INICIAR SESIÓNCompartir
มงกุฎกล้วยไม้ 16/5
Fecha de publicación:
2026-09-24 20:00:45..แต่คนที่กำลังถูกพันธนาการต้นแขนไว้นั้นกลับสั่นมากขึ้นเมื่อมองตาเขา ยิ่งใบหน้านั้นห่างอยู่แค่คืบเดียวจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่มีกลิ่นแอลกอฮอล์ผสมอยู่ด้วยนั้นก็ยิ่งเกร็งจนไม่กล้าหายใจ
“คุณรู้มั้ยเบญรดาว่าผมคิดว่าตัวเองจะลืมภาพอันน่าประทับใจของเด็กมอปลายคนนั้นไปแล้วเพราะมันนานมาก แต่พอผมมาเจอคุณ ผมถึงรู้ว่าผมไม่เคยลืมเด็กคนนั้นเลย เด็กคนที่ผมแอบมองในวันนั้น แล้วมาวันที่คุณไปขอถ่ายรูปดอกไม้ที่ตลาดนั่นอีก ผมเห็นแล้วทำให้คิดถึงเด็กมอปลายคนนั้นจนอดไม่ได้ที่จะแอบถ่ายวีดีโอคุณไว้ แล้วผมก็เปิดดูเกือบทุกวันทั้งที่เราไม่รู้จักกัน และต่อให้เส้นทางชีวิตคุณไปเจอใคร หรือมีครอบครัวกับใครที่ไหนผมก็ไม่คิดจะก้าวก่ายหรือติดตามไปหรอก แต่ในเมื่อตอนนี้ เวลานี้ คุณอยู่กับผมที่นี่ ที่บ้านของผม แล้วทำไมผมจะบอกสิ่งที่อยู่ในใจไม่ได้ ภาพเด็กมอปลายที่ผมเก็บความประทับใจมาเรื่อยๆ จนวันที่เจอคุณในตลาดพอผมเห็นผมก็ชอบคุณทันที ยิ่งกลับมาดูวีดีโอหลายๆ ครั้งก็ยิ่งชอบ เมื่อวันนี้ทุกอย่างมันชัดเจนแล้วว่าคุณคือคนคนเดียวกับเด็กคนนั้นผมก็ยิ่งทำให้ผมมีความรู้สึกกับคุณมากขึ้น แล้วอย่างนี้แล้วคุณคิดว่าผมจะปล่อยคุณไปง่ายๆ เหรอ!!”...คำอธิบายยาวเหยียดที่ดังอยู่ใกล้หูเพราะเธอกลัวเขาจนต้องเอียงหน้าหนีนั้น เท่ากับยิ่งกระทุ้งให้ได้ยินเรื่องราวที่ผ่านมาได้ชัดขึ้น ...แต่ในเมื่อคนฟังรู้สึกผิดหูกับเรื่องราวทั้งหมดเพราะเหมือนถูกละเมิดโดยไม่รู้มาก่อนว่าเขาแอบมองหรือแอบถ่ายวีดีโอไว้ จากอาการกลัวจึงกลายเป็นความไม่พอใจทันที “ปล่อยนะ!! นี่แสดงว่าฉันถูกมอง ถูกบันทึกวีดีโอเอาไว้โดยไม่รู้ตัวเหรอ!! แล้วคุณจะมาแสดงอาการอะไรมากมายขนาดนี้ ในเมื่อฉันไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวอะไรกับคุณมาก่อน แล้วอยู่ๆ คุณจะมาเล่าเรื่องแล้วสรุปสั้นๆ ว่าไม่ให้ฉันไปได้ยังไง!! แล้วปล่อยสิ!!” ...เธอตอบโต้กลับด้วยความไม่พอใจแม้จะยังมีความประหม่าอยู่บ้านแต่ก็พยายามจะถอยออกมาเพื่อให้หลุดจากการบีบรั้งแรงๆ นั่น เธอทั้งถอยทั้งสะบัดแต่ดูเหมือนจะไม่หลุดง่ายๆ เสียแล้ว เธอจึงได้แต่คิดในใจ (นี่ถ้าคุณเป็นศัตรูหรือผู้ร้าย รับรองว่าฉันไม่ปล่อยให้พร่ำเพ้ออะไรขนาดนี้หรอก เพราะฉันจะทำให้คุณลงไปนอนวัดพื้นตั้งแต่นาทีแรกแล้ว) “ก็ใช่สิ!! มันเกิดกับผมฝ่ายเดียว ผมทำเองฝ่ายเดียวโดยคุณไม่รู้เรื่องเลย ผมถึงรู้สึกกับมันมากไงที่คุณบอกว่าจะย้ายกลับไปอยู่ในเมืองน่ะ เราเพิ่งตกลงกันไม่ใช่เหรอ!! ว่าผมจะช่วยคุณเรื่องสืบหาข้อมูลพ่อเลี้ยงทุกอย่างโดยคุณจะยังอยู่ที่นี่ แล้วทำไมกลับมาบอกว่าจะไปอยู่ในเมือง นี่แหละผมถึงรู้สึกกับมันมากไง!!” “นั่นงานฉันนะ!! ฉันต้องทำงาน และงานของฉันมันก็เสี่ยงมากด้วย คุณเป็นคนให้ความช่วยเหลือฉัน ฉันถึงต้องห่วงสวัสดิภาพคุณ เพราะฉะนั้นฉันถึงต้องไป!! แล้วเมื่อไหร่จะปล่อยละเนี่ย!!!” ...