ตอนที่ 8 หมาป่าห่มหนังแกะ

หลิวเยี่ยนโอบเอวรั้งร่างอรชรของชุยซือจิ้งมากักไว้บนตักและในอ้อมอก

สีหน้าแม่นางน้อยดูตกตะลึงในคราแรกเพราะไม่คาดคิด แต่ครู่เดียวก็เริ่มดิ้นรนขัดขืนให้หลุดพ้นจากอ้อมกอดที่รัดตรึงอย่างแน่นหนา ทว่าหลิวเยี่ยนไม่ยินดีและไม่ยินยอมปล่อยมือ

“อย่ารุนแรงนักสิ เดี๋ยวแผลปริก็เดือดร้อนเจ้าต้องทายาอีกรอบ”

เขาว่าพลางจูบขมับและก้มลงกัดใบหูเล็กของชุยซือจิ้งเบาๆ

“หน้าไม่อาย! หลิวเยี่ยน! ท่านกล้าใช้วิธีนี้กับข้าหรือ”

“ทำไมจะไม่กล้าเล่า”

แม่ทัพขุนพลไม่หน่ายกลศึก ถ้าไม่รู้จักพลิกแพลงจะอยู่รอดปลอดภัยจากสนามรบจนถึงวันนี้หรือ

เมื่อเจรจาดีๆ แล้วไม่ฟังก็ต้องใช้วิธีอื่นเป็นธรรมดา และดูเหมือนว่าแผนการนี้จะได้ผลดีมากเสียด้วย

ตั้งแต่ลำคอระหงไปจนถึงแก้มนวลทั้งสองข้างของชุยซือจิ้งขึ้นสีแดงก่ำอย่างรวดเร็ว หลิวเยี่ยนก้มมองแล้วรู้สึกน้ำลายสอ แต่ต้องข่มใจพูดจาตกลงกันให้รู้เรื่องเสียก่อน

“เจ้าเตรียมตัวแต่งเป็นภรรยาข้าเถิด” เขาเอ่ยเว้าวอนแนบชิดใบหูนาง “เรื่องที่แล้วมาต้องขออภัยด้วย ต่อไปจะไม่ทำให้เจ้าเสียน้ำตาอีกแล้ว”

ชุยซือจิ้งพยายามตั้งสติ แต่แผงอกร้อนรุ่มที่ทาบติดลำตัวบางและริมฝีปากชั่วร้ายที่แทะเล็มประทับจูบแผ่วเบาตรงนั้นทีตรงนี้ทีทำให้นางตัวสั่นสะท้าน ไม่อาจคิดไตร่ตรองได้ชัดเจน

แม้คุณหนูใหญ่สกุลชุยขึ้นชื่อเรื่องความสุขุมเยือกเย็น แต่คนใกล้ตัวต่างรู้ดีว่านางไม่อาจสุขุมเยือกเย็นได้ตลอดรอดฝั่งถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับหลิวเยี่ยน

ถ้าไม่ถูกเขายั่วโมโหจนเสียกิริยาก็มีอันต้องถูกเกลี้ยกล่อมกำราบจนหมดแรงต้าน

ยิ่งครั้งนี้หลิวเยี่ยนแสร้งทำท่าอ่อนแอ แต่อย่างไรก็เป็นหมาป่าห่มหนังแกะ สุดท้ายจึงจู่โจมถึงเนื้อถึงตัวเหมือนจะขย้ำนางลงท้อง​ ไม่รักหยกถนอมบุปผาเหมือนกาลก่อน ชุยซือจิ้งยิ่งไม่มีทางรับมือได้

ลมหายใจของแม่นางน้อยที่เพิ่งเคยเจอเหตุการณ์เช่นนี้หอบกระชั้นสับสนเมื่อถูกชายหนุ่มกุมรวบช่วงเอวแล้วกดร่างกายส่วนล่างของนางลงไปบนหว่างขาของเขาจนรู้สึกได้ถึงความรุ่มร้อนที่แข็งขึงเป็นลำ

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าหลิวเยี่ยน เขาหยุดจูบไซ้ซอกคอและพวงแก้มของนางเพื่อไถ่ถามอย่างคาดคั้นกึ่งหว่านล้อม

“เจ้าตกลงใช่หรือไม่”

“ตกลง…” เรื่องอันใด?

