10. เล่ห์กล

ฟูหลิงได้แต่ตาโต นี่นางเสียรู้บุรุษร้ายกาจผู้นี้กระนั้นหรือ เขาจงใจทำให้นางคิดว่าไม่มีแรง แต่แท้ที่จริงกลับไม่ได้เป็นอันใดเลย ช่างเป็นคนที่มีเล่ห์เหลี่ยมมากยิ่งนัก

เป็นเช่นนี้นางควรจัดการกับเขาอย่างไรดี

หรือว่า… นางควรใช้เล่ห์หญิงงามกับเขาคืนบ้าง

ไม่แน่…หนทางรอด มันอาจง่ายดายกว่าการหนีไปตายเอาดาบหน้าก็ได้ ก็แค่ทำให้เขาหลงร่างกายนี้ ถึงยามนั้น เงินทองและอิสระ อาจตามมาโดยไม่คาดคิด หากคิดจะหนีก็คงไม่ยากแล้ว และใช่ว่าเรื่องบนเตียงนางจะไม่เคยทำ

ฟูหลิงในยุคปัจจุบัน ถือว่าเชี่ยวชาญเลยก็ว่าได้ เพราะนางใช้ชีวิตอิสระ ไม่ผูกมัดกับใคร และยังใช้วิธีนี้เพื่อเข้าหาแหล่งเป้าหมายด้วย มิเช่นนั้นนางคงจัดการคนตามใบสั่งไม่ได้ง่าย ๆ

คิดได้ดังนี้ นางก็เริ่มปฏิบัติการตอบรับบุรุษไร้ใจ สอดลิ้นอุ่นเข้าไปตวัดเกาะเกี่ยว ราวกับกำลังโหยหาเขาเช่นกัน พียงเท่านั้นคนตัวโตก็ครางออกมาให้ได้ยิน พร้อมกับกอดรัดนางแน่น

ฟูหลิงจึงขยับขึ้นมานั่งคร่อมเขา ขยับโยกตัวขึ้นลงเพื่อกระตุ้นกำหนัดอีกฝ่าย ซึ่งมันไม่ได้ยากเย็นอันใดเลย เพราะแค่นางตอบรับเขาเมื่อครู่ แก่นกายของฉินอ๋องมันก็ตื่นตัวแล้ว

“ฮืม….” เหยียนตี้ส่งเสียงครางอย่างเสียวซ่าน นี่คือคราแรกที่เขาถูกสตรีปลุกปั่นให้เกิดกำหนัด เพราะโดยปกติ ยามเมื่อเขาต้องการ ฉินอ๋องก็แค่สอดใส่เอาเพื่อให้เสร็จสมเท่านั้น

แม้แต่ตอนที่ทำกับไป่ฮวาในคราแรกมันก็ไม่ต่างกัน

ทว่ายามนี้คนบนตัวกลับทำให้จิตใจเขาเริ่มปั่นป่วนไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้ว ที่สำคัญเมื่อนางคลายริมฝีปากออก

อนุกำมะลอของเขายังเอ่ยด้วยเสียงกระเส่าว่า

“ท่านอ๋อง ขอหม่อมฉันนะเพคะ” ดวงตาคู่สวยปรือเยิ้มเผยความเย้ายวน จนเขาไม่อาจปฏิเสธได้ จึงตอบรับด้วยการพยักหน้าให้ เพราะเขาเองก็ต้องการมันเหมือนกัน

และเมื่อได้รับอนุญาต ฟูหลิงก็ไม่รีรอที่จะทำให้อีกฝ่ายหลงใหล ทว่านางยังมีไม้เด็ดอยู่ จึงไม่ได้ทำอย่างที่ขอในทันที

บัดนี้ร่างอรชรกำลังเคลื่อนกายลงต่ำ จากนั้นนางก็ปลดเข็มขัดเขาออก แล้วสอดมือล้วงเข้าไปงัดเอาเจ้ามังกรตัวเขื่องออกมา แม้แสงโคมในรถม้าจะไม่ค่อยสว่าง ทว่าฟูหลิงก็รู้ว่า สิ่งที่ตนจับอยู่มันงดงามเพียงใด เพราะฉินอ๋องเป็นคนขาว

แน่นอนว่าเจ้ามังกรตัวนี้มันต้องมีสีผิวที่ไม่ต่างกัน

“เจ้าจะทำอันใด” แม้จะกระสันเสียว ทว่าน้ำเสียงฉินอ๋องยังคงเข้มตามเดิม แววตาที่มองคนด้านล่างก็ยังเรียบเย็นชา

“หม่อมฉันอยากชิมมันเพคะ”

“จะเป็นไปได้เยี่ยงไร สิ่งนี้มิใช่ของกิน อ๊ะ!... อ่า” เหยียนตี้ถึงกับครางอย่างลืมตัว เมื่อริมฝีปากอวบอิ่มครอบกลืนมังกรของเขาเข้าไปจนสุดโคนในคราวเดียว ร่างแกร่งถึงกับเกร็งตัวทันที

