มงกุฎกล้วยไม้ 19/2

...ขึ้นชื่อว่าโอมนักธุรกิจกล้วยไม้จังหวัดเชียงใหม่ก็ใช่ว่าจะเป็นคนที่ไม่มีใครรู้จัก เมื่อเบญรดามีการเคลื่อนไหวโดยมีโอมคอยรับส่งแบบนี้ก็เท่ากับทำให้ฝ่ายตรงกันข้ามรู้จุดพิกัดได้ไม่ยาก

...ที่น่าหวั่นใจคือเบญรดาเกรงว่าหากเขายังไปมาหาสู่กับเธออยู่แบบนี้ก็จะทำให้เขาตกอยู่ในความเสี่ยงมากขึ้น แล้วเบญรดาก็รีบโทรติดต่อกลับไปยังท่าน ผบ.ตร. ทันทีหลังจากวางสายจากสายลับ

“ฮัลโหลท่านคะ เบญรดาค่ะ”

“อื่มม ผมว่าจะโทรหาหมวดอยู่พอดี จะบอกว่าคงต้องเปลี่ยนที่พักแล้วล่ะ เพราะสายรายงานมาว่ามีการสะกดรอยตามไปที่นั่นแล้ว เพราะฉะนั้นหมวดต้องเปลี่ยนที่อยู่เดี๋ยวนี้ จัดการให้เร็วที่สุดเพื่อให้มันคิดไม่ถึงและอย่าให้มันตามเราได้อีก เดี๋ยวผมจะโทรบอกสายให้ไปรอรับหมวดด้านหลังที่พักแล้วไปพักโรงแรมก่อนก็ได้เพื่อรอหาที่พักใหม่ เข้าใจนะ!! รับคำสั่งแล้วปฏิบัติทันที!!”

“รับทราบค่ะ”

...เมื่อคำสั่งผ่านโทรศัพท์มือถือจบลง เบญรดาก็รีบกวาดข้าวของทุกอย่างเข้ากระเป๋าเป้อย่างรวดเร็ว แล้วโทรติดต่อกลับไปยังสายของท่าน ผบ.ตร. อีกครั้งเพื่อนัดแนะจุดนัดพบที่จะพาเธอออกไปจากที่นี่โดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้

...วินาทีนี้อารมณ์ ความคิด แรงกระตุ้น ถูกเหวี่ยงกลับมาสู่โหมดการปฏิบัติภารกิจพิเศษอีกครั้งที่ต้องแนบเนียนและรวดเร็ว

...เบญรดาจัดการทุกอย่างอย่างเร่งรีบพร้อมกับเปลี่ยนเสื้อผ้าในชุดที่คล่องตัวขึ้น สมาธิทั้งหมดถูกเพ่งไปที่งานและการหลบหลีกจากฝ่ายตรงข้ามจนลืมนึกถึงอีกคน

...และนั่นจึงทำให้เกิดช่องว่างระหว่างคนสองคนโดยไม่รู้ตัว

....................

...ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง เบญรดาก็ได้มาอยู่ในห้องพักของโรงแรมแห่งหนึ่งซึ่งสายช่วยพามาเช็คอินชั่วคราวเพื่อให้รอดพ้นจากการถูกตามของฝ่ายตรงข้าม

...ในขณะที่เธอกำลังโทรติดต่อกับทีมเพื่อจะเปิดการประชุมกลุ่มไลน์นั้นก็มีสายเรียกซ้อนเข้ามา จนเธอเห็นชื่อเจ้าของเบอร์โทรก็ถึงกับอึ้ง เพราะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมโทรบอกเขาว่าไม่ต้องไปยังที่พักเดิมนั่นแล้ว

“ฮัลโหล คุณโอมคะ!!”

