพื่อนสาวก็วางสายไปเสียแล้ว“ก็ดีเหมือนกัน… ไม่ได้ไปทะเลนานแล้ว” หญิงสาวถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะน้อย ๆ
ภรรยาที่ไร้ตัวตน ตอนที่ 10
เรือนหอรุ่งเช้า เสียงนาฬิกาดิจิทัลที่หัวเตียงดังแผ่ว ๆ บอกเวลาเจ็ดโมงครึ่ง ร่างสูงที่นอนตะแคงอยู่พลิกตัวช้า ๆ เปลือกตาคมค่อย ๆ เปิดขึ้นรับแสงแดดยามเช้าที่ลอดเข้ามาทางผ้าม่านสีอ่อนชายหนุ่มถอนหายใจยาว มือหนายกขึ้นกดขมับ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างยังคงวนเวียนอยู่ในอกตั้งแต่เมื่อคืน ความว่างเปล่าในห้องของเธอ ภาพห้องที่ถูกเก็บเรียบร้อยแต่ไร้ร่างของมาลินี ยังติดตาอยู่ไม่หาย เขาไม่ควรจะคิดอะไรเลยด้วยซ้ำไม่ควรจะใส่ใจ…แต่ก็หงุดหงิดอยู่อย่างบอกไม่ถูก“จะไปไหนก็เรื่องของเธอสิ…ฉันไม่จำเป็นต้องรู้” เขาพึมพำกับตัวเองเสียงต่ำ แต่พอเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ ความเงียบที่รายล้อมกลับก่อให้เกิดความรำคาญเล็ก ๆ ราวกับข้างในมันคอยย้ำว่ามีบางอย่างขาดหายชายหนุ่มพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียงในที่สุด เขาเดินเข้าห้องน้ำ ใช้เวลานานกว่าปกติในการล้างหน้า แช่ตัวอยู่กับสายน้ำเหมือนต้องการไล่ความคิดฟุ้งซ่าน แต่กลับไม่สำเร็จเมื่อออกมาแต่งตัวเรียบร้อย เขาไม่ได้ตรงไปบริษัทเหมือนเช่นทุกวัน แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดต่อสายหาเลขา“เอางานทั้งหมดของวันนี้มาส่งที่คอนโด ฉันจะทำที่นี่”เสียงทุ้มเอ่ยสั้น ๆ 'ครับท่านประธาน' เลขาหนุ่
ภรรยาที่ไร้ตัวตน ตอนที่ 9
เวลา 19 : 30 น.ห้องอาหารแสงไฟอุ่นในห้องอาหารขนาดใหญ่ถูกเปิดขึ้น โต๊ะยาวไม้สักถูกจัดวางอาหารที่แม่บ้านตั้งใจทำอย่างประณีต กลิ่นหอมของกับข้าวที่มาลินีชอบตั้งแต่เด็ก ๆ ลอยอบอวลอยู่ทั่วห้อง“คุณลุงคะ กลิ่นหอมมากเลยค่ะ ดูก็รู้ว่าเป็นอาหารโปรดของลินทั้งนั้น” แพรวพูดพร้อมรอยยิ้ม พลางช่วยแม่บ้านจัดจานเพิ่ม“ก็ต้องสิ…ลูกสาวพ่อกลับมาทั้งที จะให้พลาดได้ยังไง” คุณอภิสิทธิ์หัวเราะเบา ๆ ก่อนจะหันไปมองลูกสาวที่นั่งเงียบ ยกช้อนตักแกงจืดรสอ่อนที่เธอเคยโปรดปรานใส่ถ้วยของเธอ“กินเยอะ ๆ นะลูก ช่วงนี้ผอมไปหรือเปล่า พ่อเห็นแล้วไม่สบายใจเลย” คุณอภิสิทธิ์มองลูกสาวด้วยสายตาที่เป็นห่วง“ค่ะคุณพ่อ ลินจะกินเยอะ ๆ เลย” หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ฝืนยิ้มรับ แพรวนั่งมองเพื่อนพลางยิ้มบาง ๆ เธอเห็นได้ชัดว่าลินพยายามฝืนเก็บความเศร้าไว้ข้างใน