Novel & Cerita ศาสตราจารย์

เซี่ยอวิ๋นซูเดินทางกลับประเทศในฐานะดอกเตอร์ ผ่านการสัมภาษณ์ และเข้าร่วมห้องแล็บของศาสตราจารย์ไต้ได้สำเร็จ ศาสตราจารย์ไต้เป็นผู้เชี่ยวชาญชั้นนำในวงการ นักวิจัยของเขาล้วนเป็นระดับหัวกะทิในสายงาน งานวิจัยของพวกเขามุ่งเน้นไปที่เทคโนโลยีประยุกต์ด้านปัญญาประ ดิษฐ์ที่ล้ำสมัยที่สุด

ก็ไม่แคล้วกันนะคะ’ ‘เหมือนนิยายเลย น่าอิจฉาสุด ๆ ไปเลยค่ะ แถมประวัติส่วนตัวของศาสตราจารย์กฤตินก็ใช่ย่อย อายุแค่สามสิบสองแต่ได้เป็นถึงศาสตราจารย์แล้ว เรียกได้ว่าเป็นหัวกะทิระดับประเทศเลยค่ะ งานวิจัยดัง ๆ หลายงานที่หลายคนน่าจะรู้จักก็เป็นของเขานี่แหละค่ะ ไหน จะเคยไปทำงานวิจัยที่อเมริการ่วมกับทีมวิจัยระดับโลกอีก เรียกได้ว่าถึงไม่ใช่นักธุรกิจหมื่นล้าน แต่ประวัติไม่ใช่ไก่กาแน่นอนค่ะ’

ไม่นาน ก็ทำกิจกรรมแรกเสร็จ จากนั้น ร่างสูงใหญ่ก็เดินขึ้นเวที ทำให้เสียงในหอประชุมเงียบลงราวกับถูกกดปุ่มหยุด ศาสตราจารย์หนุ่มยืนอยู่ตรงกลางเวที โดยสวมเสื้อเชิ้ตสีอ่อนรีดเนี้ยบรับกับสูทที่ตัดมาอย่างพอดีตัว ไหล่กว้าง หลังตรง ท่าทางนิ่งขรึม ใบหน้าหล่อคมราวกับรูปปั้ น ดวงตาคมลึกซ่อนประกายเฉียบคม ทำให้ใครสบเข้าไปก็รู้สึกเหมือนถูกมองทะลุความคิด “สวัสดีครับ ผม ดร.เหมราช วงศ์พยัคฆ์ไพศาล เป็นศาสตราจารย์พิเศษและอาจารย์รับเชิญด้านวิศวกรรมการบิน” ศาสตราจารย์หนุ่มเอ่ยแนะนำตัว

วยความไม่พอใจพลางช่วยแก้ต่างให้ลูกสาว “ลูกสาวของผมจะไปเป็นแค่พยาบาลได้ยังไงกันครับ ลูกศิษย์สายตรงที่สืบทอดวิชามาจากศาสตราจารย์กู้จื้อเจี๋ยเนี่ยนะจะจบมาทำงานเป็นพยาบาล แบบนั้นมันไม่เป็นการขี่ช้างจับตั๊กแตกหรือเสียของแย่หรอกเหรอ?” กู้จื้อเจี๋ยก็คือชื่อจริงของศาสตรา จารย์กู้นั่นเอง

เสียงปรบมือดังสนั่น ผู้คนพากันลุกขึ้นยืน ยอดคอมเมนต์พุ่งกระฉูด "เขาพูดถูก ศาสตราจารย์แฮริงตันทุ่มเททั้งชีวิตให้กับการศึกษากฎหมาย บุคลากรทางการศึกษาที่แท้จริง"

ศาสตราจารย์ฌอง-ปิแอร์ตวาดเสียงก้องกังวาน ราวกับเสียงคำรามของราชสีห์ ความเงียบที่ปกคลุมคฤหาสน์พลันถูกทำลายด้วยเสียงก้องกังวานของศาสตราจารย์ฌอง-ปิแอร์ ทุกสายตาจับจ้องไปที่ร่างสูงใหญ่ของเขาด้วยความงุนงง “จงเสด็จออกมาเผชิญหน้ากันเสียเถิด! อย่าได้หลีกหนีกันอีกต่อไปเลย

“นั่นไง! ศาสตราจารย์อี คนที่นั่งหลังสุดของแถว สวมเสื้อเชิ้ตสีฟ้า” มองตามนิ้วชี้ของอีกฝ่ายก็เจอกับศาสตราจารย์อีที่ว่า คิ้วเข้ม ตายาวเรียวรี จมูกโด่งรับริมฝีปาก ทรงผมอันเดอร์คัตดูทันสมัย จัดว่าหน้าตาดีหรือหล่อเหลาเลยแหละ แตกต่างจากศาสตราจารย์ที่ตะวันจินตนาการเอาไว้มาก หนวดเครายาวรกรุงรัง หัวฟู ๆ พูดจาเข้าใจยากอะไรทำนองนั้น แต่คนตรงหน้าถ้าเจอข้างนอกก็เหมือนวัยรุ่นทั่วไป แต่ใครจะคาดคิดว่าเขาเป็นถึงศาสตราจารย์แถมยังสอนในมหา’ ลัยชั้นนำระดับโลก หล่อ รวย หัวดี โคตรจะเพอร์เฟค

ไม่ใช่ว่าท่านผู้เฒ่าไม่เชื่อเซียว เพียงแค่เขาไม่กล้ามั่นใจก็เท่านั้น ในดวงตาของซูซีมีความคลุมเครือแวบผ่าน เหมือนมีความลึกซึ้งที่ไม่ได้ตั้งใจ "อย่างน้อยอาจารย์ก็เป็นศาสตราจารย์ที่จบจากมหาวิทยาลัยการแพทย์แซนเนีย ไม่มีทางเอาชีวิตคนมาล้อเล่นอยู่แล้ว

ตอนนี้ด็อกเตอร์ปรเมศได้รับตำแหน่งศาสตราจารย์ผู้เชี่ยวชาญมีความชำนาญทางด้านวิชาการสูงสุดของมหาวิทยาลัย ทุกคนมักจะเรียกคำนำหน้าเขาว่าศาสตราจารย์จนติดปาก “ครับท่าน” เขารับปากอีกฝ่ายออกไปอย่างไม่เต็มใจ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องรองอธิการบดีฐานินด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

เขาจ้องมองศาสตราจารย์ครูซอย่างประหม่าขณะที่ชายคนนี้ทำงานอย่างมีสมาธิเต็มที่ ศาสตราจารย์ครูซได้ทำการชั่งน้ำหนัก และแยกความแตกต่างของตัวยาที่มีค่าทีละชนิดจากนั้นใส่ลงในเครื่องหมุนเหวี่ยงตามลำดับ ศาสตราจารย์ครูซเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงด้านการแพทย์แผนจีน และการแพทย์