บทที่ 121

“...ไก่ขอทานของข้า...” นางพึมพำเมื่อแน่ใจว่าตนเองปลีกตัวออกมาไกลมากพอ

เสบียงอาหารหมดไปแล้วตั้งแต่เมื่อวาน ตอนนี้นางได้แต่เก็บผลไม้ป่าที่พอจะหาได้มากินและคอยนำของเหล่านั้นมาคั้นเป็นน้ำ ป้อนให้เขา

หากก่อนหน้านี้หลี่จือหลินในคราบตงหยางไม่เคยสอนให้นางได้เผชิญความยากลำบาก เกรงว่าผลไม้ป่าชนิดใดกินได้ ชนิดใดกินไม่ได้ นางก็ยังแยกไม่ออกเลยด้วยซ้ำ

นับว่าสวรรค์ยังมีเมตตาต่อนางอยู่บ้าง ปลีกตัวมาได้เพียงราวหนึ่งถ้วยชา แม้จะไม่เห็นวี่แววของหมู่บ้านที่ว่า แต่ครั้งนี้นางพบสมุนไพรที่อาจต้องใช้ โสมภูเขา รวมถึงผลไม้ดีๆ ฉ่ำน้ำ มากมายนัก

เซียงหรงเพียรขุดโสม สู้อุตส่าห์เก็บสมุนไพรและผลไม้เหล่านั้นไปวางลงบนเสื้อคลุมที่ถอดวางรอไว้ กัดฟันหอบหิ้วพวกมันฝ่าความหนาวกลับมาเสียมากมาย ตั้งใจว่าจะคั้นเอาน้ำของสมุนไพรบำรุงและผลไม้เหล่านี้ไปป้อนให้คนเจ็บที่กำลังอ่อนแรงลงทุกขณะ

น่าเสียดายที่ยามเมื่อนางกลับมาหาเขาอีกครั้งและตระเตรียมอาหารกับยาไว้พร้อมสรรพ ไม่ว่านางจะพยายามเรียกสักเท่าไหร่ หลี่จือหลินก็ไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกแล้ว

จู่ๆ หลี่จือหลินก็ไข้ขึ้นสูง เซียงหรงเดาว่าคงเป็นเพราะเขาบาดเจ็บเสียเลือดมากมายถึงเพียงนั้น จึงจับไข้

อันที่จริง การที่เขาฝืนทน พยายามทำตัวเป็นปกติ ปกปิดอาการของตัวเองมาได้เนิ่นนานถึงเพียงนี้ ก็นับว่าน่าอัศจรรย์มากแล้ว

เซียงหรงพบว่าตนเองไม่ได้โกรธ นางไม่ได้โกรธ แต่นางรู้สึกสะเทือนใจ

"ข้าไม่ได้ทำเพราะเป็นคนดีหรอก" นางพึมพำกับตัวเอง ขณะนั่งกอดเข่าข้างแพไม้ มองแสงจันทร์ที่ลอดผ่านกิ่งไม้ สูงไกลสุดสายตา "ข้าก็แค่...ไม่อยากเห็นคนตายต่อหน้าข้า ข้าทิ้งเขาไม่ได้จริงๆ"

นางหวนคิดถึงช่วงเวลาที่เคยอยู่ในจวนกั๋วกง ยามนั้นแม้จะไม่ได้สบายใจมากนัก แต่อย่างน้อยนางก็ไม่เคยต้องหิวเลยสักครั้ง

ทั้งไม่เคยต้องหิว และยังสามารถหยิบยื่นสิ่งต่างๆ ที่มีอยู่อย่างเหลือ เฟือให้คนอื่นได้ด้วย

ยามนั้นนางได้แต่เพียรเฝ้าคิดว่าสมควรทำอย่างไรตนเองจึงจะไม่ต้องแต่งงานหรือสามารถออกบวช…นั่นคือความหนักใจที่สุดแล้วในชีวิตตอนนั้น

ทุกอย่างเคยปกติดี…แม้ไม่ถูกใจไปทุกอย่าง ทว่ายังนับว่าปกติดี ทว่าในช่วงระยะเวลาสั้นๆ เพียงไม่ถึงสามเดือนมานี้ นางกลับต้องพบเจอกับสิ่งที่ไม่เคยคาดคิด

