ตอนที่ 10 จุดเปลี่ยนในวันวาน

พิธีปักปิ่นชุยซือจิ้งปีนั้นไม่ได้จัดใหญ่โต มีเพียงคนในครอบครัวและผู้ใหญ่ที่เคารพมาร่วมงาน

ฮูหยินแม่ทัพหลิวเป็นหนึ่งในผู้ให้เกียรติมาร่วมพิธีช่วงปักปิ่น ส่วนหลิวเยี่ยนติดตามแม่ทัพหลิวมาร่วมงานเลี้ยงซึ่งจัดขึ้นหลังจากนางรวบผมปักปิ่นแล้ว

ชุยซือจิ้งไม่ได้พบหน้าหลิวเยี่ยนนานนับปี เมื่อได้พบเขาอีกครั้งในงานเลี้ยงจึงนิ่งงันด้วยความคาดไม่ถึง

เหตุเพราะ ‘พี่เยี่ยน’ ในความทรงจำของชุยซือจิ้งคือเด็กหนุ่มร่างสูงโปร่ง ผิวขาวสะอาด ดวงตายาวรีคมปลาบมีรอยยิ้มเจืออยู่ในนั้นเสมอ

ทว่า ‘นายกองหลิวเยี่ยน’ ที่เพิ่งกลับจากชายแดนกลายเป็นชายหนุ่มร่างสูงกำยำ ผิวถูกบ่มด้วยไอแดด ทั้งยังแผ่กลิ่นอายเยียบเย็นผลักไสให้คนออกห่าง ยามสบตากันมองเห็นแต่ดวงตาสีดำเข้มที่คาดเดาอารมณ์ไม่ออก

หากเขาไม่ส่งยิ้มอ่อนโยนที่คุ้นตาให้กันก่อน ชุยซือจิ้งคงไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปทักทาย

หลังพิธีปักปิ่นของนาง หลิวเยี่ยนรั้งอยู่ในเมืองหลวงนานนับเดือน ทั้งยังแวะเวียนมาหาชุยซืออวิ๋นอยู่บ่อยๆ

ท่าทีของเขาที่มีต่อเด็กสาววัยปักปิ่นอย่างนางเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาสงวนท่าทีและอยู่ห่างจากนางอย่างน้อยสองสามก้าวเสมอ

แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดหัวใจของชุยซือจิ้งจึงเต้นแรงกว่าทุกครั้งที่ได้ยินเสียงทุ้มของหลิวเยี่ยนดังขึ้นใกล้ๆ ตัว แม้เรื่องที่เขาเอ่ยกับพี่ชายจะไม่ได้มีอันใดเกี่ยวข้องกับตัวนางเลยสักนิดเดียวก็ตาม

หากชุยซือจิ้งยังไม่ทันได้รู้ใจตัวเองถ่องแท้ หลิวเยี่ยนก็ต้องกลับไปประจำการที่ชายแดนตามเดิมแล้ว ทั้งยังหายหน้าไปเป็นปีๆ อีกเช่นเคย

จนกระทั่งมารดาของชุยซือจิ้งมีอาการครรภ์เป็นพิษ เด็กในท้องเสียชีวิตตั้งแต่ยังไม่คลอด สุดท้ายมารดาก็จากไปด้วยกัน ชุยซืออวิ๋นแจ้งข่าวร้ายให้หลิวเยี่ยนรับรู้ ขุนพลหนุ่มจึงรีบรุดกลับเมืองหลวงเพื่อมาให้ทันเคารพศพมารดาของสหายเป็นครั้งสุดท้าย

ยามนั้นชุยซือจิ้งอายุสิบหกปีกว่าแล้ว กลายเป็นแม่นางน้อยซึ่งรู้ความอย่างยิ่ง ว่าง่ายอย่างยิ่ง เพราะนางได้รับการอบรมกล่อมเกลาด้วยหลักสี่คุณธรรมสามคล้อยตามเช่นเดียวกับกุลสตรีคนอื่นๆ ในเมืองหลวง

เมื่อพบหน้ากันอีกครั้งนางจึงไม่ได้โถมตัวเข้าไปร้องไห้โวยวายให้ ‘พี่เยี่ยน’ ปลอบโยนเหมือนเมื่อครั้งยังเด็ก

