ตอนที่ 4 ใช่ว่าจะไม่เคย

ขวดยาและผ้าสะอาดคือสิ่งที่ชุยซือจิ้งมีติดเรือนไว้เสมอ นับเป็นความเคยชินตั้งแต่เด็ก

นางยังเคยทำแผลให้หลิวเยี่ยนและพี่ใหญ่ตั้งหลายครั้งหลายหน

เพราะก่อนที่คุณชายชุยซืออวิ๋นจะมุ่งมั่นอ่านตำราสอบเป็นบัณฑิตหลวง เขาเคยมีความใฝ่ฝันจะเข้าร่วมกองทัพพิทักษ์แผ่นดินมาก่อน เด็กหนุ่มเลือดร้อนสองคนที่เติบโตมาด้วยกันจึงมักต่อยตีกันโดยอ้างว่าฝึกความแข็งแกร่งของร่างกายจนได้เลือดอยู่บ่อยๆ

เมื่อได้สิ่งของที่จำเป็นแล้วชุยซือจิ้งมุ่งไปยังห้องหนังสือของพี่ชายและสั่งเสี่ยวตานให้กำชับสาวใช้คนอื่นช่วยกันสอดส่องดูแลความเรียบร้อยภายในเรือนหลักในช่วงที่นางวุ่นวายกับการ ‘จัดระเบียบตำรา’

ห้องหนังสือยามนี้สว่างไสวต่างจากยามเช้ามืด แต่คนที่เคยซ่อนตัวอยู่หลังชั้นหนังสือกลับไม่อยู่แล้ว

ร่างบางเดินผ่านฉากบังตาเข้าไปยังห้องเล็กด้านข้างก็ยังไม่พบคน มีเพียงตั่งกว้างและเครื่องนอนวางอยู่ บ่งบอกได้ดีว่าคืนที่ผ่านมาพี่ใหญ่ของนางอยู่ที่นี่ตลอด

จากนั้นความสนใจของนางมุ่งไปยังภาพเขียนอักษรขรึมขลังที่แขวนประดับบนผนังด้านข้าง

ชุยซือจิ้งเลื่อนภาพนั้นออกและใช้มือลูบไปตามผิวเรียบของผนังด้านหลังจนกระทั่งเจอรอยต่อเล็กๆ ที่มองด้วยตาเปล่าเกือบไม่เห็น นางสอดปลายเล็บลงในร่องไม้และงัดขึ้นเบาๆ ประตูห้องลับที่ซ่อนอยู่ก็เปิดออก

ที่จริงห้องนั้นมีพื้นที่เพียงพอให้คนสักสองสามคนนั่งเบียดกันได้ แต่หลิวเยี่ยนร่างสูงใหญ่นั่งเอนหลังพิงผนังด้านหนึ่งและเหยียดขาสองข้างออกมาก็ดูจะคับแน่นห้องเสียแล้ว

“ซืออวิ๋นไม่ปิดบังเรื่องนี้กับเจ้าสินะ”

หลิวเยี่ยนเอ่ยพร้อมหรี่ตาหลบแสงจากภายนอกที่ส่องเข้ามา

“อืม” ชุยซือจิ้งรับคำเสียงเนิบ “แต่มีอีกหลายเรื่องที่พี่ใหญ่ไม่เคยบอกข้า”

หลายเรื่องที่ว่ารวมถึงการที่คนตรงหน้ามาปรากฏตัวในเรือนสกุลชุยด้วยเช่นกัน

เมื่อถูกพาดพิง หลิวเยี่ยนยิ้มและยืนยันอย่างมั่นใจ

“ไม่ช้าก็เร็วเจ้าต้องได้รู้แน่”

ดวงตาคู่งามมองเขาเพียงแวบเดียวแต่ไม่มีถ้อยคำใดตามมา ท่าทีของชุยซือจิ้งราวกับไม่อยากรู้แม้แต่นิดเดียวว่าเหตุผลของการซ่อนคนไว้ในเรือนของพี่ใหญ่นางคืออะไร

