มงกุฎกล้วยไม้ 19/1

...เบญรดาผู้ไม่เคยกลัวต่อภารกิจเสี่ยงตายเพราะถือว่าตัวเองเกิดมาเพื่อสิ่งนี้แล้ว แต่เรื่องหัวใจกลับเป็นเรื่องละเอียดอ่อนที่สร้างความสับสนให้กับนักรบหญิงคนนี้มากทีเดียว คิดไปคิดมาก็อยากจะหาใครสักคนสำหรับปรึกษาเรื่องหัวใจโดยเฉพาะ แล้วใครล่ะที่จะรับตำแหน่งนี้ให้เธอ

...เมื่อคิดไม่ออกก็ลุกไปยืนหน้ากระจกบานใหญ่ที่สะท้อนให้เห็นตัวเองเต็มร่าง เธอมองใบหน้าของคนที่อยู่ในกระจก แล้วอยู่ๆ ก็นึกถึงภาพตัวเองตอนสวมมงกุฎกล้วยไม้ฟาแลนนอปซิสขึ้นมา นึกถึงตอนที่ถูกเขาชมว่าสวมมงกุฎกล้วยไม้แล้วน่ารัก แล้วเธอก็บอกเขาว่าม๊าของเธอก็บอกว่าเธอน่ารัก

(เฮ้ยใช่แล้ว!!! ม๊า!! ม๊าคือคนที่ควรจะเป็นที่ปรึกษาให้เราสิ อื่มต้องม๊าเท่านั้น!!)

...เมื่อคิดได้เช่นนั้นเบญรดาก็หันกลับไปนั่งบนเตียงนอนเหมือนเดิม แล้วรีบโทรศัพท์หาผู้เป็นแม่ทันที

“ฮัลโหล ม๊า!!!”

...เธอร้องเรียกหาม๊าทันทีเมื่ออีกฝ่ายรับสาย

“เบล เป็นยังไงมั่งลูก!! โอ๊ยม๊าจะขาดใจตายอยู่แล้วรู้มั้ย!! ม๊าจะโทรหาวันละห้าสิบรอบแต่พี่วิทเขาห้ามไว้ บอกว่าเบลสบายดี แล้วเป็นไงมั่งลูก ไหนพี่เขาบอกว่าหนูได้รับบาดเจ็บเหรอ แล้วเป็นอย่างไรบ้าง!! เจ็บมากมั้ยลูก!! ให้ม๊าไปหาได้มั๊ย!! ถ้าได้ม๊าไปพรุ่งนี้เลยนะ!!”

...ผู้เป็นแม่โอคครวญกลับมาเป็นชุด ทั้งรักทั้งเป็นห่วง ทั้งกลัวทั้งระแวง และอยากมาหาลูกสาวคนเล็กใจจะ

 

“ม๊าคะ หนูก็คิดถึงม๊ามากค่ะ ฮือออๆๆ อยากกอดม๊าอ่ะ เรื่องเจ็บน่ะไม่เป็นไรค่ะหนูหายแล้ว แล้วม๊าสบายดีนะคะ!!"

“ไม่เลย ไม่สบายสักอย่างทั้งกายและใจเพราะคิดถึงแต่ลูก กลัวลูกจะเป็นอันตราย ใจม๊าเป็นทุกข์ตลอดเพราะไม่ได้เห็นกับตาว่าเบลสบายดี มีแต่คุยฝากพี่วิทไป แล้วนี่เบลปลอดภัยดีใช่มั้ยลูก!!”

“ค่ะ หนูปลอดภัยดี เพิ่งย้ายมาอยู่ที่พักใหม่วันนี้เองค่ะ ม๊าไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ แล้วทานข้าวเยอะๆ ล่ะ ถ้ากลับไปแล้วเห็นม๊าผอมลงจะโกรธจริงด้วย!!”