ยิ่งผนวกรวมกับความเจ็บปวดและโศกเศร้าที่ต้องสูญเสียมารดาผู้เป็นที่รักไปโดยไม่ทันตั้งตัว ชุยซือจิ้งคล้ายกับเติบโตเป็นผู้ใหญ่ในเวลาเพียงข้ามคืน

ท่าทีของนางสงบสุขุมและจัดการกับธุระต่างๆ ในเรือนอย่างเรียบร้อยเป็นขั้นตอน ชวนให้ผู้คนที่พบเห็นทั้งชื่นชมและสงสารในเวลาเดียวกัน

ยามที่ชุยซือจิ้งเดินกลับเรือนช่วงค่ำด้วยหัวใจบอบช้ำและหลังไหล่หนักอึ้งเพราะภาระในเรือนหลังที่ต้องแบกรับ จึงได้เห็นว่าหลิวเยี่ยนยืนรออยู่กลางทาง ไม่ไกลจากเรือนของนางเท่าไรนัก

เสี่ยวอวี่ซึ่งเดินตามหลังมาไม่ห่างรีบก้าวขึ้นไปขวางระหว่างชุยซือจิ้งและหลิวเยี่ยน แต่แม่นางน้อยผู้รู้ความกลับไม่คำนึงถึงขนบธรรมเนียมหรือจรรยาอันดีงาม เอ่ยกับพี่สาวคนสนิทเพียงเบาๆ ว่า

“ไม่เป็นไร พี่เสี่ยวอวี่ ไปรอข้าที่เรือนเถอะ”

น้ำเสียงกึ่งสั่งกึ่งขอร้องทำให้เสี่ยวอวี่ละล้าละลัง แม้ไม่อยากปล่อยให้ชุยซือจิ้งอยู่ตามลำพังกับชายหนุ่มที่เปี่ยมล้นด้วยกลิ่นอายอันตรายแต่ก็ไม่กล้าขัดใจนาง จึงยืนรั้งรอขวางอยู่ตรงกลาง จนกระทั่งหลิวเยี่ยนออกคำสั่งอีกครั้งด้วยประโยคเดียวกันบ้าง 

“อาอวี่ ไปรอที่เรือน”

เสี่ยวอวี่จึงเม้มปากเก็บแววตาไม่ยินยอมและจากไปในที่สุด

อันที่จริงตอนยังเด็กพวกนางล้วนนับถือหลิวเยี่ยนเป็นดั่งพี่ชาย เขาก็ไม่เคยถือตัวและเรียกขานทั้งสองคนด้วยสรรพนามที่บ่งชัดถึงความสนิทสนมเอ็นดู

แต่สถานะของชุยซือจิ้งกับเสี่ยวอวี่ไม่เหมือนกัน คนหนึ่งเป็นคุณหนู อีกคนเป็นเพียงบ่าวที่ตระกูลชุยช่วยชีวิตเอาไว้ในยามสงคราม ต่อให้เติบโตมาด้วยกันและเคยมีไมตรีต่อกันเพียงใดก็ต้องวางตัวให้เหมาะสมกับกาลเทศะ

คล้อยหลังเสี่ยวอวี่ได้ไม่นาน หลิวเยี่ยนก็ก้าวเข้ามาใกล้ชุยซือจิ้งในระยะหนึ่งก้าว

มือใหญ่แต่อบอุ่นของเขาวางลงบนกระหม่อมนาง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงปลอบโยน

“อย่าเสียใจมากเกินไป ท่านน้าไม่เจ็บปวดกับเรื่องใดแล้ว เจ้าปล่อยวางเถิด”

ลำคอของชุยซือจิ้งตีบตัน ความเยือกเย็นที่นางก่อขึ้นเป็นกำแพงบังตาผู้คนไม่ให้มองเห็นความเศร้าหมองในใจค่อยๆ พังทลายลงตามแรงมือที่ลูบศีรษะนางเบาๆ

“ข้า...” ชุยซือจิ้งเอ่ยได้คำเดียวก็สะอื้นฮัก “คิดถึงท่านแม่...”