แต่ต่อหน้าคุณอภิสิทธิ์ เธอก็ยังคงเป็น “ลูกสาวที่สดใส” ของคุณพ่ออยู่เสมอ“แพรวก็ทานเยอะ ๆ นะลูก อยู่เมืองนอกไม่ค่อยได้กินอาหารไทยแท้ ๆ แบบนี้ใช่ไหม” คุณอภิสิทธิ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น“ใช่เลยค่ะคุณลุง…ห่างบ้านทีไรก็คิดถึงอาหารฝีมือแม่บ้านที่นี่ทุกที” แพรวตอบด้วยความจริงใจ พลางเ
ภรรยาที่ไร้ตัวตน ตอนที่ 8
เสียงหัวเราะของแพรวยังคงดังคลอไปกับบรรยากาศในห้าง มาลินีพยายามยิ้มตาม แม้ในใจยังเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและว่างเปล่า แต่เธอก็รู้สึกว่าการมีเพื่อนอยู่ด้วยทำให้โลกไม่เงียบเหงาเหมือนเคยทั้งคู่เดินทอดน่องเรื่อยๆ เดินผ่านโซนอาหารของห้าง กลิ่นอาหารหอมกรุ่นจากร้านต่าง ๆ ลอยมาแตะจมูก ผู้คนมากมายจับจองโต๊ะ บางคนหัวเราะ บางคู่จับมือกันแน่น เสียงเหล่านั้นบาดลึกลงไปในหัวใจของหญิงสาวโดยไม่รู้ตัว สายตาของหญิงสาวเผลอกวาดมองไปรอบ ๆ อย่างเลื่อนลอย ทว่าในเสี้ยววินาทีหนึ่ง เธอกลับชะงักฝีเท้าลงแทบจะทันทีที่มุมหนึ่งของร้านอาหารตกแต่งหรู โต๊ะริมกระจกซึ่งมีแสงไฟอุ่นส่องกระทบ เธอเห็นร่างสูงสง่าของชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามหญิงสาวอีกคน...'พี่เหนือ' หัวใจของหญิงสาวแทบหยุดเต้น ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกตรึงเอาไว้ เธอไม่จำเป็นต้องกะพริบตาซ้ำก็รู้แน่ว่าเป็นเขา สามีในนามของเธอและผู้หญิงคนนั้น...ก็คือ ปริม หญิงสาวที่เขารักหมดใจปริมกำลังยิ้มอย่างสดใส ดวงตาทอประกายความสุขเมื่อมองชายหนุ่มตรงหน้า เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเธอเล็ดลอดออกมา ขณะที่เหนือเองก็ยกมือขึ้นตักอาหารป้อนปริมด้วยท่าทีอ่อนโยน แววตาที่เขาใช้มองผู้หญิงคนน
ภรรยาที่ไร้ตัวตน ตอนที่ 7
ร้านอาหารย่านใจกลางเมืองบรรยากาศยามบ่ายหญิงสาวมาถึงก่อนเวลาเล็กน้อย เธอเลือกโต๊ะริมกระจกที่มองออกไปเห็นถนนที่รถพลุกพล่านตรงหน้า หญิงสาวนั่งเงียบ ๆ พลางกอดแขนตัวเองไว้หลวม ๆ ราวกับต้องการที่พึ่งทางใจ เสียงช้อนส้อมกระทบกันและเสียงพูดคุยจอแจรอบข้างไม่สามารถกลบความเหงาลึก ๆ ในใจได้ไม่นานนัก ร่างสูงโปร่งของหญิงสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทีร่าเริง ผมยาวสลวยปลิวไหวตามแรงก้าวเดิน ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใสจนมาลินีเผลอลุกขึ้นยืนต้อนรับทันที“แพรว” น้ำเสียงของมาลินีสั่นเครือ แต่เต็มไปด้วยความดีใจ“ลิน” เพื่อนสาวโผเข้ามากอดทันที แรงกอดแน่นนั้นทำให้หัวใจที่แหลกสลายของมาลินีอบอุ่นขึ้นเล็กน้อย ราวกับได้รับกำลังใจที่ไม่เคยมีในบ้านหลังนั้น“คิดถึงเธอที่สุดเลย...