มงกุฎกล้วยไม้ 14/6

...เบญรดาฟังแล้วรู้สึกชาวาบไปทั้งหน้าและอึดอัดกับสถานการณ์แบบนี้แต่ในเมื่อคิดหาทางหนีไม่ออกก็ต้องเผชิญหน้าอย่างเดียว

...เธอจึงหันกลับมาเพื่อจะถามเขาให้แน่ชัดไปเลยว่าใครเป็นบอกชื่อเธอ ทว่าจังหวะที่เอี้ยวตัวกลับมานั้นลืมไปว่าร่างเขาที่ยืนประชิดอยู่แค่นี้ก็ทำให้ต้องสัมผัสกันโดยไม่ได้ตั้งใจ

...ความสูงของเบญรดาอยู่ในระดับใบหน้าเขา การหันกลับมาจึงทำให้หน้าผากเนียนๆ ของเธอสัมผัสเข้ากับริมฝีปากอุ่นจัดของเขาโดยบังเอิญ และทันทีที่สัมผัสกันก็เหมือนมีกระแสไฟฟ้าวิ่งเข้าสู่ร่างกายทั้งสองคนจนโอมถึงกับยืนตะลึง ส่วนอีกคนก็มีอาการวูบวาบไปมาทั่วร่างกาย

...และเมื่อรู้ตัวก็รีบหันกลับไปหวังจะเดินหนีให้เร็ว แต่โอมกลับไม่ปล่อยให้เธอหนีไปได้ เขารีบใช้มือข้างที่ยึดข้อมือเธอไว้เป็นรั้งต้นแขนเธอไว้แทนและสีหน้าก็เคร่งขรึมกว่าเดิม

“อย่าเดินหนีผมแบบนี้!! เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันนะเบญรดา!!”

...เสียงเข้มๆ หนักๆ ฟังแล้วยะเยือกนั่นดังอยู่เกือบชิดหูของเธอ และตอนนี้คนฟังได้แต่ยืนอึ้งขนลุกซู่เพราะทำอะไรไม่ถูกเลยได้แต่ออกแรงดึงแขนกลับ แต่กลายเป็นให้เขาต้องจับแน่นขึ้นๆ เหมือนให้รู้ว่าอย่าดึงให้เสียแรงเลย เพราะอย่างไรก็ไม่มีวันหลุด

“คุณรู้มั้ยว่าตั้งแต่กลับมาถึงบ้านนี่ผมยังไม่ได้นอนเลย!! เพราะผมข้องใจในตัวคุณ!! ผมเลยต้องโทรไปรบกวนคุณวิทตอนตีหนึ่งเพราะผมไม่ชอบอะไรที่อึดอัดและคาใจแบบนี้!! แล้วพอตีสี่ผมก็ต้องลงไปคุมคนงานขนกล้วยไม้เพื่อจะส่งไปให้พี่ชายคุณ!! แต่คุณก็ยังโกหกผมไม่เลิก!!”

...คำพูที่กระแทกออกมาจนเกือบตะคอกนั้นบอกอารมณ์เขาได้ชัดเจนว่ากำลังโกรธ โกรธกับการถูกโกหก ขณะเดียวกันต้นแขนเธอที่ถูกล็อคไว้จนไปไหนไม่ได้ทำให้เบญรดาจำเป็นต้องยืนฟังเขาพูดใส่หูจนเกือบชา

“แล้วอยากรู้อีกมั้ยว่าทำไมผมถึงไม่ได้นอน!! ก็เพราะมีตำรวจหญิงที่ไหนก็ไม่รู้เข้ามาปั่นหัวผมจนผมนอนไม่หลับนะสิ!! เขามาพูดสร้างเรื่องอย่างโน้นอย่างนี้แล้วก็วิ่งเพ่นพ่านไปหมดอยู่ในหัวผมนี่!! หึ!! เขาทำให้ผมรู้สึกว่าฉลาดน้อยยังไงไม่รู้!! ทั้งที่ผมเป็นคนให้ความช่วยเหลือเขา!!"

...โอมยังคงกระแทกเสียงออกไปอย่างเหลืออดพร้อมกับแรงบีบรั้งต้นแขนก็หนักขึ้นๆ ตามอารมณ์โกรธที่เพิ่มขึ้น จนเบญรดาถึงกับนิ่วหน้าเพราะความเจ็บที่มีมากขึ้น แต่ขณะเดียวกันเธอก็อึ้งกับสิ่งที่เขาพูดและรู้สึกละอายใจไปพร้อมกัน จึงได้แต่ขบกรามแน่นเพื่ออดทนต่อความเจ็บปวดจากแรงบีบรั้งนั่น

“ฉะ...ฉันขอโทษ!! ก็ถ้าคุณรู้แล้วว่าเป็นยังไงคุณก็ต้องเข้าใจสิ!! ต้องเข้าใจว่าทำไมฉันต้องโกหก!!”

...เธอพยายามบอกเขาทั้งที่เจ็บน้ำตาแทบร่วง

...แต่ดูเหมือนความขุ่นเคืองของเขาไม่ลดลงเลย และนั่นยิ่งทำให้เธอไม่เข้าใจว่าทำไมดขาต้องโกรธขนาดนี้

“เข้าใจเหรอ!! ไม่!! ผมไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น!! ถ้าคุณบอกเสียตั้งแต่แรกผมคงไม่เสียความรู้สึกขนาดนี้!! ยิ่งตอนคุณวิทโกหกว่าคุณเคยติดยาติดพนันและเกเรมาก่อนผมก็ยิ่งเสียความรู้สึก!!เพราะคุณน่ะเข้ามาวิ่งอยู่ในหัวผมตั้งแต่วันที่เจอกันที่ตลาดแล้ว!!!”

