บทที่ 130

"เด็กๆ เหล่านี้ช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก" นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ 

เสียงหัวเราะของสตรีทั้งสามและคนอื่นๆ ยังคงดังเคล้าไปในอากาศ ทำให้หัวใจคนฟังชุ่มชื้นขึ้นมาก

ที่แห่งนี้ แม้ไม่สะดวกสบายเท่าจวนกั๋วกง แต่ดียิ่งนัก

ช่างเป็นหมู่บ้านที่อบอุ่นเหลือเกิน...

หากนางสามารถใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ได้ ก็คงจะมีความสุขอย่างแน่นอน

หญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งในกลุ่มเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น "เจ้าช่างผอมบางนัก ต่อไปนี้ต้องกินเยอะๆ ขุนให้แข็งแรงขึ้นหน่อย ตอนมีลูก ลูกจะได้ออกมาแข็งแรง ไม่ลำบากเหมือนเจ้าในตอนนี้"

ละ ลูกหรือ! จะมี...จะมีได้อย่างไรกัน!

คำพูดนั้นทำให้ใบหน้าของเซียงหรงร้อนผ่าวทันที นางรีบก้มหน้าหลบสายตาของทุกคน โดยเฉพาะซู่ซิน ความรู้สึกประหม่าพุ่งขึ้นจนแทบไม่รู้จะทำอย่างไรดีแล้ว

หากพี่ซู่ซินรู้ว่าข้ากับหลี่จือหลิน… ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ๆ!

เรื่องสำคัญ ‘ดีๆ’ เช่นนี้มีหรือที่พี่ซู่ซินของนางจะยอมปล่อยผ่าน หากพี่ซู่ซินของนางรู้ อย่างน้อยๆ บิดา พี่ชายใหญ่ และน้องชายสามของนางย่อมต้องรู้!

หญิงชราอีกคนหัวเราะเบาๆ พลางเสริมว่า "ใช่แล้ว แม่นางงดงามอ่อนโยนเช่นเจ้าดูแลสามีดีถึงขนาดนี้ คงไม่พ้นได้ยินเสียงเด็กน้อยในอีกไม่ช้า!"

เสียงหัวเราะคิกคักจากเหล่าหญิงชาวบ้านดังขึ้นพร้อมกัน

เซียงหรงกัดริมฝีปากแน่น ใบหน้านางแดงจัดราวกับผลท้อสุกปลั่ง มือเรียวบางจับชายแขนเสื้อแน่นจนชุดผ้าฝ้ายยับยู่ แต่ก็ไม่กล้าเถียงอะไร

"พวกท่านพูดอะไรกัน!" นางพึมพำเบาๆ อย่างเขินอาย แต่ก็ไม่อาจปกปิดความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านในอก

เมื่อเห็นท่าทางของนาง เหล่าหญิงชาวบ้านยิ่งเอ็นดูเข้าไปใหญ่

พวกนางต่างช่วยกันหาเสื้อผ้า ผ้าห่ม และข้าวของเล็กๆ น้อยๆ ที่พอหาได้มามอบให้เซียงหรง บางคนยังนำอาหารกับน้ำแกงที่เพิ่งต้มเสร็จมาส่งให้ถึงมือ ทำเอาซู่ซิน ตงหลิน และตงหยาง ต่างพลอยได้ลาภปากไปด้วย

"เอาไปกินนะ แม่นางเช่นเจ้าต้องกินให้เยอะๆ จะได้มีแรงดูแลสามี" หญิงชราคนหนึ่งยื่นชามข้าวต้มให้พลางยิ้มหวาน

หญิงชราอีกคนยื่นผ้าห่มหนานุ่มให้นาง "ข้าเย็บให้เองเมื่อคืน เห็นว่าพวกเจ้ามีแค่ผ้าบางๆ กันหนาวไม่ได้ จึงอยากช่วย อากาศกลางคืนที่นี่เย็นนัก เดี๋ยวจะพากันล้มป่วยไปอีก"

เซียงหรงรับของทุกชิ้นด้วยความซาบซึ้ง น้ำตาเริ่มเอ่อคลอในดวงตา

พวกเขาช่าง...ใจดีเหลือเกิน…

เพราะไม่รู้ว่าจะตอบแทนอย่างไรได้ทัน ยามเมื่อทุกคนมารวมตัวกันที่หน้ากระท่อมอีกครั้ง เซียงหรงลุกขึ้นยืน โค้งกายทำความเคารพพวกเขาเหล่าชาวบ้านอย่างจริงใจ "ข้าซาบซึ้งในพระคุณของทุกท่านยิ่งนัก ชาตินี้ข้าจะไม่มีวันลืม ข้าสัญญาว่าหากข้าสามารถกลับไปได้ ข้าจะต้องกลับมาตอบแทนบุญคุณพวกท่านทุกคนอย่างแน่นอน"

คำพูดของนางทำให้เหล่าสตรีชาวบ้านต่างยิ้มอย่างเอ็นดู

"อย่าได้เก็บไปคิดให้มากนัก สิ่งเล็กๆ น้อยๆ นี้พวกเรายินดีช่วย ไม่ได้เดือดร้อนอันใดเลย ขอเพียงคนอยู่ปลอดภัยก็ดีแล้ว"

หลี่จือหลินที่นอนอยู่ด้านในกระท่อมยามนี้ลืมตาขึ้นมองผ่านช่องประตูไม้ผุพัง เห็นเซียงหรงที่กำลังพูดคุยและยิ้มแย้มกับชาวบ้าน ใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความจริงใจและซาบซึ้ง

เด็กน้อยผู้นี้...

ต่อให้ปากจะบอกว่าไม่อยากแต่งงานกับเขา ไม่ยอมรับเขาเป็นสามี แต่เมื่อถึงยามวิกฤตก็ไม่เคยทอดทิ้งเขา ทนเหน็ดเหนื่อยตรากตรำลากแพไม้หนักๆ พาเขามาจนถึงที่ปลอดภัย ทั้งยังพูดคุยกับชาวบ้านอย่างไม่ถือตัว...

คำว่า ‘ทั้งงดงาม ทั้งแสนดีจนน่าปวดใจ’ ที่มารดาของเขารำพึงยามเอ่ยถึงนางเป็นเช่นนี้นี่เอง

แต่นั่นย่อมเป็นสิ่งที่แน่นอนอยู่แล้ว

ภรรยาของเขา ไม่ว่าอะไรก็ล้วนดีไปหมดทุกสิ่ง