บทที่ 127

หลังจากหมอเทวดาสือทำแผลให้หลี่จือหลินใหม่และให้ยาสมุนไพรแก่เขา เซียงหรงที่ยามนี้กลับมานั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมาก แต่ก็ยังคงกังวลอยู่ไม่น้อย

"เขาแค่ต้องพักฟื้นสองสามวัน หากไม่มีไข้สูงอีก เขาจะดีขึ้นแน่นอน" หมอชรากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นใจ “แม้ว่าจะมีบาดแผลเช่นนี้ แต่เขามีพื้นฐานร่างกายแข็งแรง ลมปราณไม่พร่อง แม้จะได้รับบาดเจ็บ หากแต่ร่างกายคนหนุ่ม ดื่มยาสมุนไพรเทียบสองเทียบ ดูแลไม่ให้เกิดไข้สูง รับรองว่าจะต้องหายดีในไม่ช้า”

“ขอบคุณท่านหมอสือเจ้าค่ะ” เซียงหรงที่ยามนี้ได้ผลัดเปลี่ยนมาสวมเสื้อผ้าอย่างสาวชาวบ้านแล้ว มองหลี่จือหลินที่ยังคงนอนบนฟูกด้วยความโล่งใจ นางยอบกายคำนับท่านหมออย่างนอบน้อม ก่อนถอดปิ่นหยกรูปดอกเหมย…ของล้ำค่าติดตัวอีกหนึ่งอย่างนอกเหนือไปจากกำไลหยกขาวโลหิต ส่งให้ท่านหมอเทวดาเป็นค่ายา

มีเพียงของล้ำค่าเช่นนี้เท่านั้น ที่นางเห็นว่าพอจะสามารถใช้ตอบแทนบุญคุณยิ่งใหญ่ครั้งนี้ได้

“ของตอบแทนเล็กน้อย...หวังว่าท่านหมอจะไม่รังเกียจเจ้าค่ะ”

หมอชราพลันส่ายหน้าปฏิเสธ กล่าวด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “ข้าเคยรับค่าตอบแทนจากเขาไว้ล่วงหน้ามานานมากแล้ว ปิ่นนี้ล้ำค่านัก ท่านเก็บไว้เถอะ ยาทาแผลฟกช้ำและบาดแผลบนร่างกายท่าน ข้าฝากไว้ที่ซู่ซิน สาวใช้ของท่าน หากยาของเขาหรือท่านหมดแล้ว ก็ใช้ให้ตงหยางหรือตงหลินไปเอาจากเรือนข้าได้ทุกเมื่อ อย่าได้เกรงอกเกรงใจ”

“เจ้าค่ะ” เซียงหรงรับคำ ก่อนค้อมศีรษะเล็กน้อย มองส่งท่านหมอด้วยสายตา แล้วจึงหันกลับมาเช็ดตัวให้หลี่จือหลินอย่างอ่อนโยน

จ่ายค่าหมอล่วงหน้าไว้แล้วหรือ...?

นางไม่รู้ว่าหมอเทวดาสือท่านนี้มีความเกี่ยวข้องกับหลี่จือหลินอย่างไร บางทีหลี่จือหลินอาจเคยคำนวนเรื่องการบาดเจ็บเหล่านี้เอาไว้นานแล้วก็เป็นได้

“...เจ้าแผนการจริงๆ” เซียงหรงพึมพำแผ่วเบา “ท่านพักผ่อนเถอะนะ...ตอนนี้พวกเราปลอดภัยแล้ว จนกว่าจะแน่ใจว่าท่านจะกลับมาแข็งแรงดี ข้าจะไม่ทิ้งท่านไปไหนทั้งนั้น”

ตลอดเวลาที่ผ่านมา กว่าแปดส่วนของการเดินทางนับจากได้รับบาดเจ็บหนัก แม้หลี่จือหลินจะหลับๆ ตื่นๆ ช่วงเวลาที่เขาหลับนั้นยาวนานกว่ายามตื่นมากนัก บางครั้งก็หลับไหลเนิ่นนานจนนางอดกลัวไม่ได้ กว่าจะพาเขาดั้นด้นมาถึงที่นี่ นางไม่เพียงเสียเลือดเสียเหงื่อไปมากมายยังต้องเสียน้ำตาอยู่หลายครั้ง ทว่าตอนนี้นางและเขามีที่ให้พักพิงแล้ว ขอเพียงเขาสามารถกลับมาแข็งแรงและหายดี เรื่องลำบากทุกข์ใจที่ผ่านมาทุกอย่างล้วนไม่เป็นไรทั้งนั้น…

ยามเย็นวันนั้น หลี่จือหลินตื่นขึ้นมากินโจ๊กข้าวฟ่างร้อนๆ ที่หญิงชราผู้ใจดีช่วยส่งมาให้ เซียงหรงจึงอาสาช่วยงานตอบแทนนางตามอย่างตงหลินบ้าง แม้อีกฝ่ายจะปฏิเสธอย่างไรก็ตามที

อย่างน้อยๆ นางจะได้รู้สึกว่าได้ตอบแทนผู้มีพระคุณของนางบ้าง…

ชาวบ้านที่นี่ไม่ร่ำรวย ส่วนใหญ่ดำรงชีพด้วยการปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ และหาของป่า นางจึงไม่อยากเอาเปรียบพวกเขา เอาแต่รอรับความช่วยเหลือฝ่ายเดียวเหมือนคนไม่มีมือไม่มีเท้า

ซู่ซินเข้าใจความคิดคุณหนูสาม จึงไม่ได้ห้ามปราม นางเพียงคอยช่วยเหลืออยู่ข้างๆ และคอยช่วยใส่ยา ประคบสมุนไพร พยายามดูแลให้บาดแผลตลอดจนอาการฟกช้ำของคุณหนูของตนหายดีเท่านั้น

 ความเงียบสงบของหมู่บ้านทำให้เซียงหรงรู้สึกเหมือนถูกปลดจากพันธนาการแห่งความทุกข์ทรมานที่ถมทับ เมื่อไม่ต้องกังวลเรื่องหาหมอมารักษาจวิ้นหวังจ๋างจื่อผู้สูงส่ง ความรู้สึกดีๆ ที่นางเคยมีให้หมู่บ้านชนบทที่ห่างไกลและเงียบสงบเช่นนี้ ก็ค่อยๆ ฟื้นกลับคืนมาอีกครั้ง

ทันทีที่กลับมาถึงกระท่อมซึ่งตงหยางและตงหลินพร้อมใจกันยกให้ผู้เป็นนาย เซียงหรงรับช่วงดูแลคนเจ็บต่อจากพวกเขา กล่าวเพียงว่าพวกเขาสมควรได้มีเวลาสร้างที่พักที่ดีและมั่นคงกว่าเพิงเล็กๆ สี่เสาที่มีเพียงหลังคาคุ้มศีรษะเท่านั้น

เมื่อได้กลับมาอยู่ด้วยกันสองคนลำพัง เซียงหรงใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าผากของหลี่จือหลินเบาๆ เพื่อลดไข้พลางพึมพำแผ่วเบา "ขอบคุณฟ้าดินที่ยังเมตตาให้ข้าได้พาท่านมาถึงที่นี่อย่างปลอดภัย...”