ตอนที่ 9 มื้อแรกในรอบหลายปี

ชุยซือจิ้งมองเห็นเพลิงรัญจวนที่ยังไม่มอดสนิทในดวงตาของหลิวเยี่ยน

ไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ความกดดัน ไม่ต่างกับแววตาลุ่มลึกและมืดดำที่จับจ้องมองนิ่งๆ โดยไม่เอ่ยคำแต่สามารถปั่นป่วนกวนใจคนได้อย่างร้ายกาจ

วินาทีที่สบตากัน ชุยซือจิ้งลืมไปแล้วว่านางกำลังจะทำอะไรหรือควรทำตัวเช่นไร จนกระทั่งเสียงดังกังวานของเด็กสาวหน้าห้องหนังสือลอดผ่านบานประตูเข้ามาอีกครั้ง

“คุณหนูเจ้าขา ท่านอย่าได้หักโหมจนท้องกิ่วนะเจ้าคะ วันนี้โรงครัวทำอาหารที่ท่านชอบทั้งนั้นเลย”

“อื้ม...” ชุยซือจิ้งขานรับคำหนึ่งพลางเบือนหน้าหลบสายตาของหลิวเยี่ยน

“คุณหนูให้ข้าเข้าไปจัดสำรับให้ท่านเลยหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวข้าจัดการเอง”

แม้น้ำเสียงจะสงบมั่นคง แต่แววตื่นตระหนกวาบผ่านดวงตาชุยซือจิ้งทันทีที่ได้ยินคำถามของสาวใช้ตัวน้อย ทำให้หลิวเยี่ยนที่ยังจ้องมองนางไม่วางตาลอบยิ้มอย่างเอ็นดู

ระหว่างที่นางตอบโต้กับสาวใช้ประจำตัว หลิวเยี่ยนสวมเสื้อกลับคืนอย่างไม่รีบไม่ร้อน

“ยังมีอีกเรื่องเจ้าค่ะ” เสี่ยวตานกล่าวต่ออย่างฉาดฉาน “พี่เสี่ยวอวี่กลับมาครั้งหนึ่งแล้ว แต่คุณชายใหญ่ส่งคนมาบอกให้นางไปทำธุระที่ร้านหนังสือ นางบอกว่าเสร็จเรื่องแล้วจะมาพบคุณหนูที่เรือนเจ้าค่ะ”

สิ่งที่ได้รับรายงานทำให้ชุยซือจิ้งนิ่วหน้าพลางครุ่นคิดว่าเหตุใดพี่ชายจึงไหว้วานเสี่ยวอวี่แทนที่จะสั่งการกับบ่าวประจำตัวของเขา

นางคาดเดาว่าคงเป็นเรื่องเกี่ยวกับตำราหรืองานพิมพ์ เพราะเสี่ยวอวี่เป็นผู้ดูแลทั้งร้านหนังสือและโรงกระดาษซึ่งเป็นหนึ่งในกิจการของสกุลชุย จึงไม่ได้ซักถามเรื่องนี้ต่อ

“อืม ข้าทราบแล้ว ขอบใจเจ้ามาก”

เมื่อชุยซือจิ้งหันมองหลิวเยี่ยนอีกที ชายหนุ่มที่ตกอยู่ในห้วงเสน่หาเมื่อครู่กลับสู่สภาพขุนพลผู้น่าเกรงขามแล้ว

แม้หญิงสาวพยายามยืดตัวยืนตรงก็ยังสูงกว่าหลิวเยี่ยนที่นั่งบนตั่งไม้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ร่างแบบบางของนางไม่อาจกดข่มบารมีของเขาได้เลย

ยิ่งนึกถึงเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ ทั้งใบหน้าและใบหูของชุยซือจิ้งก็ร้อนผ่าวขึ้นมา รู้สึกได้ว่าบริเวณหว่างขา​ยังเปียกชุ่ม​ แต่นางข่มกลั้นความอายแสร้งวางท่าสุขุม เดินไปหยิบตะกร้าอาหารที่เสี่ยวตานวางไว้ให้ที่หน้าห้องหนังสือเข้ามายังห้องปีกข้าง