เบญรดาพยายามอธิบายให้เขาเข้าใจแต่ก็ยังรู้สึกไม่พอใจที่เขาไม่ยอมปล่อยเธอเสียที “ไม่!! ผมไม่ให้คุณไปไหนทั้งนั้น!! ถ้าเสี่ยงก็ต้องเสี่ยงด้วยกัน นี่มันเรื่องมหัศจรรย์เลยนะที่คุณกับผมได้มาเจอกันอีก ทั้งที่ผมไม่เคยคาดหวังว่าต้องเจอคุณให้ได้ แต่เมื่อโลกหมุนมาให้เจอกันแล้วผมจะไม่ไห้คุณไปไหนทั้งนั้น!!” ...น้ำเสียงเกรี้ยวกราดขึ้นมาอีกแล้ว “ไม่ได้นะ!! ฉันต้องไป!! และเพื่อความปลอดภัยของคุณ ฉันต้องอยู่ห่างคุณเข้าไว้ ไม่งั้นคุณจะเป็นอันตราย ปล่อยฉันเถอะ!! เมื่อฉันได้รู้เรื่องราวทั้งหมดแล้วก็เอาเหอะ!! ถือว่าเป็นเรื่องดีที่เราได้เจอกัน แต่ตอนนี้คุณต้องปล่อยฉันค่ะ ปล่อยสิ!!” ...เบญรดาเสียงแข็งกลับบ้างเพราะเริ่มจะไม่ไหวกับเขาแล้ว เธอพยายามเบี่ยงตัวไปมาเพื่อให้หลุดจากการถูกยึดต้นแขนไว้
....................
Último capítulo
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/12
...สายอีกวันรถยนต์ส่วนบุคคลเจ็ดที่นั่งของโอมก็มาจอดตรงหน้าอาคารราชการในเมือง โอมในชุดสไตล์การแต่งกายที่คุ้นเคยยืนอยู่กับเบญรดาในชุดเสื้อยืดสีขาวสะอาดกางเกงยีนส์สีเข้ม โอมมองหน้าเบญรดาแล้วยิ้ม“พร้อมยัง!!”“มาขนาดนี้แล้วถ้าไม่พร้อมนี่เสียฟอร์มแย่สิ หึหึ”“ดีมาก งั้นไป”...ว่าแล้วโอมก็จูงมือเบญรดาเดินเข้าไปยังสำนักงานราชการเพื่อทำการจดทะเบียนสมรสตามที่ได้ตกลงกันไว้เมื่อคืน และเขาก็โทรไปคุยกับท่านนายพลและคุณปรียารวมทั้งวิทเรียบร้อยแล้วด้วย หลังจากคุยกับฝั่งเบญรดาแล้วเขาก็โทรบอกพ่อกับแม่เขาเองด้วยแล้วเล่าทุกอย่างให้ฟังคร่าวๆ เมื่อผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายไม่มีปัญหาเขาก็พาเธอมาจดทะเบียนเลยในวันนี้...ทุกอย่างเป็นไปตามข้อตกลงและยินยอมของเธอกับเขาและผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย นั่นคือจะไม่มีการจัดงานแต่งงานหรืองานเลี้ยงใดๆ เพราะให้เกียรติตำแหน่งและหน้าที่ของเบญรดาที่ยังคงอยู่แบบไร้ตัวตนตามที่เธอร้องขอ...โอมที่วันนี้สีหน้าเปลี่ยนเป็นคนละคนกับวันก่อนๆ หัวใจเขาได้รับการซ่อมแซมแล้วตั้งแต่เมื่อคืนซึ่งถือว่าเขายังโชคดีที่เบญรดากลับมาทันเวลา เพราะไม่อย่างนั้นเขาอาจหลับไม่ตื่นไปแล้วจากการรอเธออย่างไม่มีจุดหมาย...
