มงกุฎกล้วยไม้ 19/3

...วันนี้ทีมรบพิเศษทั้งหกคนมารวมตัวกันที่เชียงใหม่เพื่อเตรียมแผนการจับกุมพ่อเลี้ยงทรงพลที่จะมีขึ้นอีกสามวันข้างหน้า

...ที่ห้องประชุมเล็กในโรงแรมแห่งหนึ่ง ทีมรบพิเศษทั้งหกคนนั่งล้อมโต๊ะและมีโทรศัพท์วางอยู่ตรงกลางเพื่อเป็นเครื่องมือสื่อสารระหว่างทีมกับท่าน ผบ.ตร.

“ผมคุยกับผู้กำกับเรียบร้อยแล้วว่า ถ้างานนี้พลาดก็เตรียมตัวโดนเด้งไปอยู่ชายแดนปักษ์ใต้ได้เลย เรื่องกินนอกกินในที่โดนตรวจสอบก่อนหน้านี้ผมถือว่างานนี้จะช่วยล้างมลทินให้สักครั้ง เพราะฉะนั้นให้ทุกคนเข้าใจตรงกันนะว่างานนี้พลาดไม่ได้ เป้าหมายของเราคือจับพ่อเลี้ยงทรงพลได้สำเร็จเท่านั้น”

...เสียงท่าน ผบ.ตร. ดังมาจากโทรศัพท์ที่เปิดลำโพงจนทุกคนได้ยินชัดเจนทุกคำพูด แต่อยู่ๆ เสียงโทรศัพท์มือถือของเบญรดาก็ดังขึ้น

...เมื่อเธอก้มดูโทรศัพท์มือถือตัวเองที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าก็มีสีหน้าเลิ่กลั่กทันทีเพราะคนโทรเข้ามาคือโอม แต่เธอเลือกจะไม่รับสาย

...สายทุกคู่หันมามองเธอเป็นตาเดียวกันเพราะสงสัยว่าทำไมเธอถึงไม่รับสายและปล่อยให้เสียงเรียกนั้นดังอยู่เป็นนานสองนาน

...เบญรดากลอกตามองสายตาทุกคู่ที่มองมายังเธอแล้วค่อยๆ ใช้นิ้วกดตัดสายพร้อมกับส่งยิ้มให้ทุกคนเพื่อกลบเกลื่อน แต่หมวดพิมพ์มองแล้วสงสัย

“อ้าวใครโทรมาล่ะหมวด เฮ้ยย!! หน้าแดงด้วยอ่ะ ทำไมไม่รับล่ะ!!”

...หมวดพิมพ์ซึ่งนั่งฟากตรงข้ามทักขึ้นมา

“แหะๆ ไม่เป็นไรจ้ะ!! ไว้ค่อยโทรคุยทีหลัง ตอนนี้เอาเรื่องงานก่อนเหอะ”

...เธอตอบกลับไป แล้วทุกคนก็ตั้งหน้าตั้งตาฟังท่าน ผบ.ตร. พูดต่อจนชี้แจงแผนการจับกุมอย่างละเอียดยิบ จนการประชุมจบลง ทำให้บรรยากาศการพูดคุยเปลี่ยนไปด้วย

“เฮ้ยไอ้หมวดเบลนี่ชักจะยังไงแล้วว่ะ ท่าทีมีพิรุธนะ สงสัยมีแฟนแหง๋ๆ เลย ฮ่าๆๆๆ”

...หมวดธีรพงษ์พูดผ่าวงขึ้นมาจนทุกคนต่างพากันหัวเราะและส่งยิ้มกรุ้มกริ่มให้เธอ

“จริงแท้แน่นอนเลยล่ะ หมวดเบลน่ะเก่งทุกเรื่องยกเว้นปกปิดพฤติกรรมเรื่องนี้ ไม่เนียนเลยดูสิตาเตอหูเหอแดงเถือกหมดแล้ว อย่างนี้มีใครดูไม่ออกมั่งล่ะว๊า!!!”

“ฮ่าๆๆๆๆ เฮ้ววววว!!!”

...หมวดพิมพ์แซวสมทบหมวดธีรพงษ์จบ เสียงหัวเราะก็ดั่งลั่นห้องประชุม

...เบญรดาจำต้องก้มหน้าเอามือกุมหัวไว้เพราะไม่อาจสู้สายตาหยอกเย้าจากเพื่อนๆ ได้ แต่แล้วเสียงข้อความเข้าจากแอพพลิเคชั่นไลน์ก็ดังขึ้น

...เบญรดาเปิดดูข้อความ

“พรุ่งนี้เช้าพี่จะนั่งเครื่องลงกรุงเทพเพื่อไปประชุมที่บริษัทคุณวีรวิทย์ เย็นพรุ่งนี้หลังประชุมเสร็จพี่จะให้คุณวิทพาพี่ไปพบท่านนายพลกับคุณแม่ของเบลนะ พี่จะเรียนท่านเรื่องของเรา หวังว่าเบลคงไม่ขัดข้องอะไร พี่ส่งรูปใครไม่รู้ตอนใส่มงกุฎกล้วยไม้มาให้ด้วย ดูกี่ทีๆ ก็น่ารักจนคิดว่าถ้าอยู่ใกล้ๆ พี่คงอดใจไม่ไหวแน่ๆ”

...เบญรดานั่งก้มหน้าอ่านข้อความนั้นแล้วเผลอยิ้มออกมาโดยลืมไปว่ามีสายตาอีกห้าคู่จ้องมองมาแบบรอจับผิดเต็มที่

“โอ๊ยชัวร์แล้วว่ะ!! ดูดิ สีหน้าแบบนี้ ยิ้มแบบนี้ หมวดเราเสร็จโจรแล้วว่ะเฮ้ย!! ฮ่าๆๆ”

“ฮ่าๆๆๆ ก้ากกๆๆ”

...เมื่อมีแซวและหัวเราะสนุกสนานกันขนาดนี้ เจ้าตัวก็ไม่อาจทำอะไรได้อีกนอกจากได้แต่ก้มหน้าก้มตาเพราะความเขินอาย

....................