บทที่ 129

ในกลุ่มสตรี มีสตรีที่ตั้งครรภ์มาชมความครึกครื้นอยู่ด้วย หนึ่งในนั้นคือหญิงสาวผิวขาวอมชมพูในชุดสีเหลืองอ่อนปักลายบุปผาอย่างง่ายๆ

นางส่งยิ้มให้เซียงหรงแล้วเอ่ยออกมาอย่างสุภาพ "ข้าได้ยินว่าเจ้ารูปโฉมงดงาม ร่างเล็กบอบบาง ทว่าใจเด็ด รักมั่นจริงใจต่อสามียิ่งนัก ข้าเลยอยากมาเยี่ยม และพาน้องๆ มาด้วย เจ้าอย่าได้ถือสา สามีของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง อาการดีขึ้นแล้วหรือไม่”

‘รูปโฉมงดงาม ร่างเล็กบอบบาง ทว่าใจเด็ด รักมั่นจริงใจต่อสามียิ่งนัก' งั้นหรือ… คงเพราะนางลากแพไม้พา ‘สามี’ ร่างใหญ่มาจนถึงหมู่บ้านนี้ด้วยตนเองจนสองมือพุพองได้แผลฟกช้ำไปทั้งตัวกระมัง…

เซียงหรงยิ้มตอบอย่างนอบน้อม "ข้ากลับเกรงว่าจะรบกวนพวกท่านมากกว่า…ส่วนสามีข้า ยามนี้ดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ"

สตรีที่ตั้งครรภ์มีอยู่สามคน พวกนางต่างพากันหัวเราะเสียงใส

"รบกวนอะไรเล่า พวกเราแค่อยากรู้จักเจ้า เห็นว่าเจ้าน่ารัก พวกเราเลยอยากคุยด้วย"

หนึ่งในนั้นมองไปที่หลี่จือหลินที่ยังนอนอยู่แล้วเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี

"สามีของเจ้าคงต้องใช้เวลาพักฟื้นอีกนาน พวกเจ้าห้าคนอยู่ที่นี่สักพักก็ไม่เลว หมู่บ้านในหุบเขาเล็กๆ นี่เงียบสงบเกินไป ไม่มีใครผ่านไปมามากนัก พวกเราทุกคนล้วนคุยกันแต่เรื่องเดิมๆ ทำอะไรต่อมิอะไรแบบเดิม ขาดสีสันยิ่งนัก”

สตรีตั้งครรภ์ในชุดสีครามพยักหน้าหงึกหงักยืนยัน “เพิ่งจะมีตอนที่พวกเจ้าเข้ามาที่นี่นั่นแหละ พวกเราถึงได้มีเรื่องใหม่ให้พูดคุยเพิ่มขึ้น!”

สตรีตั้งครรภ์ในชุดสีเหลืองอ่อนหัวเราะเบาๆ “ดังนั้นเวลามีคนมาใหม่อย่างพวกเจ้า พวกเราชาวบ้านก็เลยค่อนข้างตื่นเต้นกัน...เจ้าเองก็อย่าถือสาคนบ้านนอกอย่างพวกข้าเลยนะ"

เสียงหรงส่ายหน้าปฏิเสธทันที “จะถือสาได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ หากไม่มีพวกท่าน ไม่รู้เลยว่ายามนี้พวกข้าจะเป็นอย่างไร” นางยิ้มกว้างมากขึ้น “หากไม่รังเกียจ ข้าขอเรียกพวกท่านว่าพี่สาวได้หรือไม่เจ้าคะ”

หญิงตั้งครรภ์ในชุดสีครามตอบรับทันที “โอ้ ได้สิ มีน้องสาวหน้าตางดงามเช่นเจ้า ถือเป็นวาสนาดีๆ ของพวกข้า”

“มีพี่สาวอ่อนหวานใจดีอย่างพวกท่าน ก็เป็นวาสนาดีๆ ของข้าเช่น เดียวกันเจ้าค่ะ” ในใจเซียงหรงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา นึกขอบคุณในความโชคดีที่คนในหมู่บ้านต่างเป็นคนดีเช่นนี้

หญิงสาวที่เปิดประเด็นเรื่องสีสันของหมู่บ้านตั้งครรภ์แก่แล้ว นางกุมหน้าท้องตัวเองเบาๆ พลางยิ้มอ่อนโยนเมื่อเห็นแววตาของเซียงหรงมองมาอย่างสนใจ "เจ้าอยากลองจับดูหรือไม่ เด็กในท้องข้ากำลังดิ้นอยู่ทีเดียว"

เซียงหรงมองหน้าผู้เสนอด้วยความประหลาดใจปนดีใจ “ได้หรือเจ้าคะ” นางไม่เคยจับท้องของคนท้องมาก่อนเลย น่าตื่นเต้นยิ่งนัก!

“เหตุใดจะไม่ได้เล่า” สตรีผู้นั้นหัวเราะคิกคัก “มีคนงามอย่างเจ้ามาประทับมืออวยพร หากเป็นชายก็คงได้ภรรยางาม หากเป็นหญิงก็คงหน้าตางดงามอย่างเจ้าเป็นแน่ ดียิ่ง”

“โอ้! หากเป็นเช่นนั้นจริงเจ้าก็มาจับท้องพวกเราด้วยเร็ว” สตรีมีครรภ์ในชุดสีครามหัวเราะอย่างสดใส สตรีชุดสีเหลืองอ่อนเองก็ยิ้มจนตาหยีเช่นกัน

เซียงหรงลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า หญิงท้องโตจึงจับมือนางให้วางลงบนหน้าท้องที่กลมโตของตน

ความรู้สึกแรกที่ฝ่ามือนางสัมผัสได้คือความอบอุ่น อ่อนโยน ทั้งสัมผัสได้ถึงการเต้นเป็นจังหวะของหัวใจ

เพียงไม่นาน นางก็รู้สึกถึงแรงดิ้นเบาๆ จากภายใน

"เขาดิ้นจริงๆ!" เซียงหรงร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าของนางเปล่งประกายราวกับเด็กน้อยที่ค้นพบสิ่งมหัศจรรย์

"เด็กในท้องข้ากำลังดีใจที่เจ้าเอ็นดูเขา" หญิงท้องโตกล่าวพลางหัวเราะเบาๆ อีกสองคนที่เหลือจึงชวนกันให้เซียงหรงลองสัมผัสหน้าท้องของพวกนางด้วย

เซียงหรงจับหน้าท้องของสตรีทั้งสองทีละคน นางรู้สึกทั้งอัศจรรย์และอบอุ่นในหัวใจยิ่งนัก

ครั้งหนึ่งข้าก็เคยอยู่ในที่เช่นนี้...

ความตื้นตันทำให้น้ำตาของนางรื้นขึ้นเล็กน้อย

ท่านแม่เองก็คงตื่นเต้นที่กำลังจะมีข้า เช่นเดียวกับสตรีเหล่านี้กระมัง…

นางพลันนึกถึงความฝันในคืนนั้น…

ท่านแม่ยังคงเรียกนางว่าเด็กดีเหมือนเมื่อครั้งยังเยาว์ ก่อนจะบอกให้นางพยายามอดทน…

ที่แท้แล้วเป็นเพียงความฝันที่เกิดจากความคิดถึง หรือท่านแม่ที่อยู่บนสวรรค์เกิดเห็นใจ จึงได้มาหาในยามยากเพื่อปลอบโยนกันแน่นะ…?