ตอนที่ 7 ไม่ใช่ไม่เหลือเยื่อใย

ชุยซือจิ้งหลบสายตาของหลิวเยี่ยน ไม่อยากให้เขามองเห็นความอ่อนแอที่ข่มเอาไว้

“หากว่าข้าสำคัญยิ่ง...” นางตัดใจถามคำถามสุดท้าย “เหตุใดท่านเพิ่งมาเจรจากับพี่ชายข้า”

คำถามนี้พัวพันถึงเรื่องราวอีกมากมายที่หลิวเยี่ยนยังไม่อาจเปิดเผยให้ชุยซือจิ้งรับรู้ได้  

ไม่ใช่ไม่ไว้ใจ แต่เขากับชุยซืออวิ๋นกำลังคิดการใหญ่ที่ค่อนข้างสุ่มเสี่ยง ยิ่งคนรอบตัวรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น

“เพราะชายแดนไม่น่าเป็นห่วงถึงเพียงนั้นแล้ว เจ้ากับพี่ชายก็ออกทุกข์พอดี” หลิวเยี่ยนเลือกบอกเท่าที่บอกได้ และย้ำเสียงหนักแน่นที่ประโยคถัดมา “...ข้าไม่อาจปล่อยมือจากเจ้า...”

ชุยซือจิ้งรู้สึกแสบร้อนที่ดวงตาและโพรงจมูก แต่ยิ้มรับความในใจของหลิวเยี่ยน

“ขอบคุณที่ทำให้ข้ากระจ่างแจ้ง”

“ถ้าอย่างนั้นเจ้ายอมแต่งให้ข้า?”

รอยยิ้มบนใบหน้างามผลิบานยิ่งกว่าเดิม ...ทว่าคำตอบที่เอ่ยจากปากคือ...

“ไม่แต่ง”

“เพราะเหตุใดเล่า”

“ข้าไม่ใช่ชุยซือจิ้งคนเดิมที่รอคอยท่านอีกแล้ว”

แม้จะเป็นคำตอบที่คาดเดาได้ แต่ก็ไม่ใช่คำตอบที่หลิวเยี่ยนอยากได้ยิน เขาแทบจะรักษากิริยาสุขุมเยือกเย็นเอาไว้ไม่อยู่ ได้แต่ฝืนยิ้มเอ่ยเกลี้ยกล่อมนางอีกครั้ง

“ไม่ว่าอย่างไรสตรีก็ต้องออกเรือน...แต่งให้ข้า...เจ้าเป็นเพียงผู้เดียวในเรือนข้า ดีหรือไม่?”

“ไม่ดี เพราะต่อให้ข้าไม่ออกเรือนแล้วอยู่เฝ้าจวนตระกูลชุยไปจนตาย พี่ใหญ่ก็คงไม่ว่าอะไรหรอก”

ชุยซือจิ้งเอ่ยอย่างมั่นใจ หลิวเยี่ยนเองก็รู้ว่านางมั่นใจถึงเพียงนั้นได้จริงๆ

หากนางไม่ยินยอม ชุยซืออวิ๋นไม่มีทางบีบบังคับให้น้องสาวออกเรือนเพียงเพราะหวาดกลัวคำครหาของคนนอก และยิ่งไม่มีวันคิดรังเกียจที่จะต้องเลี้ยงดูนางไปจนแก่เฒ่า

“อีกอย่างนะ...” ชุยซือจิ้งเอ่ยต่อเมื่อหลิวเยี่ยนไม่แย้งอะไร “เส้นทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ท่านอย่าให้คำมั่นสัญญาที่อาจเสียใจภายหลังสิ วันใดท่านเป็นแม่ทัพจะแต่งภรรยาแต่ไม่รับอนุได้อย่างไร ต่อให้ท่านไม่คิดจะรับ แต่คนในตระกูลท่านคงไม่ยินยอมกระมัง”

“อาจิ้ง...” หลิวเยี่ยนพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ “ในสายตาเจ้า ข้าไม่เอาไหนถึงเพียงนั้นหรือ”

“ก็ได้ ข้าถอนคำพูด ท่านไม่ใช่คนเหลวไหลไม่เอาไหน”