แกสบายดีมั้ย” แพรวเอ่ยพลางผละออกมามองหน้าเพื่อนอย่างสำรวจ "อืม...ฉันสบายดี" หญิงสาวตอบกลับเพื่อนสาวด้วยรอยยิ้มแต่ภายในใจเธอแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี"แต่ฉันดูออกว่าแกไม่มีความสุข..แกไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน" แพรวมองหญิงสาวด้วยสายตากังวล สีหน้าเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่อยากรู้ แต่ก็พยายามไม่จี้จุดจนเกินไปหญิงสาวไม่ตอบ เพียงแค่ก้มลงมองแก้วน
ภรรยาที่ไร้ตัวตน ตอนที่ 6
หนึ่งอาทิตย์ผ่านไปเวลาที่ล่วงเลยไปเหมือนไม่มีความหมายอะไรสำหรับมาลินี ทุกเช้าเธอยังคงตื่นขึ้นมาเจอเพียงความเชยชาของผู้เป็นสามี ทุกคืนยังคงจบลงด้วยน้ำตาที่ซึมเปื้อนผ้าห่ม ทุกวันเหมือนถูกบังคับให้ใช้ชีวิตอยู่ในเรือนหอที่ไร้ความอบอุ่น แม้จะมีสถานะว่าเป็น 'ภรรยา' แต่ในความจริงแล้วเธอไม่ต่างอะไรกับแขกที่ไร้ตัวตนเจ็ดวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่พูดกับเธอเลยสักคำ วันหยุดเขาแทบจะไม่อยู่บ้านเลยเพราะเขาจะพาคนรักของเขาเที่ยวไปดินเนอร์ ทิ้งให้เธออยู่กับความเงียบที่กัดกินใจทีละน้อย เธอคิดว่าตัวเองคงชินแล้ว แต่ความเจ็บปวดบางอย่างต่อให้ซ้ำซากแค่ไหนก็ไม่เคยเบาบางลง มีแต่ทับถมจนหนาแน่นขึ้นทุกทีและวันนี้เธอไม่สามารถหลบหนีได้เหมือนทุกวันเพราะครอบครัวของเขานัดให้เธอและเขาไปรับประทานอาหารร่วมกันที่บ้านเสียงล้อรถบดไปบนถนนราวกับเคลื่อนช้าเป็นพิเศษในความรู้สึกของเธอ หญิงสาวนั่งเบียดชิดประตูอีกฝั่ง ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวเข้าครอบคลุมทั่วทั้งรถ ร่างสูงที่นั่งข้างเธอขับรถด้วยสีหน้าเรียบเฉย ดวงตาจับจ้องถนนตรงหน้าโดยไม่เหลือบมามองแม้แต่น้อยหญิงสาวบีบมือตัวเองแน่น พยายามควบคุมแรงสั่นของปลายนิ้ว วันนี้เธอต้องทำเหมือนท
You may also like
เกมกาม
วรดร/กัญนิชา/วิรัญชนา2.2K viewsขยี้รักนอกสังเวียน
อัมพุท677 viewsป่วนหัวใจนายบอดี้การ์ดหน้านิ่ง
อิมอิน528 viewsตราบาปรักภวังค์แค้น
ต้นอ้อ214 viewsร้าย ย้อน รัก (ภาคต่อของเรื่อง ป้าน่ะเมียผมนะ รุ่นลูก)
ศานิชล1.3K viewsชะตารักนายหัวจอมทัพ
อิมอิน83 viewsรอยบาปสวาท
วรดร/กัญนิชา/วิรัญชนา1.2K viewsนักสะสมความเศร้า
โลกใบกลม406 views