...เธอพยายามกลั้นไม่ให้ร้องไห้แล้วตอบกลับไป แค่เธอได้ยินเสียงผู้หญิงคนนี้เพียงคนเดียวความรู้สึกหลายๆ อย่างก็ประเดประดังเข้ามา ทั้งความรักและคิดถึงที่เธอรู้ว่าในโลกนี้ไม่มีผู้หญิงคนไหนจะรักและห่วงเธอได้มากเท่ากับผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว แต่เรื่องนั้นล่ะจะเริ่มปรึกษาอย่างไรดี พี่วิทได้พูดไปบ้างหรือยังนะ

“เบล ทำไมเงียบล่ะ!! เป็นอะไรหรือเปล่า!! กินข้าวกินปลาหรือยัง!! หนูต้องระวังตัวให้มากๆ นะ ม๊ายังยืนยันคำเดิมว่าถ้าเบลเป็นอะไรไปล่ะก็ ม๊าจะฆ่าตัวตายตามเลยนะ เพราะฉะนั้นถ้าไม่อยากให้ม๊าตายก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ เข้าใจมั๊ย!!!”

“ค่ะ หนูสัญญาค่ะว่าจะระวังตัวให้ดี และจะไม่ยอมเป็นอะไรง่ายๆ ม๊าก็เหมือนกันนะคะ ดูแลตัวเองดีๆ กินเยอะๆ จะได้มีแรงไว้รอหนูกลับไป เราจะได้กอดกันแน่นๆ ไงคะ!!”

...เบญรดาคุยกลับไปอย่างเป็นห่วงและคิดถึงผู้เป็นแม่มาก แต่ขณะเดียวกันเธอก็พยายามคิดว่าจะตีโค้งอย่างไรให้เข้าประเด็นที่ตั้งใจจะปรึกษา

“เอ๊ะแล้วป๊าบอกม๊าว่าท่านผอบอตอรอบอกว่าถ้าลูกได้ข้อมูลพ่อเลี้ยงอะไรนั่นน่ะบางส่วนแล้วก็จะให้กลับมาก่อนไม่ใช่เหรอ!!”

“ใช่ค่ะ แต่ถ้าจังหวะดีได้เจอพ่อเลี้ยงขณะกระทำผิดล่ะก็ ท่านผอบอตอรอให้หนูกับทีมเข้าชาร์จพ่อเลี้ยงได้เลยค่ะ เอ่อม๊าคะ!! หนูมีเรื่องจะปรึกษาค่ะ”

“โอ๊ยยย!!! ตายๆๆ จะปรึกษางานเหรอ!! ทำไมไม่ปรึกษาป๊าล่ะ ม๊าจะเอาอะไรมาให้คำปรึกษาได้ล่ะถ้าเกี่ยวกับงาน”

“มะ มะ ไม่ใช่ค่ะ ม๊าๆๆ ชู้ววว!! ม๊าอย่าพูดดังสิ ป๊าอยู่แถวนั้นหรือเปล่า คือเรื่องที่หนูจะปรึกษานี่ไม่เกี่ยวกับงานค่ะ และยังไม่อยากให้ป๊ารู้ด้วย งั้นหนูถามม๊าก่อนว่าพี่วิทมาพูดอะไรให้ม๊าฟังบ้างหรือยังคะ!!”

“ตาวิทเหรอ!! เอ๊..ก็มาพูดให้ม๊าฟังทุกวันว่าเบลสบายดี และพักอยู่บ้านคุณโอม แล้วที่ม๊าอดทนและพยายามห้ามใจไม่ให้คิดมากเรื่องเบลก็เพราะตาวิทบอกว่าเบลอยู่กับคุณโอมนี่แหละ ม๊าเลยโล่งใจลงหน่อย แล้วคุณโอมเป็นอย่างไรบ้างลูก เขาใจดีมั้ย!! เขาดูแลลูกสาวม๊าดีหรือเปล่า!!”

“โหยยย!! ดีมากค่ะม๊า เกือบจะดีเกินไปเสียด้วยซ้ำล่ะมั้ง หนูถึงจะปรึกษาม๊าไงคะ ว่าถ้าเขาจะ เอ่อออ...เอ้ยย!! ไม่ใช่ๆ!! ถ้าหนูจะ เอ่ออ...เอ้ยยย!! ไม่ใช่!! คือออ...ว่า เอ่ออ...ถ้าหนูกับเขา จะ..จะ..เอ่ออ...!!”

