บทที่ 120

หลี่จือหลินได้แต่มองท่าทางอิ่มเอมเหมือนเด็กที่ขโมยกินของหวานสำเร็จของนาง ก่อนหัวเราะเบาๆ

ฝากไว้ก่อนเถอะ ภรรยาตัวแสบ…

เมื่อค่ำคืนล่วงผ่าน ลมหนาวก็ยิ่งแรงขึ้น เซียงหรงที่ลากแพมาหยุดอยู่ใต้ชะง่อนหินตัวสั่นเทา

ทว่าเมื่อหันกลับไปมองหลี่จือหลินที่นอนหลับตาอยู่ ยามนี้ริมฝีปากเขาซีดเซียว ลมหายใจที่พ่นออกมาก็เป็นไอสีขาว เนื้อตัวสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยได้เห็นมาก่อน…ดูเหมือนจะหนาวกว่านางเสียอีก

"ถ้าท่านเป็นอะไรไป...ข้าคงเสียใจตลอดชีวิต" นางพึมพำเบาๆ

เซียงหรงตัดสินใจถอดเสื้อคลุมของตัวเองออกคลุมทับให้เขาอีกชั้น แล้วมุดเสื้อคลุมหนาๆ ทั้งสองตัวเข้าไปนอนข้างๆ คนเจ็บ สอดแขนนางโอบรอบตัวเขาเบาๆ

ความอุ่นจากตัวนางทำให้หลี่จือหลินค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

"เจ้า...ทำอะไร?"

"อย่าพูดมาก!" นางตอบกลับเสียงดุ "ข้าแค่ไม่อยากให้ท่านหนาวตาย!"

หลี่จือหลินมองใบหน้าของนางในระยะใกล้ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“มีคนงามคอยโอบกอดข้าไว้เช่นนี้ ต่อให้ต้องตายกลายเป็นผี ก็เป็นผีที่สำราญ…”

“บอกว่าอย่าพูดเรื่องตาย!”

“ขอรับ น้องหญิง ทุกอย่างล้วนเชื่อฟังน้องหญิง” เขาหัวเราะเบาๆ ซึมซาบไออุ่นจากร่างเล็กบางของนางตลอดทั้งคืน

ทว่าที่พูดกับนางเมื่อครู่ล้วนเป็นความจริงทุกคำ

หากตอนตาย ได้ตายจากโลกนี้ไปด้วยสภาพเช่นยามนี้ มีนางคอยกอดเขาเอาไว้เช่นนี้…ถึงตอนนั้น เขาก็ไม่เสียดายชีวิตแล้วจริงๆ

ล่วงเข้าวันที่สาม เซียงหรงรู้สึกว่าพละกำลังของนางเริ่มลดลงทุกขณะ ร่างกายเล็กๆ ของนางไม่เคยต้องออกแรงเช่นนี้มาก่อน มือไม้ที่เคยเกลี้ยงเกลาเนียนนุ่ม ยามนี้ล้วนเต็มไปด้วยรอยแผลแตกจากการออกแรงลากแพไม้ และรอยขีดข่วนจากหินแหลม กิ่งไม้ ใบหญ้า คมหนาม ที่เกิดขึ้นขณะปรับพื้นดินให้ราบเรียบ

เส้นทางที่นับว่าไม่ไกลหากขี่ม้า กลับดูห่างไกลยิ่งนักเมื่อต้องเดินด้วยสองขา ซ้ำยังต้องลากแพที่มีร่างหนักๆ นอนอยู่บนนั้นไปด้วย

ดังเช่นทุกครั้งที่หลี่จือหลินรู้สึกตัว นางอดถามให้แน่ใจอีกสักคำไม่ได้

“ท่านบอกว่าเรามาถูกทางแล้ว เหตุใดยังไม่ถึงหมู่บ้านที่ว่าเสียที!”

“มาถูกทางแล้วจริงๆ” ครั้งนี้เขาไม่ได้หลอกลวงนางสักนิด “หากจำไม่ผิด...พวกเราใกล้ถึงปากทางเข้าหมู่บ้านเต็มทีแล้ว...” เขาบอกอย่างอ่อนล้า

“ว่อหลงเป็นหมู่บ้านอะไรกันแน่ เหตุใดจึงลึกลับซับซ้อนเช่นนี้!”

“เพราะเจ้าเหนื่อยล้าต่างหาก จึงรู้สึกว่าระยะทางเท่านี้ไกลนัก...”  

เซียงหรงไม่เถียงในเรื่องนี้ แต่เดิมนางก็เป็นเพียงคุณหนูในห้องหอผู้หนึ่ง แม้แต่เรี่ยวแรงจะมัดไก่ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำ ยามคนเราเหนื่อยล้าย่อมจะรู้สึกว่าระยะทางที่เดินนั้นไกลกว่าปกติ ก่อนหน้านี้ตอนเดินทางกับเขาที่อยู่ในคราบ ‘จอมยุทธตงหยาง’ เขาเคยสอนให้นางเข้าใจเรื่องนี้ไปถึงแก่น เส้นทางที่เหลืออีกไม่เท่าไหร่ ยามนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนไกลสุดโค้งขอบฟ้า

“พอเถอะ...ทิ้งข้าไว้ที่นี่...เมื่อเจ้าไปถึงหมู่บ้านว่อหลงอย่างปลอดภัยแล้ว ค่อยบอกให้ตงหลินกับตงหยางมารับข้า”

“ที่แท้ ‘ตงหยาง’ ก็มีตัวตนอยู่ด้วยหรือ!” นางรีบซักทันที “หลี่จือหลิน เพื่อหลอกลวงข้า ท่านถึงกับหน้าไม่อาย แอบอ้างเอาชื่อองครักษ์ของตัวเองมาใช้หรือ!”

หลี่จือหลินยิ้มเจือจาง เอ่ยทีเล่นทีจริง “ตอนที่เจ้าถาม จวนตัวยิ่งนัก...ข้านึกไม่ทัน”

“น้อยไปสิ! คนเจ้าเล่ห์อย่างท่านที่ไหนจะนึกสิ่งใดไม่ทัน เหอะ! จวนตัวงั้นรึ? ไม่แน่ว่าเดิมทีท่านอาจตั้งใจจะแอบอ้างตัวเป็นองครักษ์ มาสั่งสอนบทเรียนให้ข้ามากกว่า!”

“...ภรรยาของข้าคือผู้รู้ใจ...” หลี่จือหลินยังคงแย้มยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ดูอ่อนล้าจนน่าใจหาย

เซียงหรงหมดแก่ใจจะต่อปากต่อคำกับเขาทันที

“ถูกแล้ว ข้ารู้ทันท่าน” นางประชด “พักผ่อนเถอะ ข้าจะลองเดินไปดูสักครู่ ระหว่างทางจะได้หายากับอาหารให้ท่านด้วย ถ้าเจอหมู่บ้านอะไรนั่นที่ท่านว่าก็คงดี”

หลี่จือหลินยังคงยิ้มให้นางเช่นเดิม เขาค่อยๆ ปิดเปลือกตาลงอย่างว่าง่าย

อา...หิวเหลือเกิน...

...ไก่...ตอนนั้น ก่อนเกิดเรื่อง หลี่จือหลินกำลังย่างไก่อยู่นี่นา...

ทำไมข้าถึงทิ้งไก่ขอทานไว้ที่นั่นกันนะ...