บทนำ

บทนำ

ห้อง 6172

ร่างสูงโปร่งยืนมองบานประตูตรงหน้าอย่างชั่งใจ มือใหญ่ที่กำลังจะเปิดลูกบิดหยุดชะงักกลางอากาศ มองดูบรรยากาศรอบตัวที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน ในหัวมีแต่คำถามว่าเขามาทำอะไรทีนี้

‘เวลา ฉันอยากตาย’

เสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นในหัว เปลี่ยนดวงตาที่เต็มไปด้วยความกังวลให้เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่นและตั้งใจ

เจ้าของเสียงที่ปลุกไฟในตัวของเขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็น’ นาที’ ฝาแฝดของเขาที่พึ่งจากโลกนี้ไปเมื่อไม่นาน นอกจากนาทีจะเป็นฝาแฝดของเขาแล้ว นาทียังเป็นเจ้าของพื้นที่นี้ เจ้าของชีวิตที่เขากำลังจะใช้เป็นฉากบังหน้าเพื่อตามหาคนที่อยู่เบื้องหลังความเจ็บปวดของนาทีอีกด้วย

ประตูบานใหญ่ที่อยู่เบื้องหน้าเปรียบเสมือนชีวิตของแฝดน้องที่กำลังรอให้เขาเข้าไปค้นหา

แอด~

ประตูบานใหญ่ค่อยๆ เปิดออก แสงจากภายในห้องสาดส่องเข้ากระทบหน้า ไอเย็นที่บ่งบอกถึงการมีอยู่ของคนภายในห้องทำให้เขาถึงกับชะงัก

‘นาทีไม่ได้อยู่คนเดียวอย่างนั้นหรือ’

“กลับมาแล้วหรอ ฉันรอแกมาตั้งนาน”

ไม่นานคำตอบของคำถามที่อยู่ในใจก็ดังขึ้น ดวงตาคมมองไปตามต้นทางของเสียง เบื้องหน้าปรากฏร่างบางในชุดซีทรูสีขาวที่ความขาวไม่ได้ด้อยไปกว่าผิวพรรณของเธอเลย

หญิงสาวเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงพลางยันตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาคนตรงหน้า โดยที่ใบหน้าของเธอยังคงถูกปกคลุมไปด้วยมาสก์หน้าที่ชอบใช้เป็นประจำ

“เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดขนาดนั้น”

“ห๊ะ...”

ขาทั้งสองข้างของเขาค่อยๆ ก้าวถอยหลังอย่างไม่รู้ตัวเมื่อร่างขาวโพลนเดินตรงเข้ามาใกล้ แม้ใบหน้าที่สวยงามของเธอจะถูกปิดบังไว้ด้วยมาสก์หน้า แต่เขาจำเธอได้อย่างชัดเจน เพราะเธอคือ’ นลิน’ เพื่อนสาวคนสนิทของนาทีและเธอยังเป็นซุปเปอร์สตาร์ดังผู้ซึ่งเป็นเจ้านายของนาทีอีกด้วย

“เป็นอะไรของแก ไม่สบายหรือเปล่า”

นลินยกมือขึ้นเตรียมอังหน้าผากเพื่อนสาวที่บัดนี้ใบหน้าของเขาซีดเผือดลาวกับไม่มีเลือดขึ้นไปล้อเลี้ยงเป็นเวลานาน

หากแต่ยังไม่ทันที่มือของเธอจะได้สัมผัสใบหน้าหล่ออย่างที่ใจคิด ฝ่ามือหนาของคนตรงหน้าก็คว้ามือเธอไว้ทันเสียก่อน

“ฉันไม่เป็นอะไร...ว่าแต่ แกมาทำอะไรที่นี้”

ชายหนุ่มที่แมนเต็มร้อยต่างกับแฝดน้องอย่างนาทีพยายามดัดเสียงและปั้นยิ้มที่เขาคิดว่าดูเหมือนนาทีที่สุด หากแต่สำหรับนลินแล้วกลับดูเหมือนรอยยิ้มแห้งๆ ฝืนๆ มากว่า

“นี้มันห้องฉัน”

คำว่า’ ห้องฉัน’ ที่ได้ยินทำให้เวลาถึงกับชะงักพูดอะไรไม่ออก สมองของเขาโล่งราวกับไม่มีอะไรอยู่ในนั้นเลย

เขารู้ว่านาทีเป็นผู้จัดการส่วนตัวของนลิน แต่ที่เขาไม่รู้คือนาทีและนลินอาศัยอยู่ในห้องเดียวกัน จริงอยู่ที่ตอนแรกเขาตั้งใจจะเข้ามาหาความจริงเกี่ยวกับการตายของนาที หากแต่ยังไงเขาก็เป็นผู้ชายการใช้ชีวิตอยู่ภายในบ้านกับผู้หญิงสองต่อสองก็ดูเหมือนจะเป็นการทรมานเขาเกินไปหน่อย