“ท่านมาที่ตั่งนี่ได้หรือไม่”

ชุยซือจิ้งเรียงข้าวของที่ต้องใช้ในการทำแผลอย่างเป็นระเบียบและเตรียมพร้อม

หลิวเยี่ยนไม่ตอบแต่ลุกขึ้นมานั่งยังตำแหน่งที่นางชี้นิ้วเมื่อครู่ จากนั้นจึงคลายสายรัดเอวและปลดเสื้อตัวนอกตัวในลงมากองที่ช่วงเอวสอบแม้ว่าชุยซือจิ้งยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ

เมื่อร่างกายท่อนบนไร้สิ่งปกคลุมยิ่งเห็นบาดแผลเด่นชัด ทั้งแผลใหม่แผลเก่าพาดผ่านซ้อนกันไม่รู้กี่รอย แววตาของชุยซือจิ้งหม่นลงอย่างไม่รู้ตัว

ถึงกระนั้นคุณหนูใหญ่สกุลชุยก็ลงมืออย่างเด็ดขาดว่องไว ยาที่ใช้กับแผลเปิดนั้นแสบแทบขาดใจแต่หลิวเยี่ยนนั่งนิ่งหลังตรงอย่างไม่สะทกสะท้าน

จนกระทั่งชุยซือจิ้งเริ่มใช้ผ้าสะอาดพันแผลให้เขาใหม่ กล้ามเนื้อตึงแน่นของหลิวเยี่ยนถึงได้แข็งเกร็งขึ้นอย่างไม่เป็นธรรมชาติ

“ข้ามือหนักไปหรือ”

“ไม่...” หลิวเยี่ยนปฏิเสธด้วยสีหน้าเรียบเฉย  

“นั่นสิ” ชุยซือจิ้งพึมพำกับตัวเอง “ใช่ว่าจะไม่เคยสักหน่อย”

...ไม่ได้ทำแผลให้ใครมาหลายปี ฝีมือของนางคงยังไม่ตกหรอกกระมัง…

แม้ประโยคนั้นของชุยซือจิ้งจะแผ่วเบา แต่หลิวเยี่ยนได้ยินไม่ตกหล่นสักคำเดียว

...จะเหมือนกันได้อย่างไรเล่า... เขาคิดในใจก่อนหลับตาอย่างปลงๆ

วันวานที่คุณหนูใหญ่สกุลชุยเคยช่วยใส่ยาพันแผลให้ ‘พี่ใหญ่’ และ ‘พี่เยี่ยน’ ที่ต่อยตีแลกเปลี่ยนทักษะยุทธ์ห่างไกลจากยามนี้ราวกับผ่านพ้นไปแล้วหนึ่งชาติ

ยามนั้น ‘อาจิ้ง’ เป็นเพียงเด็กน้อยผอมบางไม่รู้ประสาอันใด มีเพียงน้ำใสใจจริงที่ห่วงใยพี่ชายทั้งสองคน เมื่อนางนึกอยากรับบทบาท ‘ท่านหมอ’ เขากับชุยซืออวิ๋นจะปฏิเสธได้อย่างไร

ต่างจากคุณหนูใหญ่ชุยซือจิ้งในวันนี้ที่เอวบางอ้อนแอ้น แถมเนื้อตัวยังหอมกรุ่น ผิวกายนุ่มนิ่มชุ่มฉ่ำเหมือนจะคั้นน้ำได้ น่ากัดชิมสักหลายคำ

ท่าทีระมัดระวังยามนางผ่อนน้ำหนักมือเพราะเกรงเขาจะเจ็บตัวเพิ่มชวนให้คันยุบยิบข้างในใจ และกรุ่นอายลมหายใจแผ่วที่รินรดกายแกร่งในทุกจังหวะที่นางโน้มตัวเข้าใกล้เพื่อพันผ้ารอบบาดแผลซึ่งล้วนอยู่ในจุดอ่อนไหวก็ยิ่งทำให้บรรยากาศคลุมเครือเข้าไปใหญ่

