มงกุฎกล้วยไม้ 14/5

...เช้านี้อากาศค่อนข้างเย็นจัด หมอกเหมยสีขาวลอยคลุ้งอ้อยอิ่งอยู่ตามยอดเขา คนเจ็บอาการดีขึ้นกว่าเมื่อวานและอยากออกไปสัมผัสบรรยากาศข้างนอกตรงระเบียงไม้ที่ยื่นออกไปยังหน้าผา

...หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นใส่เสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำตาลอ่อนกับกางเกงจีนขาก๊วยสีดำที่แสงดาวเตรียมไว้ให้แล้ว เธอก็ค่อยๆ เดินออกไป ในมือถือแก้วน้ำอุ่นทรงกระบอกที่ทำจากดินเผาไปด้วย แม้อากาศจะเย็นจัดแต่เธอกลับชอบที่จะให้ร่างกายได้สัมผัสกับความเย็นแบบนี้ ผิดจากเมื่อคืนที่ทั้งง่วงและมีอาการมึนยาที่กินเข้าไปจึงทำให้ตั้งรับความเย็นไม่ทันจึงทำให้เย็นจนหนาวแทบเข้ากระดูก

...เธอยังคงค่อยๆ เดินไปโดยใช้มือขวาจับราวระเบียงไว้ ส่วนมือซ้ายก็ถือแก้วน้ำอุ่นไว้มั่น จนมาหยุดนิ่งตรงจุดที่รู้สึกว่าใบหน้าได้ปะทะกับลมเย็นๆ ได้เต็มที่ หากศีรษะไม่กระทบกระเทือนจนทำให้เส้นปราสาทตาพล่ามัวขนาดนี้เธอคงได้เห็นว่าจุดที่เธอยืนอยู่นั้นมันสามารถมองออกไปได้ไกลถึงสุดขอบฟ้ายิ่งกว่ามองผ่านจากหน้าต่างในห้องเสียอีก

...โอมอยู่ในชุดกางเกงยีนท์เสื้อยืดสีดำและสวมทับด้วยเชิ้ตสีเทาเข้มพร้อมออกไปทำงานในฟาร์มกล้วยไม้ เขากำลังนั่งกินกาแฟอยู่ในห้องโถงใหญ่ภายในบ้านมองเห็นเธอผ่านผนังกระจกใสที่กั้นไว้ระหว่างห้องโถงใหญ่กับระเบียงก็ลุกเดินมาเลื่อนเปิดประตูกระจกแล้วเดินตามออกมา เขาเห็นเธอกำลังพยายามเพ่งมองออกไปไกลๆ จนเมื่อเขาเดินมายืนข้างเธอ

"บอกผมได้หรือยังว่าคุณชื่ออะไร!!"

...คำถามนนั่นฟังดูสุภาพนุ่มหูจนน่าแปลกใจ เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยิน เพราะไม่รู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้ด้วย และใจจริงก็อยากจะบอกความจริงเสียให้รู้แล้วรู้รอดไป หลังได้ยินคำถามเดิมๆ เพราะเธอเองก็เหนื่อยเหมือนกันที่ต้องคอยโกหกตลอดเวลา แต่ก็ยังต้องกลั้นใจไว้เพราะภารกิจมันค้ำคออยู่

"ฉันชื่ออะไร!! คุณจะให้ฉันชื่ออะไร!! แล้วคุณชื่ออะไรนะ!!"

...เธอแกล้งเอียงหน้ามาหาเขาซึ่งยืนอยู่ด้านซ้ายมือแล้วถามกลับไปเพื่อให้เห็นว่าเธอยังจำอะไรไม่ได้

"หึหึ นี่คุณถามชื่อผมรอบที่เจ็ดสิบแล้วมั้ง!! และถ้าครั้งนี้ผมบอกคุณอีกทีก็เท่ากับว่าผมบอกชื่อกับคุณไปครั้งที่เจ็ดสิบเอ็ดแล้วนะ!!”

...เขาหัวเราะเบาๆ แล้วแกล้งพูดให้ขำ แต่แท้จริงแล้วเขาขำตัวเองต่างหากที่รู้ชื่อเธอแล้วแต่ยังมาแกล้งถามเธออีก แล้วความจริงที่วีรวิทย์บอกเมื่อคืนก็ถูกทบทวนอีกครั้ง

...หญิงสาวส่งยิ้มยียวนให้เขา

"ขอโทษค่ะ ฉันจำไม่ได้ว่าถามคุณไปแล้ว"

...เธอพูดแล้วหันหน้ากลับไปมองทิวทัศน์เบื้องหน้า ที่ขนาดเห็นพล่าๆ รางๆ ก็ยังสวยขนาดนี้

"โอเค!! ถ้าคุณนึกอะไรได้เมื่อไหร่ก็บอกผมนะ แล้วก็ถ้าจำชื่อตัวเองได้แล้วก็รีบบอกด้วยล่ะ ผมจะได้เรียกถูก"

...โอมบอกเธอด้วยน้ำเสียงเป็นกันเองขึ้น และตอนนี้เขามีความคิดจะเล่นอะไรสนุกๆ โดยการเขยิบเข้าไปยืนซ้อนด้านหลังเธอแล้วยกมือข้างหนึ่งจับราวระเบียงไว้เหมือนคู่รักที่กำลังยืนแนบกันชมบรรยากาศสวยงาม คนเจ็บขยับตัวหนีทันทีเมื่อรู้สึกว่าเขายืนใกล้มากเกินไป และหันมามองเขา

"ค่ะ ถ้าฉันจำชื่อได้จะรีบบอกหรือบางทีถ้าจำไม่ได้ก็จะตั้งชื่อตัวเองใหม่เพื่อให้คุณได้เรียกไง"