เริ่มจากโดนวางยาปลุกกำหนัดถึงในจวนกลางงานเลี้ยงที่มีผู้คนมากมาย ต่อมาก็เกือบถูกพี่ชายต่างมารดาล่วงเกิน และเกือบจะถูกบุรุษกลุ่มหนึ่งรุมย่ำยี แล้วสุดท้าย…แม้จะหนีมาไกลเพียงใด นางก็หนีไม่พ้นคู่หมั้นของตนเอง กลายเป็นว่านางหลบหลุมมาเจอกับดัก[1] ยามนี้ยิ่งกว่าข้องเกี่ยวพัวพันจนไม่รู้เลยว่าหลังจากจบเรื่องแล้วจะสามารถหลีกหนีเขาได้อย่างไร

หลังจากนั้นก็ยังมาเจอกลุ่มนักฆ่าที่เดาว่าคงตามร่องรอยหลี่จือหลิน มาจนพบ ทำให้ทั้งนางและเขาเกือบจะเอาชีวิตมาทิ้งกลางป่า กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าสองขาของนางจะพาบุรุษร่างใหญ่บนแพลากไปขอความช่วย เหลือที่หมู่บ้านที่มีคนของเขาและพี่ซู่ซินของนางรออยู่สำเร็จหรือไม่

ความหวาดกลัวการเดินทางในป่าใหญ่และการต้องแบกความรับผิด ชอบเรื่องชีวิตคนผู้หนึ่งทำให้นางเหนื่อยล้ายิ่งนัก ทั้งยังเคร่งเครียดและรู้สึกผิดอยู่ร่ำไป

ป่านนี้ไม่รู้ว่าพี่ซู่ซินจะเป็นอย่างไรบ้าง จะปลอดภัยสบายดีจริงหรือ ไม่…

พี่ซู่ซินก็เหมือนคนในครอบครัวของนาง หากยังไม่ได้เห็นด้วยตาตนเอง นางก็ยังไม่อาจวางใจ

ไม่ใช่เพราะไม่เชื่อคำพูดของบุรุษข้างกาย แต่เพราะรู้แล้วว่าในโลกนี้ไม่ได้มีแต่เรื่องที่ง่ายดาย ต่อให้คนผู้หนึ่งระมัดระวังตัวดีเพียงใด และมีผู้อื่นคอยปกป้องคุ้มครองอย่างไร เรื่องราวเลวร้ายเหนือความคาดหมายก็อาจเกิดขึ้นได้…หากไม่ระวัง

เซียงหรงมองสารร่างตนเองก่อนจะไล่สายตาสำรวจจวิ้นหวังจ๋างจื่อ

นางที่ไม่เคยต้องคมดาบคมกระบี่ เพียงแต่หกล้ม โดนหินบาด โดนหนามตำ โดนมีดบาด ไม่ได้เสียเลือดมากมายนัก ยังเจ็บปวดเหนื่อยล้าถึงเพียงนี้ แล้วหลี่จือหลินที่เอาตนเองมาเป็นโล่กำบังให้นางเล่า เขาจะสามารถเข้มแข็งและรอดพ้นจากพิษบาดแผลไปได้จริงหรือ...

สมุนไพรแก้ไข้แก้พิษที่นางพอจะรู้จักอยู่บ้างและเคยเรียนรู้มาว่าสามารถกินร่วมกันได้ ไม่เป็นพิษต่อร่างกาย นางล้วนเก็บเอามาบดและคั้นเอาน้ำป้อนให้เขาแล้วทุกอย่าง แม้ตอนนี้ไข้จะลดลง ตัวไม่ร้อนสักเท่าใดแล้ว แต่ยามนี้ล่วงเข้าวันที่สามแล้ว บาดแผลล้วนยังไม่ได้เย็บ แม้นางจะเอาใจใส่เรื่องความสะอาด คอยทำแผลเปลี่ยนผ้าที่ใช้พันให้เช้าเย็น แต่หากนางทำได้ไม่ดีพอเล่า หากเขาเกิดได้รับพิษใดมาโดยที่นางไม่ทันเฉลียวใจเล่า?

ไม่!

เขาต้องไม่เป็นไร!

[1] อุตส่าห์หลบเลี่ยงสิ่งหนึ่งมาได้ กลับต้องมาเจออันตราย หรือสิ่งที่ไม่พึงปรารถนาอีกสิ่ง เทียบกับสำนวนไทยได้ว่า ‘หนีเสือปะจระเข้’