บทที่ 131

ในช่วงเวลาที่พักอยู่ในหมู่บ้านว่อหลง เซียงหรงไม่ได้อยู่นิ่งเฉย นางตั้งใจเรียนรู้วิถีชีวิตของชาวบ้านและพยายามช่วยเหลืองานเล็กๆ น้อยๆ เพื่อแลกอาหารมาเลี้ยงดูตนเองและหลี่จือหลิน เผื่อแผ่ไปถึงคนของนางและเขา

แม้การใช้ชีวิตในหมู่บ้านจะแตกต่างจากชีวิตที่นางเคยมีในจวน แต่นางกลับรู้สึกสนุกไปกับมัน

วันหนึ่ง ขณะที่เดินผ่านลานกว้างของหมู่บ้าน นางเห็นกลุ่มสตรีกำลังง่วนอยู่กับการคัดแยกถั่วเหลืองเพื่อเตรียมทำเต้าหู้ จึงอาสาเข้าไปช่วยงาน แม้จะเก้ๆ กังๆ ในตอนแรก แต่ด้วยความขยันและตั้งใจ นางค่อยๆ เรียนรู้วิธีคัดแยกถั่วที่เสียออกจากถั่วที่สมบูรณ์ จากนั้นยังได้ลองบดถั่วกับเครื่องโม่หินที่ต้องออกแรงทั้งดึงและผลักอย่างมาก ยามเห็นน้ำถั่วสีขาวขุ่นไหลผ่านกระบอกไม้ไผ่ลงมาในอ่าง เซียงหรงรู้สึกประหลาดใจ ตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างยิ่ง

กระบวนการแสนเรียบง่ายเช่นนี้ กลับสามารถสร้างอาหารเลิศรสขึ้นได้!

หลังจากเต้าหู้ถูกต้มจนขึ้นรูปแล้ว นางยังช่วยสตรีในหมู่บ้านหั่นเต้าหู้เป็นชิ้นเล็กๆ เพื่อนำไปขายที่ตลาดใกล้หมู่บ้าน วันนั้นนางได้รับเต้าหู้กลับมาเป็นค่าตอบแทนเล็กน้อย จึงเอามาเก็บรักษาไว้อย่างดีเพื่อแบ่งใช้ทำอาหารรสอ่อนที่เหมาะกับคนป่วยให้หลี่จือหลินกินในแต่ละวัน

อีกวันหนึ่ง นางได้เรียนรู้การทำบะหมี่จากชายชราคนหนึ่งในหมู่บ้าน คนผู้นี้แท้จริงแล้วเป็นถึงช่างทำบะหมี่ชื่อดังของเมือง มีชื่อเสียงเลื่องลือในแถบนี้ นางเห็นเขานวดแป้งอย่างเชี่ยวชาญก็อดไม่ได้ที่จะขอเรียนรู้บ้าง

ชายชราเห็นนางใฝ่รู้ก็ไม่ได้หวงสูตรลับประจำตระกูลสักนิด เขายิ้มให้อย่างเอ็นดูและค่อยๆ สอนนางอย่างใจเย็น ตั้งแต่การผสมแป้งกับน้ำให้ได้สัดส่วนที่เหมาะสม ไปจนถึงการนวดแป้งให้เนียนนุ่มก่อนจะรีดเป็นเส้นบางๆ

เซียงหรงพบว่าการทำบะหมี่นั้นต้องอาศัยความละเอียดอ่อนและความอดทนเป็นอย่างมาก จนนึกอยากรู้ว่าหากหลี่จือหลินลองมาร่ำเรียนดูบ้าง เขาจะทำสำเร็จหรือไม่

เส้นบะหมี่บางๆ เหล่านี้ ส่วนหนึ่งถูกนำไปใช้ทำอาหาร อีกแปดส่วนถูกนำไปตากแดดจนแห้งก่อนจะเก็บไว้ขาย

เส้นบะหมี่สดใหม่ที่ถูกทำขึ้นเหล่านี้ นอกจากจะหอมแล้วยังลื่นคอ ยามได้ซดน้ำแกงร้อนๆ ที่นางปรุงขึ้นเองกับมือและคืบบะหมี่ที่นุ่มหยุ่นเข้าปาก สีหน้าของหลี่จือหลินยามนั้น ทั้งตื่นเต้น ดีใจ ดูชอบอกชอบใจยิ่งนัก

ในบางวัน นางช่วยเด็กๆ ในหมู่บ้านเก็บผักป่า เช่น เห็ดชนิดต่างๆ และผักพื้นบ้านที่เติบโตในป่าใกล้หมู่บ้าน เห็ดที่เก็บได้จะถูกนำมารวมกันและขายให้พ่อค้าจากในเมืองที่เดินทางมาซื้อสินค้า

พวกเขาทั้งชาวบ้านและพ่อค้ายังร่วมใจสอนให้นางรู้จักพืชสมุนไพรพื้นเมืองหลายชนิดซึ่งใช้ในการปรุงอาหารและรักษาโรคเบื้องต้นอีกด้วย

นอกจากนั้น นางยังได้ลองช่วยดูแลร้านเล็กๆ ของหญิงชราคนหนึ่งซึ่งขายขนมที่กินแล้วอิ่มท้อง เช่น ขนมเปี๊ยะไส้ถั่วแดง และขนมงาทอด นางได้ลองปั้นแป้ง ห่อไส้ และทอดในน้ำมันร้อนๆ จนได้ขนมที่กรอบนอกนุ่มใน

หญิงชราประทับใจในความตั้งใจของนางเป็นอย่างมาก แม้ขนมบางชิ้นจะออกมาไม่สวยงามนัก ผู้ชราก็ยังคอยส่งยิ้มบางๆ ให้กำลังใจ

ด้วยความขยันและความจริงใจของนาง ชาวบ้านเริ่มรู้สึกรักผูกพันเอ็นดู จึงมักนำข้าวสาร ผัก และผลไม้มาแบ่งปัน

เซียงหรงรู้สึกซาบซึ้งใจจนอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นพูดยามเมื่อทุกคนมารวมตัวกันที่หน้ากระท่อมเก็บฟืนอีกครั้ง ว่า “ทุกสิ่งที่พวกท่านมอบให้ ข้าจะไม่มีวันลืมเด็ดขาดเจ้าค่ะ หากวันหนึ่งข้าสามารถตอบแทนพวกท่านได้ ข้าจะกลับมาทำเพื่อพวกท่านอย่างแน่นอน”

พวกเขาเหล่าชาวบ้านยังคงหัวเราะกันอย่างอารมณ์ดีเช่นเดิม ทว่าครั้งนี้นอกจากจะบอกให้นางอย่าได้คิดมากจนเกินไป พวกเขายังบอกอีกด้วยว่าพวกตนเพียงแบ่งปันตามวิถีของคนบ้านเดียวกันเท่านั้น

คนบ้านเดียวกัน...