มงกุฎกล้วยไม้ 16/6

...โอมขมกรามแน่นมือก็บีบรัดต้นแขนเธอแน่นขึ้น ยิ่งเธอดิ้นอารมณ์เขาก็ยิ่งร้อนรุ่มมากขึ้นเพราะรู้สึกว่าเธอเห็นความสำคัญของความรู้สกึเขาน้อยมาก

“ไม่!! คุณจะมาเอางานมาอ้างแบบนี้ไม่ได้นะ!! ผมจะไม่ยอมให้คุณออกไปจากบ้านหลังนี้เด็ดขาด!!”

...เสียงที่ถูกเค้นรอดไรฟันนั่นบอกว่าเขากำลังโกรธและความโกรธก็พุ่งขึ้นเรื่อยๆ

...แต่เบญรดาก็โกรธเขาเช่นกันที่มาทำกับเธอแบบนี้ จนคิดว่าช่วยไม่ได้แล้วล่ะ ในเมื่อพูดกันดีๆ แล้วไม่ฟังฟัน และไม่ยอมปล่อยสักทีก็ต้องสู้กันหน่อยแล้วล่ะ

“นี่ปล่อยนะ!! จะปล่อยมั้ย!! หีแล้วอย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ!!”

...พูดจบเบญรดาก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีหมุนตัวในท่าที่จะให้หลุดจากการถูกจับตัวไว้ แล้วสะบัดร่างออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับเบี่ยงตัวออกมาให้พ้นรัศมีที่มือเขาจะเอื้อมถึง

...แต่จังหวะที่เธอจะเบี่ยงตัวออกมานั้น โอมก็รีบพุ่งเข้ารวบตัวเธอจากด้านหลัง ซึ่งรวบแขนทั้งสองข้างไว้ด้วย พร้อมกับยกร่างเธอให้ลอยเหนือพื้นแล้วอุ้มเดินพาร่างนั้นมาทิ้งลงบนที่นอนแล้วทาบร่างตามลงมาอย่างรวดเร็ว

“เฮ้ยคุณจะทำอะไรเนี่ย!!”

...เบญรดาตกใจกับการจู่โจมในรูปแบบของเขา แต่เธอพูดได้แค่นั้นจริงๆ เพราะเขาประกบริมฝีปากลงปิดปากทันทีโดยไม่ปล่อยให้เธอได้พูดอีก

...ความโกรธและการถูกท้าทายที่คิดจะล้มเขา ทำให้บันดาลโทสะออกมาเป็นความต้องการในร่างกายของเธอ อีกทั้งฤทธิ์บรั่นดีที่ดื่มเข้าไปเกินครึ่งขวดก็ยิ่งกระตุ้นให้อารมณ์ความต้องการเพิ่มมากขึ้นจนไม่เหลือความเป็นคนดีมีสติอีกต่อไป

...ร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับอยู่บนร่างโปร่งบางแต่แข็งแรงของเธอนั่นยังคงใช้ปากบดขยี้ลงบนริมฝีปากนุ่มบางอย่างดุเดือดพร้อมทั้งใช้มือใหญ่ๆ ล็อคข้อมือเธอไว้ทั้งสองข้างเหมือนคีมเหล็กที่ยากจะสะบัดหลุด

...ลิ้นของโอมแทรกซุกรุกเร้าเข้าไปอย่างล้ำลึกตามความต้องการจนมองไม่เห็นคำสัญญาที่เคยให้ไว้ว่าจะไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก เพราะตอนนี้อารมณ์เสน่ห์พาเขาไปไกลเกินกว่าจะหยุดยั้งอะไรได้อีก

...เบญรดาถูกบดขยี้ริมฝีปากอย่างเร้าร้อนจนหมดหนทางต้านทาน ยิ่งเมื่อได้ลิ้มรสลิ้นอุ่นๆ ของเขาก็เหมือนถูกกระชากความโกรธออกไป เหลือไว้แต่เพียงความร้อนเร่าผะผ่าววูบวาบจนไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน ยิ่งเขาเพิ่มรสสัมผัสดูดดื่มลิ้นนุ่มๆ ของเธอแรงเท่าไหร่ ก็ยิ่งพาเธอให้ห่างไกลการทักท้วงและหน้าที่ออกไปมากเท่านั้น