ไม่นานนักความอบอุ่นของปากนางมันก็ทำให้เขาผ่อนคลายลง ความรู้สึกยามนี้มันช่างเสียวซ่านแปลกใหม่เหลือเกิน ยิ่งนางผงกหัวขึ้นลงรัวเร็ว กำหนัดที่มีก็ยิ่งพุ่งทะยาน

‘ไป่ฮวา เจ้าไปเรียนรู้เรื่องพวกนี้มาจากที่ใดกัน อ่า…' ผู้ที่มองตั้งคำถามในใจ เพราะเขาไม่มีทางเอ่ยชมนางให้เหลิงแน่ ถึงกระนั้นเสียงครางก็ยังเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน และสายตาเขาก็ยังคงจับจ้องที่ปากอิ่ม ซึ่งกำลังรูดรั้งแก่นกายเขาอย่างมัวเมา ไยนางจึงไม่นึกรังเกียจเลย มิหนำซ้ำยังทำเหมือนมันอร่อยนักหนา ตั้งหน้าตั้งตาอมดูดอยู่เช่นนั้น จนเขาจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

และในที่สุด น้ำรักขาวขุ่นที่เขาเก็บกักไว้ก็พวยพุ่งเข้าสู่ลำคอของอนุตัวน้อบ ที่ไม่ยอมคลายออกอย่างที่ควรจะเป็น

‘อ่า… เสียวเหลือเกิน’ เหยียนตี้คำรามในใจ

พร้อมกับมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกเต็มตื้น

ไป่ฮวากำลังดูดกินน้ำรักและเลียทำความสะอาดให้อย่างไม่นึกรังเกียจ ซึ่งมันทำให้ใจแกร่งพองโตอย่างไรไม่รู้

“หวานมากเพคะ คราวหน้าขอหม่อมฉันกินอีกนะเพคะ” ใบหน้างามเงยขึ้นมาเอ่ยกับเขาเสียงหวาน ก่อนจะเคลื่อนตัวขึ้นมาเผชิญหน้ากัน ซึ่งมันห่างเพียงแค่คืบเท่านั้น และนางก็ยังคงพ่นถ้อยคำใส่อีกฝ่ายที่ยังคงทำหน้าเรียบเฉย

“หม่อมฉันช่วยพระองค์ขจัดพิษแล้ว ท่านอ๋องช่วยหม่อมฉันบ้างนะเพคะ ฟูหลิงทรมานเหลือเกิน” นางเอ่ยวาจาออดอ้อน พร้อมกับส่งสายตาเว้าวอนน่าสงสาร

“อยาก ก็ทำเองสิ” ผู้เป็นสามีตอบกลับเสียงเรียบ และยังยกยิ้มมุมปากใส่อนุของตนอย่างเป็นต่อ

“เช่นนั้นหม่อมฉันไม่เกรงพระทัยนะเพคะ” แม้อีกฝ่ายจะเย็นชาใส่ ทว่าฟูหลิงกลับไม่ได้แยแส เพราะเท่าที่เห็นปฏิกิริยาของเขา ฉินอ๋องน่าจะชอบ เพียงแต่พยายามเก็บอาการเท่านั้น นางจึงรีบขยับถอดกางเกงซับในตนออกมาวางที่พื้น จากนั้นก็ปีนป่ายขึ้นมานั่งคร่อมบนตักเขา แล้วจึงเลื่อนมือลงมาลูบมังกรตัวเขื่อง ที่ยังคงตั้งชันแข็งสู้มือไม่มีท่าทางคนถูกพิษสักนิด

“อื้อ… ของพระองค์ใหญ่ดีเหลือเกินเพคะ”

“ไร้ยางอาย” เหยียนตี้ก่นด่าทันที เกิดมาเขาไม่เคยพบเจอสตรีเช่นนี้มาก่อน กล้าชมของสงวนบุรุษได้ไม่อายปาก

“หม่อมฉันชมของสามีตนเอง มิได้ชมของผู้อื่นเสียหน่อย อีกอย่าง บนนี้ก็มีแค่เราสองคน คิดสิ่งใดก็แค่เอ่ยออกมา ไม่เห็นจะต้องเหนียมอาย ให้เสียอรรถรสเลย จริงหรือไม่เพคะ” สิ้นคำริมฝีปากอิ่มก็แนบปิดปากผู้ที่กำลังเผยอหมายจะตำหนินาง และพร้อมกันนั้น สะโพกกลมก็กดให้ร่องรักตนกลืนกินมังกรด้วย

คนที่ตั้งท่าจะตำหนิ จึงได้แต่เปลี่ยนมาครางในลำคอแทน เพราะความอบอุ่นจากร่องรัก มันทำให้เขาสงบได้ในทันที