...เธอตอบกลับมาอย่างกันเองเช่นกัน แต่ในใจเริ่มรู้สึกแปลกๆ กับน้ำเสียงเขาที่เปลี่ยนไปมาก คือจากเข้มๆ แข็งๆ แต่เช้านี้เหมือนเขาเป็นอีกคน แต่ถึงอย่างไรเธอก็ไม่สามารถพูดอะไรได้มากกว่าที่กำลังแสดงอยู่

(ฉันบอกคุณไม่ได้หรอก ไม่ว่าจะเป็นชื่อหรือเป็นใครมาจากไหน ลูกเต้าเหล่าใคร ฉันก็ไม่สามารถบอกได้แม้คนคนนั้นจะมีบุญคุณโดยการช่วยชีวิตฉันไว้ก็ตาม)

...ขณะที่เธอกำลังยืนคิดเรื่องของตัวเองอยู่นั้น คนที่ยืนอยู่ข้างๆ กำลังมองมายังเธออีกครั้ง

...โอมมองแล้วบางครั้งคิ้วก็ขมวดเข้าหากัน บางครั้งมีรอยยิ้มบางๆ แล้วเปลี่ยนจ้องหรี่ตาเหมือนกำลังจับผิดแล้วกลับมายิ้มอีก แต่ยิ้มครั้งหลังสุดนี่มีเลศนัยแอบแฝงอยู่ด้วยซึ่งไม่มีใครรู้นอกจากตัวเขาเอง

“อื่มมม!! ตั้งชื่อใหม่เหรอ!! ก็ไม่เลวนะ!! ถ้าอย่างนั้นก็ให้ผมตั้งให้เอามั้ย!! ผมคิดว่าชื่อที่จะตั้งให้คุณเนี่ยต้องเหมาะกับคุณแน่ๆ แบบว่าตั้งให้ฟรีๆ ทั้งชื่อจริงและชื่อเล่นเลยเอามั้ย!!”

...โอมทำเสียงเหย้าๆ แต่เขาส่งลูกเล่นไปเพื่อให้เธอหยอดกลับให้เข้าทางเขาต่างหาก

...เบญรดาฟังพร้อมกับใช้มือสองข้างกุมแก้วน้ำอุ่นไว้เพื่อให้มืออุ่นขึ้นแล้วเอียงหน้ามาหาเขาพร้อมยิ้มด้วยความแปลกใจ

“คุณจะตั้งชื่อให้ฉันเหรอ!! เอาสิ!! ขอแบบเท่ห์ๆ หน่อยนะ ประมาณว่าให้เข้ากับป่าเขาลำเนาไพรที่อยู่ตอนเนี้ยะ!!”

...เธอตกหลุมเขาแบบง่ายดายมาก นี่ล่ะที่เขาบอกว่าเกิดก่อนย่อมได้เปรียบในการเรียนรู้โลกกว้าง แล้วโอมก็ขยับตัวเองเข้าไปยืนใกล้เธอจนเกือบชิด เขาทอดสายตาไปยังเทือกเขาที่สลับซับซ้อนสีอึมครึมของมันตัดกับสีของขอบฟ้าที่สว่างจ้าอย่างชัดเจน แล้วทำท่ากระแอมเล็กน้อยให้พอเป็นพิธีก่อนจะบอกชื่อที่ตั้งให้ออกไป

“ผมจะตั้งชื่อจริงให้คุณว่า...เบ็ญรดา แล้วตั้งชื่อเล่นว่า...เบล เข้าท่ามั้ย!! หือ!!”

เพล้งงงงง!!!!!

...เธอตกใจกับชื่อที่เขาตั้งให้จนเผลอปล่อยแก้วน้ำในมือตกลงกระแทกพื้นระเบียงจนแตกแล้วยืนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับ ไม่กล้าแม้แต่จะกระดิกนิ้วหรือกระพริบตา

...อาการตะลึงเพราะตกใจที่ได้ยินชื่อและตกใจว่าเขาไปได้ชื่อนี้มาได้อย่างไร ทำให้สมองสตั้นและทึบไปชั่วขณะ

(หรือพี่วิทบอกเขาไปแล้ว!! แล้วๆๆ...นอกจากชื่อแล้วเขายังรู้อะไรอีก!!)

“ตกใจเหรอ!! ทำไม!! หรือไม่ขอบชื่อนี้!! แล้วดูสิเนี่ยจะตกใจอะไรกันขนาดนี้!! แก้วแตกหมดแล้ว!!”

...โอมยังพูดเหน็บโดยไม่แยแสกับแก้วที่ตกแตกนั่นเลย

...เบญรดายังคงตกอยู่ในอาการตกใจจนทำอะไรไม่ถูกและคิดคำพูดไม่ทันเลยเลี่ยงเป็นจะเกาะขอบระเบียงเพื่อเดินหนีกลับห้อง

...แต่โอมรีบตะปบมือข้างที่เกาะราวระเบียงแล้วยึดมันไว้ให้ค้างอยู่อย่างนั้นพร้อมกับสีหน้าที่เคร่งขรึมขึ้น

“พอคิดเรื่องโกหกไม่ทันก็จะเดินหนีเหรอ!! คุณจะเดินหนีผมอยู่ภายในบ้านของผมเนี่ยนะ!! ตลกไปมั้ย!!”

...เสียงทุ้มต่ำแข็งทื่อนั้นไม่ได้ตลกตามคำที่พูด ขณะที่มือก็ยังคงยึดมือเธอไว้เน่นเพื่อไม่ให้เดินหนี

....................