...เมื่อลืมทุกอย่างอาการเกร็งก็คลายลง แรงต้านทั้งหมดก็ผ่อนลงตามแรงสัมผัสนั่น แล้วความรู้สึกใหม่ก็ค่อยๆ เข้าครอบงำเบญรดา เธออนุญาตให้หัวใจปล่อยวางการต่อต้านพร้อมกับตอบรับสัมผัสทุกอย่างที่เขาถ่ายทอดมา

...เบญรดาตอบรับสัมผัสโดยดูดซับความลึกซึ้งจากลิ้นของเขากลับไป สัญชาติญาณบอกโอมทันทีว่ายกนี้เขาชนะ เมื่อโอมได้รับการตอบรับก็ผ่อนแรงพันธนาการข้อมือเธอลงด้วย แล้วต่างก็ดื่มด่ำสัมผัสกันและกัน จังหวะนั้นโอมผงกหน้าขึ้นมองคนที่อยู่ใต้ร่างเขาแล้วยิ้มอย่างพอใจออกมา

“น้องเบล รู้มั้ยว่าเมื่อวานจากน้ำตก พอกลับมาแล้วพี่ต้องใช้ความอดทนมากแค่ไหนที่ต้องหยุดตัวเองไว้ แต่ตอนนี้พี่ขอถอนคำสัญญาทั้งหมดได้มั้ย ต่อให้ท่านนายพลจะเอาปืนมาจ่อหัวพี่ พี่ก็หยุดไม่ได้แล้ว”

...เสียงพร่าๆ พูดจบก็ประทับจูบริมฝีปากสีเรื่อนั่นอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ซุกไซ้ไล่เลื้อยริมฝีปากลงมาเรื่อยๆ ตามซอกคอหอมกรุ่นของเธอ ฝ่ามือใหญ่ๆ ที่องศาความร้อนยังสูงนั้นทำให้เกิดความซาบซ่านทุกครั้งเมื่อสัมผัสลงบนทุกจุดบนเรือนร่างของเธอ

...โอมค่อยๆ จัดการเสื้อผ้าของเธอให้หลุดพ้นจากการบดบังเรือนร่างทีละชิ้นๆ ขณะเดียวกันริมฝีปากร้อนผ่าวและฝ่ามือของเขาก็ไล่สัมผัสไปทุกอณูผิวพรรณของเธอเช่นกัน จนความอุ่นซาบซ่านค่อยๆ เพิ่มองศาเป็นความร้อนแรงและเธอก็ตอบรับความร้อนแรงที่โหมกระหน่ำเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง แม้จะไม่ประสากับเรื่องแบบนี้แต่นาทีนี้กายใจของเธอก็พร้อมจะเรียนรู้จากเขาใจทุกอิริยาบถ

...จนเขารีบพลิกร่างเพื่อปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองให้หลุดพ้นออกไป แล้วพลิกกลับทาบทับร่างบางเนื้อแน่นนั้นอีกครั้ง และครั้งนี้เบญรดาก็รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนเมื่อเขาประทับใบหน้าลงบนเนินเนื้อหนั่นแน่นของเธอพร้อมกับซุกไซ้อย่างดูดดื่มจนเจ้าของเนินเนื้อถึงกับสะดุ้งเฮือกและแอ่นร่างรับสัมผัสการดูดดื่มจากเขา

...นาทีนี้โอมไม่มีอะไรต้องพูดหรืออธิบายอีกแล้ว เขารู้แค่ว่าเมื่อโลกเหวี่ยงเธอกลับมาให้เขาแล้ว เขาก็พร้อมน้อมรับและยินดีให้เธอครอบครองเขาทั้งกายและใจเหมือนเขาที่ตอนนี้กำลังครอบครองเธอและจะรักษาเธอไว้ให้นานที่สุด แม้ต้องเสี่ยงอันตรายตามที่เธอบอกเขาก็ไม่สน เพราะการอยู่โดยไม่มีตำรวจหญิงคนนี้ต่างหากคือความเสี่ยงอันตรายที่แท้จริง

...ทั้งโอมและเบญรดาต่างสนองความต้องการและตอบรับความลึกซึ้งจนทะลักล้นหัวใจกันและกัน

....................