ถึงแม้หลิวเยี่ยนจะเก็บสีหน้าได้อย่างแนบเนียนเพียงไรก็ไม่อาจปิดบังปฏิกิริยาทางร่างกายที่ตอบสนองต่อความเย้ายวนเบื้องหน้าอย่างซื่อสัตย์ยิ่งกว่าคำพูด

เส้นเลือดข้างลำคอของหลิวเยี่ยนปูดนูนขึ้นมา เช่นเดียวกับมือสองข้างที่กำแน่นจนข้อนิ้วแทบซีดขาว ชุยซือจิ้งมัดปมเก็บปลายผ้าพันแผลเรียบร้อยจึงเพิ่งสังเกตเห็น

“ท่าน...เป็นอะไรหรือไม่”

นางเอ่ยถามอย่างลังเล อาการของหลิวเยี่ยนเหมือนคนที่กำลังทรมานและข่มกลั้นบางอย่าง

“อีกสักครู่น่าจะดีขึ้น” หลิวเยี่ยนตอบเสียงแหบพร่า

จวบจนชุยซือจิ้งมองเห็นลูกกระเดือกของหลิวเยี่ยนขยับขึ้นลงพร้อมอาการกลืนน้ำลาย จึงค่อยรู้สึกตัวว่านางเข้าใกล้ร่างสูงใหญ่มากเกินไปแล้ว ...เขาแผ่รังสีที่ให้ความรู้สึกอันตรายอย่างยิ่ง...

ชุยซือจิ้งมีสีหน้าตื่นตระหนกและผงะถอยหลังแทบจะทันที ติดที่มือใหญ่ของหลิวเยี่ยนรวบกระชับบั้นเอวนางรั้งเข้าหาตัวเขาอย่างรวดเร็วไม่แพ้กัน

แววตาของหลิวเยี่ยนที่หลุบมองชุยซือจิ้งดูลึกล้ำดำมืดราวบ่อน้ำที่ไร้ก้นบึ้ง สะกดให้นางนิ่งงันไม่อาจขยับตัว ทำได้เพียงจ้องมองเขาอย่างทึ่มทื่อ

ใบหน้าที่ประทับในความทรงจำของชุยซือจิ้งโน้มต่ำลงมาหากันอย่างช้าๆ มือที่ตรึงลำตัวนางร้อนผ่าวราวกับจะลวกผิวเนื้ออ่อนๆ ใต้ชั้นเสื้อผ้าจนชุยซือจิ้งพลอยรู้สึกปากคอแห้งผากตามไปด้วย

“รู้หรือไม่” ลมหายใจของหลิวเยี่ยนหนักหน่วงขึ้นทุกที “ไม่มีวันใดที่ข้าไม่คิดถึงเจ้า”

คำว่า ‘คิดถึง’ ทำให้หน้ากากอันเย็นชาที่คุณหนูใหญ่สกุลชุยใช้ปิดบังความรู้สึกที่แท้จริงแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เพราะสิ่งที่ได้ยินเหมือนค้อนทุบลงบนแผ่นน้ำแข็งซึ่งก่อตัวอย่างเบาบางบนผิวลำธารเมื่อแรกเริ่มฤดูหนาว

...แม้จะดูเยือกเย็นแหลมคม แต่หาได้แน่นหนามั่นคงอันใด...

ไอร้อนชื้นรื้นขึ้นมาในดวงตาเมล็ดซิ่ง หลิวเยี่ยนใช้ท้องนิ้วเกลี่ยน้ำตาหยดนั้นของนางจนเหือดแห้ง

“ท่าน...” พอเอ่ยปากชุยซือจิ้งก็หลุดเสียงสะอื้นออกมาด้วย “กล้าดีอย่างไร!”

…กล้าดีอย่างไรที่ทำเป็นไม่สนใจไยดีแล้วจู่ๆ ก็มาแสดงท่าทีอ่อนโยนจนข้ามีน้ำตาอีกครั้ง...