ชุยซือจิ้งรู้สึกเหมือนศีรษะถูกเมฆหมอกปกคลุม​ พึมพำย้อนถามยังไม่ทันจบประโยค​ หลิวเยี่ยนก็ก้มหน้าลงมาอีกครั้ง​ คราวนี้เป้าหมายไม่ใช่เพียงแก้มนุ่ม​ แต่เป็นริมฝีปากบางที่เผยอเปิดเพื่อจะเอ่ยถ้อยคำ

จุมพิตของหลิวเยี่ยนกลืนกินคำถามที่เหลือของนางไปจนหมด​

หญิงสาวถึงกับลมหายใจขาดห้วง เพราะจูบนั้นอ่อนโยนนุ่มนวลแค่เพียงแรกเริ่ม​ เมื่อนางเปล่งเสียงแผ่วเบาในลำคอหมายจะทักท้วง​ ริมฝีปากเปี่ยมด้วยความรู้สึกของหลิวเยี่ยนก็เพิ่มแรงบดหนักหน่วงยิ่งขึ้น

เขาทั้งไล้เลียและขบเม้มกลีบปากนางราวกับกำลังจัดการของโปรดอันโอชะ ทั้งยังส่งเรียวลิ้นซอกซอนเข้าไปในโพรงปากหอมหวาน เกี่ยวกระหวัดดูดดึงลิ้มรสนางอย่างลึกซึ้ง เกิดเป็นเสียงฉ่ำแฉะชวนให้คิดเตลิดไปไกล

มือทั้งคู่ของหลิวเยี่ยนก็ไม่อยู่นิ่งเช่นกัน​ มือใหญ่ข้างหนึ่งเลื่อนจากช่วงเอวของชุยซือจิ้งไปยังด้านหลังศีรษะของนางเพื่อดันให้ดวงหน้าเล็กแหงนเงยตอบรับรอยจูบอย่างถนัดถนี่​กว่าเดิม

ส่วนมืออีกข้างลูบไล้แผ่นหลังบอบบางก่อนจะยกตัวนางขึ้นเล็กน้อยเพื่อจัดท่าทางเสียใหม่ให้สองขาเรียวของชุยซือจิ้งแยกออกจากกันและพาดผ่านตักกว้าง​ กลายเป็นท่านั่งคร่อมเหมือนกำลังควบขี่อาชา

ภายใต้ชายกระโปรงหลายชั้นของชุยซือจิ้ง​มีเพียงกางเกงเนื้อบางตัวยาวซึ่งนางสวมใส่ไว้เป็นซับในคอยกั้นขวางระหว่างบุปผากึ่งกลางกายกับท่อนเนื้อลำโตใต้อาภรณ์ของหลิวเยี่ยน​

เมื่อเขาบดเบียดแก่นกายเข้าหากันอย่างดุดัน​ ต่อให้มีเนื้อผ้านุ่มเนียนกางกั้นอยู่ กลีบอ่อนสองกลีบของนางก็ถูกเขาบ่มด้วยอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวจนแย้มผลิบาน​ เกสรชุ่มชื้นสั่นระริกอย่างไม่อาจควบคุม สองแขนของชุยซือจิ้งเอื้อมไปเกาะเกี่ยวบ่ากว้างของเขาเอาไว้เพื่อช่วยทรงตัว

ความรู้สึกซาบซ่านยากอธิบายแผ่จากท้องน้อยไปทั่วร่างกาย ทำให้ชุยซือจิ้งทั้งมัวเมาทั้งผ่อนคลาย​ คล้ายได้ดื่มสุราผลไม้หอมหวานยามแช่ร่างลงในบ่อน้ำอุ่นกำลังดีที่โอบล้อมนางทุกอณู

หลิวเยี่ยนเองก็หัวใจกระตุกร้อนเร่าหวั่นไหวแทบคลั่งไม่ต่างกัน

ไม่รู้กี่ค่ำคืนที่เขาหลับฝันถึงใบหน้างดงามอ่อนหวานของชุยซือจิ้ง ไม่รู้กี่ครั้งที่เขาจินตนาการว่าตัวเองได้ยัดเยียดความปรารถนาอันพลุ่งพล่านเข้าไปในเรือนร่างนิ่มนวลอ้อนแอ้นของนาง