มือเรียวขาวผ่องค่อยๆ จัดวางอาหารลงบนโต๊ะทีละอย่างก่อนเอ่ยเรียกหลิวเยี่ยนเสียงเบา

“ท่านมากินข้าวเถิด”

นางเตรียมน้ำสำหรับล้างมือให้เขาด้วยตัวเอง หลังจากนั้นก็ทำท่าจะผละจากไป แต่หลิวเยี่ยนคว้าข้อมือของนางเอาไว้เสียก่อน

“เจ้านั่งลง กินด้วยกันกับข้า”

“ไม่เป็นไร ข้ายังไม่หิว”

“ไม่หิวแต่ถึงเวลาที่ควรกินก็กินสักหน่อย”

หลิวเยี่ยนไม่ได้บังคับ สุ้มเสียงของเขาเจือความห่วงใย ชุยซือจิ้งจึงได้ยินยอมนั่งลง

กับข้าวบนโต๊ะมีจานเนื้อ จานผัก และน้ำแกงครบถ้วน แต่ปริมาณมากมายเหลือเฟือจนหลิวเยี่ยนเดาได้ทันทีว่านางตั้งใจเตรียมมาเผื่อเขา

รอยยิ้มปรากฏบนดวงหน้าคมคาย ทำให้แววตาคมกริบประดุจใบมีดในยามปกติดูอ่อนโยนกว่าที่เคย ในใจของขุนพลหนุ่มรู้สึกสงบสุขอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมานานหลายปีแล้ว

ทว่าชุยซือจิ้งยังประหม่าไม่หายจึงนั่งเงียบอย่างอึดอัดใจ​ กลืนอะไรไม่ค่อยลง คนนั่งข้างจับสังเกตได้จึงเอ่ยเตือนเสียงอ่อน

“เจ้ากินให้มากกว่านี้หน่อย”

“ข้าบอกแล้วว่าไม่ค่อยหิว” ชุยซือจิ้งแย้งเบาๆ “ท่านนั่นแหละ กินให้มากๆ หน่อย”

เมื่อพินิจมองหลิวเยี่ยนอย่างตั้งใจท่ามกลางแสงสว่างยามสาย​ ชุยซือจิ้งจึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าใบหน้าของเขาซูบลงไปมากจากที่เคยเห็น

ในแววตาของหญิงสาวมีความสะทกสะท้อนใจผุดขึ้นมา ชายหนุ่มซึ่งถูกจ้องมองก็คาดเดาได้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรจึงเอ่ยอย่างเชื่อฟัง

“ได้…เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง”

มือใหญ่ของหลิวเยี่ยนขยับตะเกียบต่อไปอย่างกระตือรือร้น ชุยซือจิ้งเหม่อมองภาพตรงหน้าแล้วนึกย้อนไปถึงวันเวลาเก่าๆ อย่างห้ามใจไม่อยู่

ในอดีตนางเคยร่วมโต๊ะอาหารกับเขามาแล้วไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เขาเคยแม้กระทั่งป้อนข้าวป้อนน้ำให้นางด้วยซ้ำ เพราะสกุลชุยและสกุลหลิวมีความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นยาวนาน

ตั้งแต่เริ่มจำความได้ นางรับรู้ว่าครอบครัวต้องโยกย้ายถิ่นฐานบ่อยๆ เพราะบ้านเมืองตกอยู่ในไฟสงคราม

แม้จะจำรายละเอียดการอพยพได้ไม่มากนัก แต่ภาพคนบาดเจ็บล้มตายตามรายทางกลับลืมเลือนได้ยาก