...คำพูดดังๆ ฟังชัดของเขานั่นทำให้คนฟังยิ่งงงหนักเข้าไปอีกว่าเขาหมายความว่าอย่างไร แต่ทันทีที่เขาพูดจบก็กลับลดน้ำหนักการบีบรั้งต้นแขนเธอลงทันทีจนเกือบเป็นปล่อย

...โอมรู้ตัวทันทีว่าเผลอพูดอะไรที่อยู่ลึกๆ ในใจออกไป เพราะตั้งแต่แอบบันทึกวีดีโออิริยาบถของเธอไว้เมื่อวันนั้น เขาก็มักจะเปิดดูอยู่บ่อยครั้ง และบางครั้งดูแล้วยิ้มคนเดียวก็มี มันจึงเป็นที่มาว่าทำไมเขาจึงเสียความรู้สึกมากขนาดนี้กับการถูกโกหก

...เบญรดามองหน้าเขาแล้วทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะทั้งเจ็บและไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด เหมือนพูดแล้วพาล ฟังแปลกๆ เหมือนผิดหวังกับการโกหกของเธอทั้งที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

...แล้วเขาจะผิดหวังหรือเสียความรู้สึกอะไรนักหนาในเมื่อไม่ได้มีอะไรเชื่อมโยงต่อกัน นอกจากเขาอยู่ในฐานะผู้ให้ความช่วยเหลือ และเธอผู้ได้รับการช่วยเหลือจากเขาแค่นั้นเอง แต่นี่ฟังแล้วแปลกๆ ชอบกล หรือถ้าจะเป็นเรื่องที่เขาเป็นน้องชายคุณอุมาพรก็ไม่ได้มีสัมพันธ์โดยตรงกับเธออยู่ดี ส่วนเรื่องการสืบราชการลับก็เป็นหน้าที่เธอไม่ใช่เขา

...แต่ขณะใช้ความคิด เบญรดาใช้จังหวะที่เขาลดแรงบีบรั้งนั่นรีบดึงแขนตัวเองกลับมาแล้วเงยหน้ามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ พร้อมกับก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้อยู่ในระยะที่เขาจะล็อคมือเธอได้อีก

...โอมเห็นเธอถอยและอยู่ในท่าระวังมากขึ้น เขาเลยจะเดินตามเข้าไปเพื่ออธิบายสิ่งที่เผลอพูดออกไป แต่ดูเหมือนเธอจะระวังมากขึ้นและยกมือขึ้นห้ามไม่ให้เขาเดินเข้าไป

“เอ่อ!! เดี๋ยวๆ คือขอระยะห่างนิดนึงนะคะ!! ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดแล้วไม่รู้ว่าวันนั้นเป็นยังไงเพราะแค่ขอถ่ายรูปกล้วยไม้ซึ่งคุณก็อนุญาตแล้ว”

...เธอพูดพลางยกมือทั้งสองขึ้นเป็นเชิงห้ามพลาง

...แต่ก่อนที่โอมจะพูดต่อแสงดาวก็ออกมาพอดี

“คุณโอมเจ้า!!! คุณเจ้า!! ข้าวต้มพร้อมแล้วเน้อ!! เชิญเจ้า!!”

...เสียงร้องบอกของแสงดาวช่วยหยุดทั้งสองไว้แค่นั้น ทำให้โอมรู้สึกคาใจอีกแล้วที่ไม่ได้อธิบาย ส่วนอีกคนรู้สึกโล่งใจขึ้นทันทีจนนึกขอบคุณพี่แสงดาวในใจ

...โต๊ะอาหารเช้านี้ต่างไปจากทุกวันเพราะปกติจะมีเขานั่งทานคนเดียว แต่วันนี้แสงดาวแม่บ้านจัดข้าวต้มเพิ่มอีกที่ให้เธอได้นั่งทานด้วย และนี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ออกมาร่วมโต๊ะอาหารกับเขาเพราะก่อนหน้านี้ที่เธอยังนอนเจ็บแสงดาวจะช่วยจัดอาหารเข้าไปให้ถึงห้องนอนทุกมื้อ

...แม้เช้านี้อาหารจะเป็นข้าวต้มที่น่าจะทานคล่องคอ แต่เพราะทั้งสองเพิ่งผ่านการปะทะอารมณ์กันจึงทำให้บรรยากาศการทานข้าวต้มกลับไม่ค่อยคล่องคอเท่าไหร่ ยิ่งเขานั่งตีหน้าขรึมตลอดก็ยิ่งอึดอัด เธอจึงรีบตักข้าวต้มเข้าปากและรีบกลืนเพื่อให้หมดชามเร็วๆ แล้วจะได้รีบกลับเข้าห้องไปทานยาและพักต่อ

“ฉันอิ่มแล้วค่ะ ขอตัวกลับห้องก่อนนะคะจะไปทานยาและพักอีกหน่อยเพราะรู้สึกมึนๆ น่ะค่ะ”

...เธอพูดด้วยรู้สึกเกรงใจ แต่เขาแค่เงยหน้ามามองเธอแล้วก้มหน้าจัดการข้าวต้มตรงหน้าต่อโดยไม่พูดอะไร เธอจึงลุกจากโต๊ะและค่อยๆ เดินไปคุยกับแสงดาวครู่หนึ่งก่อนจะเดินเข้าห้องไป

....................