ชุยซือจิ้งยอมถอยแต่โดยดี เพราะเขาพูดได้ทำได้เสมอมา ถ้าบอกว่าไม่ก็คือไม่ เรื่องที่ไม่แน่ใจว่าจะทำได้เขาไม่มีวันรับปากเด็ดขาด นางเรียนรู้ความจริงข้อนี้จากวันเวลาที่ตามตอแยเขาอยู่นานหลายปี

“เช่นนั้นเหตุใดถึงไม่อยากแต่งให้ข้าแล้ว”

หากบุรุษอื่นถามคำถามนี้ ชุยซือจิ้งอาจนึกว่าเป็นคำตัดพ้อ แต่เพราะคนถามคือหลิวเยี่ยน นางรู้ว่าเขาไม่ชอบปล่อยให้ความสงสัยค้างคาใจ จึงตอบไปตามตรง

“ไม่ใช่ไม่อยาก แต่เป็นเพราะว่าไม่กล้า”

“ไม่กล้าเรื่องใด”

“ไม่กล้าเสี่ยงน่ะสิ” ชุยซือจิ้งหัวเราะเบาๆ แต่แววตาหม่นแสง “ข้าเกรงว่าตัวเองจะทนรับความเสียใจอีกไม่ไหวหากวันหน้ามีเรื่องอันใดเกิดขึ้นแล้วท่านเลือกภาระหน้าที่ก่อนภรรยาและบุตรธิดา”

ไม่ใช่ว่านางไม่เหลือเยื่อใย แต่เป็นเพราะยังมีเยื่อใย จึงกลัวว่าจะต้องเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลิวเยี่ยนกัดกรามแน่นเมื่อรู้ว่าการกระทำของตัวเองฝากรอยแผลในใจนางลึกเพียงใด

เหมือนไม่รู้ว่าอีกฝ่ายคิดอย่างไร น้ำเสียงใสเย็นของชุยซือจิ้งจึงดังขึ้นอีกครั้งอย่างเรียบเรื่อย

“ข้ารู้ว่าทุกสิ่งมีความสำคัญหนักเบาไม่เท่ากัน แต่ข้าไม่อยากทำตัวไร้เหตุผลบีบบังคับให้ท่านต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง อย่างเช่นเลือกระหว่างตัวข้ากับภาระหน้าที่ ฉะนั้น...หนทางที่ดีที่สุดก็คือต่างคนต่างแยกย้ายไปตามเส้นทางของตัวเองจะดีกว่า”

“นี่เป็นอีกเรื่องที่ข้าไม่อาจตามใจเจ้า” หลิวเยี่ยนเอ่ยด้วยสีหน้าขมฝาด

“ไม่เป็นไร” ชุยซือจิ้งเอ่ยคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ข้าทำตามใจตัวเองก็พอแล้ว”

“ได้” หลิวเยี่ยนเห็นพ้องอย่างง่ายดาย “เจ้าทำตามใจเจ้า ข้าทำตามใจข้า”

“เดี๋ยวก่อน...ท่านเข้าใจอะไรผิดหรือไม่ ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

“ไม่ผิดหรอก เจ้ายังไม่แต่งข้าก็ไม่ฝืน แต่ข้าจะไม่ล้มเลิกความตั้งใจเช่นกัน”

“นี่ท่านมีแผนการอันใดแน่”

“ตอนนี้มีแค่แผนเดียว...” หลิวเยี่ยนยกยิ้ม “แต่งเจ้าเป็นภรรยา”

“ท่าน!”

ชุยซือจิ้งกำหมัดแน่น หากไม่ทำเช่นนี้นางอาจเผลอใช้สองมือทำร้ายผู้บาดเจ็บเช่นเขา

ยามที่นางทุ่มเททั้งดวงใจ เขาไม่ไยดี ยามที่นางหลาบจำแล้ว เขากลับตามตอแยไม่เลิกลา

“อย่าร้อนใจไปเลย” สุ้มเสียงของหลิวเยี่ยนเจือแววรักใคร่เอ็นดู “ต่อจากนี้ข้ามีเวลาเหลือเฟือจริงๆ ข้าจะไม่มีวันปล่อยมือจากเจ้าเป็นอันขาด”

ความมาดมั่นของเขาฉายชัดเสียจนชุยซือจิ้งต้องย้อนถาม

“ชายแดนจะเป็นอย่างไรท่านไม่สนใจแล้ว?”