ระหว่างที่สกุลชุยร่วมขบวนผู้ลี้ภัยจากแดนเหนือสู่แดนใต้ โชคชะตาชักนำให้บิดามารดานางพบกับครอบครัวของแม่ทัพหลิวฉีซึ่งเป็นหนึ่งในผู้ต่อต้านกองกำลังชนเผ่าที่รุกรานจนราชวงศ์ปัจจุบันต้องถอยร่นลงมา

ทุกครั้งที่เกิดการรบราฆ่าฟัน แม่ทัพตระกูลหลิวจะสั่งให้ทหารจำนวนหนึ่งคอยคุ้มกันชาวบ้านที่ต้องการอพยพโยกย้าย และครอบครัวสกุลชุยมักเป็นอันดับหนึ่งในกลุ่มผู้ได้รับการคุ้มครองอยู่เสมอ

แม้บิดาของนางจะเป็นขุนนางเล็กๆ แต่มีรากฐานของสกุลชุยซึ่งเป็นพ่อค้าวาณิชหนุนหลัง

สิ่งที่พ่อค้าตระกูลชุยมีมากมายคือทรัพย์สินเงินทอง จึงตอบแทนแม่ทัพหลิวฉีด้วยการจัดซื้อจัดหาเสบียงหยูกยาเท่าที่จะหาได้มามอบให้กองทัพและทหารผู้กล้า

เมื่อแรกอาจเป็นการคบค้าเพราะต้องการพึ่งพาอาศัย แต่หลังจากผ่านความโหดร้ายของสงครามมาหลายปี ทั้งสองตระกูลก็ร่วมเป็นร่วมตายกันมาหลายครั้งจนพิสูจน์ได้ถึงน้ำใสใจจริงระหว่างกัน

‘พี่เยี่ยน’ ไม่ได้เป็นเพียงสหายของพี่ใหญ่ แต่เขายังเป็น ‘พี่เลี้ยง’ ให้แก่เด็กน้อยช่างสงสัยเช่นนางอีกด้วย

ยามต้องรอนแรมย้ายที่อยู่ไปยังเมืองโน้นเมืองนี้ สกุลหลิวและสกุลชุยมักหาที่พำนักอยู่ใกล้กัน

พี่ชายของนางกับหลิวเยี่ยนมักขลุกอยู่ด้วยกันเสมอ ส่วนนางกับเสี่ยวอวี่ก็จะคอยตามติดพี่ชายเหมือนหางที่งอกอยู่ด้านหลัง กลายเป็นภาระมีชีวิตที่ชุยซืออวิ๋นกับหลิวเยี่ยนต้องช่วยกันดูแล

จวบจนเมืองหลวงแห่งใหม่ถูกสถาปนาขึ้นอย่างเป็นทางการ จวนแม่ทัพสกุลหลิวที่ได้รับพระราชทานตั้งอยู่ทางทิศตะวันออก ไม่ไกลจากวังหลวง แต่จวนขุนนางขั้นห้าสกุลชุยอยู่ห่างออกไปทางทิศเหนือ ทำให้หลังจากนั้นชุยซือจิ้งไม่ค่อยได้เจอหน้า ‘พี่เยี่ยน’ สักเท่าไหร่

ชุยซืออวิ๋นและหลิวเยี่ยนต้องเริ่มเล่าเรียนศาสตร์ต่างๆ อีกครั้งหลังจากว่างเว้นไปนานช่วงสงคราม แต่ความผูกพันทั้งสองบ้านไม่ได้จืดจางลงไป

ตอนที่หลิวเยี่ยนจากบ้านไปเป็นทหารที่ชายแดน นางยังห่วงใยเขาในฐานะพี่ชายคนหนึ่ง จึงมักส่งอาหารแห้งหรือไม่ก็เสื้อผ้ากันหนาวให้เขาเป็นประจำ

เขาหายหน้าไปนานนับปี ก่อนจะกลับมาเมืองหลวงครั้งหนึ่งเพื่อร่วมพิธีปักปิ่นของนาง

ไม่คาดคิดว่าการเจอกันครั้งนั้นกลับเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางไปอย่างสิ้นเชิง