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/11
“มีวันนึงพี่วิทไปทำงานแล้วโดนตามค่ะ พี่วินก็โดนตาม ดีที่ไหวตัวทันเลยย้ายกันไปอยู่บ้านอีกหลังแล้วทำงานอยู่ที่บ้านค่ะ แล้วก็เปลี่ยนซิมใหม่กันหมดเพราะป๊ายื่นเรื่องไปที่ตำรวจไซเบอร์จนได้รู้ว่ามันตามจากเบอร์โทรค่ะ ส่วนที่พี่วิทไม่ติดต่อกลับหาคุณเพราะ เอ่อ...”“เพราะอะไร!!”“เอ่อ..คือ เพราะป๊าถามฉันว่าถ้ายังเสี่ยงอยู่แบบนี้แล้วจะยังอยากกลับมาหาคุณไหม ตอนนั้นฉันนอนหยอดข้าวต้มอยู่แล้วคิดว่าถ้าฉันเลือกเส้นทางนี้แล้วและตอนนี้ก็เจ็บสาหัสยิ่งอนาคตก็ยิ่งบอกไม่ได้ว่าจะตายหรือจะรอด ฉันเลยบอกป๊าว่าไม่ขอไปต่อกับคุณแล้วค่ะ ป๊าเลยบอกพี่วิทว่าถ้าฉันเลือกแบบนั้นก็ให้พี่วิทหยุดคุยเรื่องฉันกับคุณไปเลย แค่ให้คนที่บริษัทดำเนินการเรื่องงานไปตามปกติ และรอดูสถานการณ์ดีขึ้นเมื่อไหร่พี่วิทค่อยกลับมาคุยงานกับคุณเหมือนเดิม ป๊าบอกว่าให้ความเงียบค่อยๆ บอกคุณเอง เอ่อคุณอย่าโกรธป๊านะคะ ถ้าจะโกรธก็โกรธฉันนี่” ...โอมยิ่งฟังก็ยิ่งคิดว่านี่คือรายละเอียดสำคัญทั้งนั้น แต่สิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขาตอนนี้คือนี่ไม่ใช่หรือคือปาฏิหาริย์ที่เขาร้องขอทุกวันทุกคืนทั้งๆ ที่เธอตัดเขาไปแล้ว แต่แล้วเธอก็กลับมา เขาค่อยๆ เลื่อนมือข้างหนึ่งไป
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/10
...เขาหลับลึกจนฝันเห็นเบญรดาอยู่บ่อยครับ และครั้งนี้ก็เช่นกันที่เขากำลังฝันว่าเธอมาหามาดูแลเขา มาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบโดยเธอมานั่งตรงริมขอบที่นอนแล้วยกฝ่ามือขึ้นแตะหน้าผากเขาเพื่อจะดูว่าความร้อนจากอาการไข้ได้ลงลงหรือยัง...ในฝันนั้นเขาเห็นว่าขณะเธอกำลังใช้มืออังหน้าผากเขาอยู่นั้น และเขาก็กลัวว่าเธอจะดึงมือกลับเขาเลยรีบคว้ามือนั้นเอาไว้เพราะไม่อยากให้เธอจากเขาไปอีก“น้องเบล!!!”...โอมเผลอเรียกชื่อนั้นออกมาพร้อมร่างที่สะท้านตัวขึ้นตามความกลัวว่าเธอจะหายไป จนเมื่อลืมตาขึ้นถึงได้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นแค่ความฝัน...แต่ความฝันทำไมเหมือนจริงเสียเหลือเกิน เพราะขนาดรู้สึกตัวแล้วก็ยังรู้สึกว่ามือเขากำลังกุมมือใครอยู่“เป็นอย่างไรบ้างคะ!! พี่แสงดาวบอกว่าคุณไม่สบายเลยกินยาแล้วนอน ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง!!”...น้ำเสียงที่คุ้นเคยนั้นถามเขา แต่เพราะโอมยังตกอยู่ในความงุนงงว่านี่คือความฝันหรือความจริง เขามองผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างเขาตอนนี้ เธอสวมเสื้อเชิ้ดรัดรูปสีฟ้าอ่อนและกางเกงผ้าสีดำ และหน้าตาท่าทางเธอคนนี้ก็เหมือนคนที่จากเขาไปแล้วทุกกระเบียดนิ้ว...โอมรู้สึกลำคอตีบตันขึ้นมาอีกแล้วเพราะคิดว่ามีแต่คนใจ