“เอ๊ะ แปลกๆ นะเบล มีอะไรหรือเปล่าไหนบอกม๊าสิ!!”

...เบญรดาเพิ่งรู้ตัวว่าเมื่อสักครู่มีความตื่นเต้นที่จะปรึกษา แต่พอเอาเข้าจริงๆ แล้วทำไมปากถึงอ้าไม่ออก มันหวั่นๆ สั่นๆ และอายที่จะบอกออกไป ยิ่งตอนนี้เริ่มมีเหงื่อซึมบริเวณไรผมตรงหน้าผากด้วย แถมหัวใจก็เต้นเร็วอีกต่างหาก ทำไมการพูดมันถึงยากกว่าถอดสลักลูกระเบิดอีกนะ

“เอ่อหนูอยากรู้ว่าตอนป๊า เอ่อ...จีบม๊าอ่ะค่ะ คือออ...มันเป็นยังไงเหรอคะ!!”

...เบญรดารู้ว่าตัวเองเสียท่าไม่กล้าบอกเลยได้แต่แกล้งถามอ้อมๆ ไปเรื่อย เพราะอยู่ๆ ปากก็หนักเสียเฉยๆ

“เอ๊ะ!! อะไรของลูกน่ะเบล!! ทำไมถามแบบนี้ล่ะ!! ทำไมอยู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะลูก!!”

...ผู้เป็นแม่รู้สึกแปลกใจกับคำถามลูกสาว

“อ้อเอ่ออ มะ..ไม่มีอะไรค่ะ!! เบลคงคิดถึงป๊ากับม๊ามากไปหน่อยมั้งคะ เลยนึกถึงตอนป๊ากับม๊าอยู่กับหนู ก็เลยนึกอยากรู้ตอนจีบกันใหม่ๆ น่ะค่ะ แหะๆๆ”

...หนูเบลแถสีข้างถลอกไปเรื่อย หวังจะตั้งหลักใหม่ เพื่อจึงโยงกลับมาประเด็นที่ตัวเองอยากปรึกษา

“นี่เบล ม๊าว่าลูกพูดปัดไปแกว่งมาชอบกลๆ นะ หรือว่า...!!! เบล!! อย่าบอกนะว่า....!!”

...ขณะผู้เป็นแม่กำลังจะพูดต่อโดยคาดเดาว่าลูกสาวอาจกำลังมีความรักหรือไม่นั้น ก็มีสายเรียกเข้าจากฝั่งเบญรดาดังแทรกกขึ้นมาเสียก่อน

“ม๊า ม๊า...เดี๋ยวค่ะ!! หนูต้องวางสายก่อนนะคะ มีสายซ้อนเข้ามาค่ะ อาจมีเรื่องด่วนค่ะม๊า แล้วหนูจะโทรกลับมาใหม่นะคะ แค่นี้ก่อนนะคะ”

...เธอพูดตัดบทรัวๆ แล้วรีบกดรับสายที่เรียกซ้อนเข้ามาทันที

“ฮัลโหลสวัสดีค่ะ ว่าอย่างไรคะพี่!!”

“ฮัลโหลหมวดครับ ท่าจะงานเข้าแล้วล่ะครับ เมื่อกี้ผมส่งลูกน้องไปสังเกตการณ์ตอนหมวดเช็คอิน ลูกน้องโทรมาบอกว่าเห็นชายสองคนท่าทางมีพิรุธเดินวนเวียนอยู่หน้าอพาร์ทเม้นท์มันขับรถตามรถคุณผู้ชายที่มาส่งหมวดมาน่ะครับ ผมเลยโทรรายงานท่านผอบอตอรอแล้วครับ ท่านบอกให้หมวดรีบโทรหาท่านตอนนี้เลยครับ”

...เมื่อสายลับของท่าน ผบ.ตร. รายงานกับเธอจบ เบญรดาก็คิดทันทีว่านี่คงจะเป็นผลมาจากการที่ให้เขามาส่ง

....................