บทที่ 122

เซียงหรงใช้ปลายผ้าสะอาดจุ่มน้ำดื่ม แตะไล้ริมฝีปากที่ซีดเซียวของเขา พยายามให้น้ำตามวิธีที่เคยอ่านมาจากตำรา ก่อนค้อมตัวนอนลงแนบกาย กอดเขาไว้ พยายามถ่ายทอดไออุ่นให้เขาด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

ย่างเข้าวันที่สี่ ฟ้าครืนครางเหนือยอดไม้ ด้วยอากาศบนเขาแปรปรวนไม่เหมือนกับอากาศบนพื้นราบ เส้นทางที่แฉะลื่นไปด้วยน้ำบนพื้นหญ้าและดินโคลนทำให้แพไม้ที่นางลากติดขัด เซียงหรงพยายามดึงสุดแรง แต่กลับลื่นล้มจนเกือบทำให้คนบนแพไม้พลอยพลิกตกลงไปด้วย

"ข้า...ข้าขอโทษ!" นางพูดเจือสะอื้น น้ำตาคลอเบ้า ขณะมองใบหน้าที่ซีดขาวของเขา "ข้าไม่ควรทำให้ท่านเจ็บกว่าเดิม ไม่ควรเลย!" ตอนนี้นางทดท้อใจยิ่งนัก...ไม่ได้ทดท้อใจเรื่องพาเขาออกไปจากป่าแห่งนี้ แต่อ่อนใจที่ร่างกายตนเองอ่อนแอเกินไปจนน่าโมโห

แม้หลี่จือหลินจะไม่ได้ลืมตา แต่ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อยราวกับจะปลอบโยนนาง

ยามนี้เขาไม่เหลือเรี่ยวแรงและสติมากพอจะลืมตาขึ้นมาพูดอะไรแล้วด้วยซ้ำ

ท้ายที่สุด สายฝนก็พร่างพรมลงมา

เซียงหรงตัดสินใจหยุดพักใต้ต้นไม้ใหญ่ ยามนี้ร่างของนางเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนที่โปรยลงมาไม่หยุด นางเอาตัวบังหลี่จือหลินไว้ แม้แผ่นหลังของนางจะเปียกปอน นางก็ไม่ใส่ใจอีกต่อไป

"หลี่จือหลิน! ถ้าท่านไม่ตื่นขึ้นมาพูดจากวนโมโหข้าเสียที ข้าต้องเป็นบ้าแน่ๆ!" นางพูดด้วยเสียงแหบพร่า พลางกัดริมฝีปากตัวเองแน่น ร่างเล็กๆ สั่นเทาไปหมดเพราะความหนาว

ตลอดการเดินทาง อากาศเริ่มหนาวเย็นยิ่งขึ้น นางต้องหยุดซ่อมแซมแพลากที่เริ่มชำรุดอยู่หลายครั้ง ฝ่ามือที่นุ่มนวลบัดนี้เต็มไปด้วยรอยแตกและดินโคลน แต่ทุกครั้งที่นางคิดจะหยุด นางจะเหลือบมองหลี่จือหลินที่นอนหมดสติอยู่บนแพ

เพียงเห็นใบหน้าซีดเซียวของอีกฝ่ายนางก็พลันเข้าใจ

บางทีที่เขายังคงไม่ยอมแพ้ อาจเป็นเพราะนางยังคงไม่ยอมแพ้

หากนางหยุดพัก หยุดพยายาม ก็อาจหมายถึงเขา ที่หยุดหายใจ

ยามเมื่อแสงแรกของวันส่องมาอีกครั้ง เซียงหรงที่เริ่มใกล้จะหมดแรงลงทุกทียังคงลากแพไม้บรรทุกร่างของหลี่จือหลินเดินทางต่อ กระทั่งนางเดินขึ้นไปดูทางบนเนินแล้วเห็นหมู่บ้านเล็กๆ อยู่ไกลลิบ น้ำหนักที่แบกไว้ในใจพลันถูกปลดเปลื้อง น้ำตาแห่งความยินดีเอ่อล้นออกมาจนแทบมองภาพตรงหน้าไม่ชัด

“หมู่บ้าน...ฮึก…พี่ชาย…ท่านรอดแล้ว…" นางพึมพำเบาๆ ริมฝีปากน้อยๆ สั่นระริก

นางพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงกำลังทั้งหมดที่หลงเหลือ ตะโกนชื่อคนของเขาทันที

“ตงหลิน! ตงหยางสหายเจ้าอยู่ที่นี่! ฝูงหมาป่าทำร้ายเขา!”

ตะโกนเช่นนี้ หากเป็นศัตรูคงไม่ระแคะระคาย แต่คนจิตใจดี รวมถึงคนของเขาที่ชื่อตงหลินและตงหยาง ไหนเลยจะมองข้าม ไม่มุ่งหน้ามาสังเกตสังกาแม้สักนิด!

โชคดีที่หมู่บ้านแห่งนี้ คือหมู่บ้านว่อหลงที่เป็นเป้าหมายในการเดินทางของนางกับเขาจริงๆ นางแน่ใจก็ตอนที่ ‘ตงหลิน’ และ ‘ตงหยางตัวจริง’ ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้านางแทบจะพร้อมเพรียงกัน

เซียงหรงไม่ใส่ใจพิธีรีตองใด นางรีบนำทางคนทั้งคู่ไปรับตัวหลี่จือหลิน ทันที