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/9
...จากหนึ่งวันเป็นสามวัน จากสามวันเป็นอาทิตย์ จากอาทิตย์ก็ผ่านไปเป็นเดือน จนวันเวลาล่วงเลยเข้าเดือนที่สาม...ชายหนุ่มที่ชื่ออภิภัทร์หรือโอมยังคงใช้ชีวิตปกติกับธุรกิจฟาร์มกล้วยไม้กลางดอยแม่แจ่ม และนับวันก็ยิ่งมีหน่วยงานต่างๆ ได้ติดต่อเข้ามายังบริษัทขนาดกลางของเขาเพื่อขอเป็นคู่ค้าบ้างและสั่งจองดอกกล้วยไม้จากฟาร์มเพื่อประดับตกแต่งรองรับงานต่างๆ มากมายจนแต่ละเดือนมียอดขายพุ่งสูงขึ้นอย่างน่ายินดี...และแม้ว่ากิจการจะเติบโตและสร้างเม็ดเงินหมุนเวียนได้มากมาย แต่ผู้เป็นเจ้าของกิจการกลับไม่มีความสุขจากธุรกิจที่เติบโตขึ้นเลย จากชายหนุ่มบุคลิกดีหน้าตาดีจนเป็นที่แอบถูกใจของสาวๆ มากมายและจิตใจที่เคยแข็งแกร่งแต่โอบอ้อมอารี ...กลายเป็นตอนนี้ผู้ชายที่ชื่อโอมซูบผอมลงมาก หน้าตาก็ดูเคร่งเครียดตลอดเวลาไม่ค่อยพูดค่อยจาเหมือนเมื่อก่อน และน้อยครั้งมากที่เขาจะแสดงตัวต่อสังคมหรือที่ไหนๆ ก็ตาม เพราะงานทุกอย่างสามารถสั่งการผ่านผู้จัดการและอินตาได้ เขาจึงมีโลกส่วนตัวที่ส่วนใหญ่จะอยู่แค่บ้านพักริมหน้าผากับกระท่อมปีกไม้กลางสวนกล้วยไม้เท่านั้น...แม้แต่อัญชิกาเองเขาก็เลือกที่บล็อคเบอร์เธอและบอกให้ผู้จัดการในบริษัท
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/8
...และแล้วเวลาก็ผ่านไปอีกหนึ่งวันเต็มๆ ที่โอมไม่สามารถทำอะไรได้เลย เขาอยากจะติดต่อคนโน้นคนนี้เพื่อตะล่อมถามก็เกรงว่าจะเป็นการเปิดเผยสถานะของเบญรดาออกไป เขาจึงตกอยู่ในภาวะเครียดอย่างหนัก...ขณะที่เขานั่งเคร่งเครียดอยู่ในห้องนั่งเล่นซึ่งแยกส่วนมาจากห้องโถงนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เขารีบหยิบมาดูก็เห็นว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยแต่ก็รีบกดรับเพราะหวังว่าจะมีข่าวเบญรดา“ฮัลโหล สวัสดีครับคุณโอม ผมชื่อศิรวัฒน์นะครับ”“ฮัลโหล ครับสวัสดีครับ”“คือคุณวีรวิทย์เจ้านายของผมมอบหมายให้ผมเป็นคนติดต่อประสานงานเรื่องกล้วยไม้กับคุณตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปนะครับ”...