“ฮัลโหลเบล ตอนนี้พี่รออยู่หน้าเคาน์เตอร์ข้างล่างนะ ลงมาเลยไปกินข้าวกัน”

“คุณโอมคืออย่างนี้นะคะ ตอนนี้ฉันไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้วค่ะ แล้วก็ เอ่อ...คิดว่าคงไม่ได้ไปทานข้าวด้วยแล้วล่ะ ขอโทษจริงๆ พอดีมีเรื่องด่วนเข้ามา แล้วฉันมีเรื่องจะบอกคุณด้วย”

...เธอพูดไปคิดไปว่าจะอธิบายอย่างไรให้เขาเข้าใจ

“อะไรครับ!! ทำไมฟังเสียงเหมือนไม่ค่อยดีเลย มีอะไรหรือเปล่า!!”

...จากเสียงเรียบๆ เมื่อครูก็กลายเป็นแปลกใจเพราะรู้สึกผิดสังเกตจากเสียงที่ได้ยิน

“คือตอนที่เรามาถึงอพาร์ทเม้นท์น่ะค่ะ มีคนตามเรามาเลยทำให้ฉันต้องเปลี่ยนที่อยู่ทันที แล้วเดี๋ยวกำลังจะมีประชุมด่วนเลยไม่สะดวกที่จะไปทานข้าว ฉันอยากให้คุณเข้าใจด้วยน่ะค่ะ ที่ฉันเคยบอกว่าถ้าฉันอยู่ใกล้คุณแล้วอาจทำให้คุณเสี่ยงอันตรายไปด้วย ตอนนี้ขอให้เราอย่าเพิ่งเจอกันดีกว่านะคะ แต่ฉันสัญญาว่าเราจะโทรคุยกันนะคะ”

...เบญรดาจำเป็นต้องบอกเขาไปตามตรง แต่สิ่งที่เธอพูดไปนั้นกลับทำให้คนฟังเงียบไม่มีเสียงตอบรับกลับไป

...ฝั่งโอมที่ยืนเงียบอยู่นั้นเพราะกำลังเรียบเรียงความรู้สึก แค่เรื่องแค่นี้ทำไมเขาจะไม่เข้าใจ เพียงแต่มันเร็วเกินไปกับการเพิ่งได้ใกล้ชิดและได้แสดงความรู้สึกต่างๆ ออกไป มันเร็วเกินไปที่ต้องให้เขาเก็บกลั้นความรู้สึกต่างๆ ไว้ก่อนโดยไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะได้แสดงออกมาอีก แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องยอมรับสภาพ เพราะรู้และเข้าใจมาก่อนหน้านี้แล้วว่าภาระหน้าที่ของเธอนั้นสำคัญอย่างไร

“หมายความว่าเราจะยังไม่ได้เจอกันใช่มั้ย!!”

“ค่ะ หวังว่าคุณคงเข้าใจ”

“ครับพี่เข้าใจครับ ดูแลตัวเองดีๆ นะ พี่ก็จะดูแลตัวเองให้ดี และรอเวลาที่จะได้เจอกันนะเบล พี่...รักเบลนะ”

...คำพูดนั้นฟังเบาหวิวแต่คำพูดท้ายประโยคนั่นเล่นเอาคนฟังหัวใจกระตุกขึ้นมาทันที

“คุณโอม!!!”

...เบญรดาเรียกชื่อเขาเบาหวิวเช่นกัน ด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่อธิบายไม่ถูกทั้งคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำนี้ ทั้งดีใจและหวั่นไหว แต่ขณะเดียวกันก็มีคำว่าหน้าที่เป็นกำแพงกั้นกลางอยู่

...นี่อย่างไรล่ะที่ครูฝึกบอกไว้ว่าความรักกับนักรบเป็นของแสลงกัน มันเป็นอย่างนี้นี่เอง ความรู้สึกคิดถึง อยากอยู่ใกล้ๆ อยากพูดคุยเรื่องต่างๆ อยากเล่าประสบการณ์ให้ฟัง และอยากได้รับจูบจากเขา ทุกอย่างที่คิดนี้มีอันต้องยุติไว้ก่อน ส่วนตอนนี้ต้องกลับมามีสติกับภารกิจเบื้องหน้าซึ่งสำคัญกว่าทุกสิ่ง

....................