“อืม...ไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงแล้ว”

คำตอบนั้นทำให้ชุยซือจิ้งรู้สึกผิดหู นางรู้ว่าเขาไม่ใช่คนที่จะทิ้งปณิธานของตัวเองง่ายๆ ถ้าหากว่ามีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นย่อมหมายความว่าเขาเตรียมพร้อมรับมือสิ่งที่จะตามมาอย่างถี่ถ้วนแล้ว

“ท่านกับพี่ใหญ่ข้ากำลังสมคบคิดกันทำสิ่งใดใช่หรือไม่”

“อาจิ้งของข้าฉลาดยิ่งนัก”

หลิวเยี่ยนถอนใจ แต่ชุยซือจิ้งไม่ยินดีจะรับคำชมเชยนั้น

“ท่านกับพี่ใหญ่อย่าหาเรื่องวุ่นวายใส่ตัวไม่ได้หรือ”

“ไม่ต้องกังวล” เขาคลี่ยิ้มอ่อนโยน “ข้ากับพี่ใหญ่ของเจ้าเป็นคนรอบคอบ”

เมื่อไม่อาจปิดบังเพราะชุยซือจิ้งหัวไวเกินไป เขาทำได้เพียงปลอบประโลมให้นางคลายวิตก

“ไม่นึกเลยว่าท่านจะเป็นพวกหลงตัวเอง” ...คนรอบคอบผิดพลาดไม่เป็นหรืออย่างไร...

“เจ้าเพิ่งรู้?” หลิวเยี่ยนเลิกคิ้วถาม “ไม่เป็นไร ยังมีเวลาอีกมากที่จะเรียนรู้แง่มุมอื่นของข้า”

“ใครจะไปอยากรู้เรื่องของท่าน!” ชุยซือจิ้งขุ่นเคืองจนไม่อาจเอ่ยอันใดได้อีก

หลังจากนั้นความเงียบงันก็เข้าปกคลุมทั่วห้องหนังสือเพราะแม่นางน้อยไม่ยอมปริปากแล้ว

หลิวเยี่ยนได้แต่จ้องมองใบหน้าด้านข้างของชุยซือจิ้งอย่างเหม่อลอยเหมือนคนตกอยู่ในภวังค์

ในที่สุดชายหนุ่มก็ไม่อาจหักห้ามใจ มือใหญ่คว้ารวบปลายผมนุ่มลื่นขึ้นมาปอยหนึ่งก่อนจรดปลายจมูกสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นอย่างแผ่วเบา เจ้าของเรือนผมรับรู้ได้จึงหันขวับมามองทันที

ดวงตาดำเข้มลึกล้ำของหลิวเยี่ยนดูคลุมเครือล่อลวง​พอๆ กับร่างกายท่อนบนซึ่งถูกผ้าพันแผลปกปิดบางส่วน แต่บ่ากว้างตึงแน่นด้วยกล้ามเนื้อจนถึงช่วงเอวสอบยังเปิดเผยท้าทายสายตา เพราะเขาไม่ยอมสวมเสื้อตัวนอกตัวในกลับคืนไปให้เรียบร้อยเสียที

“แผนเจ็บตัวก็ใช้ไปแล้ว​ นี่ยังจะใช้แผนชายงามอีกหรือ”

ถ้อยคำเสียดสีของชุยซือจิ้งทำให้หลิวเยี่ยนหัวเราะเสียงเบา

“ไม่ใช่” เขาออกแรงเพียงนิดเดียวก็ดึงตัวชุยซือจิ้งเข้าสู่อ้อมกอดอีกครั้งได้อย่างง่ายดาย ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปกระซิบด้วยเสียงแหบทุ้ม “แผนจู่โจมทีเผลอต่างหาก”