คำพูดจากคนที่โทรมาทำให้โอมแปลกใจ“อ้าวแล้วคุณวิทล่ะครับ ผมพยายามโทรติดต่อ แต่ติดต่อไม่ได้เลย ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ”...โอมรีบถามกลับอย่างร้อนใจ เพราะนี่คงเป็นความหวังเดียวที่เขาจะได้รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น“คุณวีรวิทย์ลางานยาวเลยครับ ลาแบบไม่มีกำหนดและไม่ได้บอกไว้ครับว่าลาทำไม ลาไปไหน บอกอย่างเดียวว่าลาแบบไม่มีกำหนดเพราะมีเรื่องสำคัญมากต้องจัดการ และฝากบอกคุณว่าช่วงนี้ยังไม่ต้องไปที่บ้านนะครับเพราะตอนนี้ไม่มีใครอยู่เลย เลยเกรง
มงกุฎกล้วยไม้ มงกุฎกล้วยไม้ 22/7
...โอมขับรถมาตามถนนสายหลักจนมาถึงทางแยกเข้าสู่ถนนเป้าหมายเพื่อไปยังโกดังพ่อเลี้ยงทรงพล แต่ข้างหน้าเขาเห็นตำรวจจราจรหลายนายคอยโบกมือส่งสัญญาณห้ามรถเลี้ยวเข้าถนนเส้นนั้น และทำการโบกมือส่งสัญญาณให้รถเบี่ยงไปทางอื่น...นี่คือช่วงเวลาเคลียร์พื้นที่ เจ้าหน้าที่จึงต้องคอยกันไม่ให้ประชาชนเข้าไปใกล้พื้นที่ที่เกิดเหตุ...โอมหักพวงมาลัยเข้าซ้ายมือเพื่อจอดรถตรงข้างทางก่อนจะถึงทางแยกที่มีตำรวจจราจรยืนอยู่นั่น เพราะต่อให้เขาไปต่อเขาก็คงเข้าไปไม่ได้อยู่ดี เขาลงมายืนดูสถานการณ์ว่าพอจะมีทางได้เข้าไปเส้นทางนั้นได้หรือไม่...รถราเริ่มหนาตาขึ้นและชะลอเป็นคอขวดอยู่เต็มถนนเส้นหลัก เพราะข้างหน้ามีเจ้าหน้าที่คอยเปิดทางให้รถวิ่งผ่านเป็นระยะๆ...แล้วเสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ดังกระหึ่มขึ้นอีกครั้ง เขาเงยหน้ามองตามใบพัดยักษ์ที่ค่อยๆ เคลื่อนตัวสูงขึ้นๆ นั่น ใจโอมเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะและมีแต่ความสงสัยว่าจะมีใครอยู่บนเฮลิคอปเตอร์นั่นบ้าง จะมีเบญรดาอยู่ด้วยไหม!! ถ้าเธออยู่ด้วยเธอปลอดภัยดีใช่ไหม!!...แต่แล้วโอมก็ทำได้แค่ยืนแหงนมองเฮลิคอปเตอร์ที่ดังสะท้านไปทั้งน่านฟ้าเมืองเชียงใหม่ ก่อนจะค่อยๆ หายลับไปสุดปลายฟ้านั่น แต่
También te puede gustar
ราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน309.3K vistasประธานจี้หยุดใจร้ายสักที คุณซูแต่งงานใหม่แล้ว
เหวินเหยียนหน่วนหยู่219.5K vistasล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.7K vistasรอยร้าวรัก
Sitha75.7K vistasภรรยาประธานจอมเย็นชาหอบลูกหนีรัก
อิ๋นอู้8.1K vistasสะกดใจ นายฮอตเนิร์ด
Poinsettia53 vistasบ่วงรักรอยบาป [NC-20+]
พลับพลึงดำ300 vistasเด็กเลี้ยงของแทนคุณ
Melyssa570 vistas