ทว่าความฝันจะดีงามเทียบเท่าความจริงที่อยู่เบื้องหน้ายามนี้ได้อย่างไร

นวลแก้มแดงก่ำและแววตาเคลิบเคลิ้มของชุยซือจิ้งสะกดให้เขาไม่อาจละสายตา ผิวพรรณขาวเนียนปานหิมะนุ่มมือให้ความรู้สึกดียิ่ง ริมฝีปากนุ่มหยุ่นและลิ้นเล็กที่ตวัดเกี่ยวตอบยามเขามอบจุมพิตให้กลายเป็นรสสัมผัสเลิศล้ำชวนโหยกระหายยิ่งกว่าเดิม

หากแต่สิ่งที่ทำให้หลิวเยี่ยนตัวสั่นด้วยความกระสันคือการตอบสนองอย่างเร่าร้อนเป็นธรรมชาติของนางซึ่งทั้งบริสุทธิ์และเย้ายวนในเวลาเดียวกัน

หลิวเยี่ยนยกสะโพกขึ้นโหมกระแทกหนักๆ อย่างลืมตัวเมื่อชุยซือจิ้งกดบั้นท้ายและเนินเนื้อนุ่มอุ่นตรงซอกขาลงมาหา ราวกับต้องการบรรเทาความร้อนรุ่มในร่างกายที่ไม่รู้จะดับด้วยตัวเองอย่างไร

“อ๊ะ...อื้ม”

เสียงหวานกระเส่าที่ได้ยินทำเอาหลิวเยี่ยนแทบคุมตัวเองไม่อยู่

ขณะกำลังคิดจับร่างนางกดลงกับตั่งไม้และเข้าครอบครองเพื่อปลดปล่อยความอึดอัดคับแน่นช่วงล่างของลำตัวที่ตั้งเป็นกระโจมให้สลายไป เสียงฝีเท้าแผ่วเบาจากภายนอกก็ดังมาให้ได้ยินเสียก่อน

ไม่ว่าจะอย่างไรหลิวเยี่ยนก็ใช้ชีวิตแขวนอยู่บนคมหอกคมดาบมาหลายปี ความระแวดระวังฝังลึกถึงจิตวิญญาณไปเสียแล้ว เมื่อรับรู้ว่ามีใครบางคนกำลังมุ่งหน้ามายังห้องหนังสือก็หยุดยั้งการกระทำทั้งหมดเพื่อเงี่ยหูฟังความเป็นไปรอบกายให้ชัดเจนขึ้น

เขาสูดลมหายใจลึกยาวอย่างข่มใจก่อนก้มลงแนบหน้าผากกับชุยซือจิ้ง  

“อาจิ้ง” เสียงทุ้มที่ยังแหบพร่าเรียกคนที่อ่อนระทวยอยู่ในอ้อมกอด “มีคนมา”

แพขนตายาวของชุยซือจิ้งกะพริบขึ้นลงหลายครั้งกว่าสิ่งที่ได้ยินจะซึมซาบเข้าสู่ความรับรู้

เมื่อสติกลับคืนมา ชุยซือจิ้งสะดุ้งเฮือกผลักร่างของหลิวเยี่ยนออกห่างทันที และคราวนี้เขาไม่ดึงดันพัวพันต่ออีก ยอมคลายมือเพื่อปล่อยนางเป็นอิสระแต่โดยดี

คุณหนูใหญ่สกุลชุยลงจากตักของบุรุษด้วยอาการลนลานเป็นภาพหายากที่หลิวเยี่ยนไม่คิดว่าจะได้เห็น มุมปากจึงขยับยกยิ้มอย่างห้ามไม่อยู่

เขามองชุยซือจิ้งลุกขึ้นยืนอย่างไม่มั่นคงนัก นางสูดหายใจลึกๆ พลางใช้มือลูบเรือนผมกับรอยยับย่นที่กระโปรงให้เรียบ

เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ และหยุดลงห่างจากห้องหนังสือราวสองสามก้าว

“คุณหนูใหญ่ สำรับอาหารมาแล้วเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงสดใสเปี่ยมด้วยพลังของเสี่ยวตานดังทะลุบานประตูเข้ามาให้ได้ยิน