แววตาซุกซนเผลอมองสำรวจเรือนร่างบางที่แสนเย้ายวนตรงหน้าตามสัญชาตญาณ ผิวขาวดุจหิมะ ใบหน้าเรียวสวยได้รูป ริมฝีปากบางแดงระเรื่อ ดวงตากลมที่โผล่พ้นมาสก์หน้าออกมา ทุกอย่างล้วนทำให้เขาใจเต้นจนเกินจะห้ามใจ

“นาที...แกเป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า”

ใบหน้าซีดเผือดที่แปรเปลียนเป็นสีแดงระเรื่อในเวลาไม่กี่นาทีทำให้นลินยิ่งรู้สึกเป็นกังวลมากขึ้น เธอใช้มืออีกข้างที่เป็นอิสระดึงแผ่นมาสก์หน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าเนียนใส ก่อนจะขยับเข้าใกล้เพื่อนสาวอย่างเคยตัว

ร่างบางแนบชิดกับชายหนุ่มจนเขาได้กลิ่นหอมจากตัวเธอ

ตึกตักๆ

เสียงหัวใจของเวลาดังออกมาราวกับว่ามันกำลังจะทะลุออกมาจากหน้าอก ภายในห้องที่เย็นเฉียบกลับร้อนระอุขึ้นมา

ชายหนุ่มเริ่มได้สติปล่อยมือข้างหนึ่งที่จับข้อมือเล็กไว้แล้วเตรียมจะเบือนหน้าหนี ขาทั้งสองข้างยังคงพยายามถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่าง

ทว่าระหว่างที่เขากำลังถอยหลังเป็นจังหวะเดียวกันกับที่นลินขยับเข้ามาใกล้ ร่างบางเอนตัวเข้าหาชายหนุ่มตามแรงโน้มถ่วงฝ่ามือเล็กที่ตั้งใจจะจับไหล่เพื่อนขว้าได้แต่ลมทำให้เธอเสียการทรงตัว

“กรี๊ด...นาที!”

เสียงนลินกรี๊ดร้องตามสัญชาตญาณดึงสติคนที่กำลังถอยออกห่างให้หันกลับมามอง สองแขนเกร่งโอบเอวบางไว้ทันก่อนที่สองร่างจะล้มพับทับกันโดยมีเวลานอนทับอยู่บนเรือนร่างบาง

ความเงียบเข้าปกคลุมภายในห้องอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่สื่อถึงความเป็นชายชาตรี น้ำลายก้อนใหญ่ถูกกลืนลงคอปรากฏลูกกระเดือกขึ้นลงอย่างชายหนุ่มที่ชวนหลงใหล

นาทีที่ดูไม่เหมือนนาทีคนเดิมทำให้หญิงสาวรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง กลิ่นหอมจางๆ อย่างกลิ่นผู้ชายโชยเข้ามาภายในรูจมูกของนลิน

ไม่ถูกสิ ปกติกลิ่นของนาทีจะต้องหอมฟุ้งไปด้วยกลิ่นของน้ำหอมราคาแพง เขาไม่เคยเลยสักครั้งที่จะปล่อยให้ร่างกายมีเพียงกลิ่นหอมจางๆ จากกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่มเช่นนี้

หากแต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้คิดต่อ ใบหน้าหล่อที่คุ้นเคยกลับขยับเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะแตะกัน คนด้านบนทิ้งน้ำหนักตัวลงบนร่างบางอย่างไม่คิดจะปิดบัง ความห่างเหินที่ควรจะเว้นระยะห่างกลับถูกเบียดชิดกัน

ชุดนอนซีทรูบางเบาขยับออกเล็กน้อยเผยให้เห็นเนื้อหน้าอกขาวที่โผล่พ้นออกมา ร่างบางที่ไม่เคยถูกชายใดแตะต้องเผลอแอ่นตัวรับน้ำหนักของเขาอย่างที่ไม่เคยทำ ความคับแน่นที่อยู่บริเวณด้านล่างทำให้เธอรู้สึกสั่นเทาอย่างบอกไม่ถูก

สิ่งนั้นที่ซ่อนอยู่ภายใต้กางเกงขายาวตัวนั้นเหมือนว่ามันกำลังก่อตัวขึ้นและกำลังประท้วงเจ้านายของมันเพื่อจะออกมาทักทายน้องสาวของเธอ

ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะได้จินตนาการไปไกลคนที่อยู่ด้านบนซึ่งได้สติก่อนก็รีบลุกออกจากตัวเธอแล้วเดินหันหลังตรงไปที่ห้องอย่างรีบร้อน ทิ้งร่างบางให้นอนอยู่บนพื้นด้วยความงงงวย