ด้านฟูหลิง เมื่อแก่นกายเขาฝังอยู่ในตัวแล้ว นางก็ต้องรีบผละริมฝีปากออกมาหอบเอาอากาศ เพราะมังกรของฉินอ๋อง มันใหญ่จนคับแน่น ทำให้นางรู้สึกอึดอัดมาก ทว่าเมื่อเห็นใบหน้าคมคายเผยยิ้มมุมปาก นางจึงเริ่มขยับและจ้องตากับอีกฝ่าย แต่เพียงไม่นานก็จำต้องหลับตาพริ้ม เพราะความอึดอัดที่มี เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านเข้ามาแทนที่แล้ว

“อื้อ… ดีจังเลยเพคะ” ใบหน้างามขยับเข้าใกล้ และครางหวานอยู่ข้างใบหูสามีอย่างเป็นสุข มือทั้งสองข้างยังคงเกาะอยู่ที่ไหล่แกร่งเพื่อพยุงตน ด้านล่างก็ขยับโยกตัวตนเข้าหาเขา ปากนางก็พร่ำไปเรื่อย ราวกับยามนี้หลงใหลร่างกายอีกฝ่ายเหลือเกิน

ส่วนเหยียนตี้ เขากำลังช่วยดันสะโพกของอนุตัวน้อยให้ขยับโยก และยังเผลอสอดมือเข้ามาบีบขยำเนินเนื้อที่บดเบียดกับแผงอกตนด้วย ซึ่งมันเป็นการกระตุ้นกำหนัดคนบนตัวได้ดียิ่งนัก ร่างอรชรที่ถูกกอดรัด จึงขยับถอยออกมาเอ่ยว่า

“อื้อ…ท่านอ๋องเพคะ กินมันให้หม่อมฉันที” กล่าวพร้อมกับหันมารั้งเอาสาปเสื้อตนลง ก่อนจะถอดตู้โตวโยนทิ้งไป

คราแรกเหยียนตี้ก็เหมือนจะไม่พอใจที่นางสั่ง ทว่าเมื่อได้เห็นแววตาเว้าวอน รวมถึงเม็ดทับทิมสีแดงสดที่ตั้งชันล่อตา ใบหน้าคมคายกลับเคลื่อนลงมาหาราวกับต้องมนต์

ฟูหลิงยกยิ้ม ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเพราะแรงขบเม้มที่อีกฝ่ายประทานมาให้ แต่เพียงไม่นานนางก็ส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอ เพราะเหมือนว่าฉินอ๋องจะอ่อนโยนลงแล้ว มิหนำซ้ำเขายังรั้งเอาอาภรณ์ด้านบนนางลงมาจนหมด

พอดูดกินเม็ดไตจนพอใจ เขาก็ผละออกมาที่ไหปลาร้า และไปที่ลำคอก่อนจะขบเม้มสร้างรอยไว้ โดยมีฝ่ามือใหญ่ประคองกอดแผ่นหลังนาง และเลื่อนตามขึ้นมาจนถึงท้ายทอย ส่วนใบหน้ายามนี้มันหยุดอยู่ที่แก้มเนียน เคลื่อนต่อมายังปากอิ่มที่ส่งเสียงครางแผ่วเบา ไม่ถึงอึดใจเขาก็ประกบปากตนลง สอดลิ้นอุ่นเข้าไปตวัดเกาะเกี่ยวกันจนเกิดเสียงเล็ดลอดออกมา

ฟูหลิงจึงเร่งขยับโยกอย่างมัวเมา แม้ว่าเรื่องที่ทำ มันคือแผนที่คิดเอาไว้ ถึงกระนั้นนางก็ยังไม่พลาดโอกาสที่จะหาความสุขใส่ตน เหมือนตอนที่อยู่ในยุคปัจจุบัน

เพราะถึงอย่างไร บุรุษผู้นี้ก็คือสามีเจ้าของร่าง ฉะนั้นนางจึงไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องความเหมาะสม

ที่สำคัญสิ่งที่นางทำอยู่ในยามนี้ก็เพื่อให้ตนมีชีวิตรอด ซึ่งมันก็ไม่ต่างจากตอนที่หญิงสาวเคยเป็นนักฆ่าขององค์กร ยามนั้นนางต้องทำทุกอย่าง เพื่อให้งานสำเร็จ เลยไม่แปลกที่ฟูหลิงจะมีนิสัยเย็นชาไม่ต่างจากคนที่นางกำลังขยับโยกกายเข้าใส่

ซึ่งเหยียนตี้ก็มีความคิดไม่ต่างไปจากนาง เขาแค่หลอกล่อไป่ฮวาให้เข้าใจว่าตนเริ่มรักใคร่ ยิ่งทำให้นางหลงมากเท่าใด ยิ่งเป็นประโยชน์ต่อเขาและแผนการที่ได้วางเอาไว้มากเท่านั้น