“อืม...หากท่านน้ารู้เข้าก็คงดีใจที่เจ้าไม่ลืมนาง”

“แต่ข้าไม่อยาก...เสียท่านแม่...แบบนี้...แล้วยังมี...ยังมีน้องๆ ของข้าอีก”

ชุยซือจิ้งเสียงสั่นเครือ คำพูดคำจาขาดห้วงแทบไม่เป็นประโยค หลิวเยี่ยนจึงเปลี่ยนจากลูบศีรษะเป็นโอบร่างเล็กของนางเข้ามาในอ้อมกอด พลางตบหลังเบาๆ

“เจ้ายังมีบิดา มีซืออวิ๋น...” หลิวเยี่ยนเอ่ยเสียงทุ้ม “ยังมีข้า”

น้ำตาชุยซือจิ้งไหลพรั่งพรูเมื่อได้ยินถ้อยคำเหล่านั้น

นางปล่อยเสียงโฮออกมาอย่างไม่เก็บงำกิริยาอีก เขาเพียงยืนนิ่งๆ เป็นหลักให้นางซบหน้าร้องไห้ระบายความปวดร้าวที่เก็บกลั้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

หลิวเยี่ยนปล่อยให้ชุยซือจิ้งร้องไห้จนหมดแรงและหลับไปกับอก จากนั้นจึงค่อยอุ้มร่างบางของนางกลับไปยังเรือนนอนซึ่งมีเสี่ยวอวี่ยืนเฝ้าอยู่อย่างกระวนกระวาย

ทั้งเรือนมีเพียงเสี่ยวอวี่คนเดียว เพราะทุกครั้งที่เสี่ยวอวี่ยืนกรานจะ ‘ปรนนิบัติ’ ชุยซือจิ้งมักจะไล่สาวใช้คนอื่นไปจนหมดเนื่องจากไม่อยากให้เสี่ยวอวี่ถูกพวกนางมองว่าเป็นบ่าวไพร่ไม่ต่างกัน

ยามนี้ก็เป็นเช่นนั้น ต่อให้เสี่ยวอวี่ต้องการแย่งคุณหนูของนางมาดูแลเองก็ไม่มีทั้งเรี่ยวแรงและพรรคพวก

ยิ่งเจอสายตาตักเตือนของหลิวเยี่ยนมองมา นางทำได้เพียงชักสีหน้า ปล่อยให้เขาอุ้มชุยซือจิ้งไปวางถึงบนเตียง

“คุณชายรีบกลับเถิด ยามนี้ดึกแล้ว ใครมาเห็นเข้าจะไม่ดีกับคุณหนู”

เสี่ยวอวี่บอกเขาด้วยท่าทีนอบน้อม แต่ถ้อยคำและแววตาฉายชัดถึงความปกป้องหวงแหน หลิวเยี่ยนจึงยิ้มอย่างขบขันและเอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย

“อาจิ้งกับซืออวิ๋นไม่เคยมองเจ้าเป็นบ่าว ไยต้องทำตัวเองให้ต่ำต้อยเพียงนี้?”

หลังไหล่ที่แข็งเกร็งและสีหน้าที่แข็งค้าง บ่งบอกได้ดีว่าประโยคนั้นมีผลต่อเสี่ยวอวี่มากแค่ไหน แต่หญิงสาวก้มหน้าค้อมคำนับหลิวเยี่ยนอย่างนอบน้อมแบบเดียวกับบ่าวในจวนคนอื่นๆ

“ยิ่งได้รับความเมตตายิ่งไม่ควรเหิมเกริมตีเสมอ”

น้ำเสียงทุ้มหวานนุ่มหูแต่ไม่อาจปิดบังความเย็นชา หลิวเยี่ยนจึงถอนใจและคิดจากไปเพราะไม่อยากตอแย แต่ก่อนไปอดไม่ได้ที่จะทิ้งท้ายให้อีกฝ่ายครุ่นคิดหนักๆ สักครั้ง

“ถ้าเจ้ายังเห็นแก่ความเมตตาก็ไปดูบ้างเถิดว่าซืออวิ๋นเป็นอย่างไร”

พูดจบหลิวเยี่ยนก็ก้าวยาวๆ ออกจากเรือนโดยไม่หันกลับมามองอีก จึงไม่เห็นว่าสีหน้าของเสี่ยวอวี่ซีดเผือดลงผิดกับท่าทีสงบนิ่งที่ได้เห็นเมื่อสักครู่ราวฟ้ากับเหว