มงกุฎกล้วยไม้ 19/4

...เย็นวันต่อมาที่บ้านนายพลตฤณ

“เฮ่อออ!! ครับ ผมเข้าใจที่คุณพูดนะคุณโอม และขอบคุณในความเป็นลูกผู้ชายของคุณที่กล้าหาญมาพูดกันแบบเปิดอกแบบนี้”

...ท่านนายพลตฤณถอนหายใจแล้วพูดด้วยสีหน้าค่อนข้างเคร่งขรึมหลังจากฟังโอมบอกความในใจที่มีต่อลูกสาวออกมา

...คุณปรียาซึ่งนั่งถัดจากท่านนายพลก็มีสีหน้าเรียบๆ นิ่งๆ จนเขาเดาไม่ถูกว่าสิ่งที่บอกออกไปนั้นเป็นความผิดหรืออย่างไร

...คงจะมีแต่วีรวิทย์คนเดียวที่ส่งสายตาปนยิ้มมาให้เขาเพื่อบอกว่าเข้าใจเขาทุกอย่าง

“แต่สิ่งที่คุณเห็นมันไม่ใช่ทั้งหมดที่ลูกสาวผมเป็น แม้ผมจะรู้สึกว่ามันเร็วไป หรือส่วนตัวแล้วยังไม่อยากให้ลูกพบเรื่องแบบนี้ แต่ผมก็ไม่เคยคิดจะห้ามปรามในเรื่องส่วนตัวเขา โดยเฉพาะเรื่องความรัก เพียงแต่ตอนนี้ยายเบลกำลังปฏิบัติภารกิจสำคัญ ผมอยากให้ลูกผมทุ่มสมาธิไปที่งานก่อน ถ้างานนี้เสร็จเรียบร้อยดีโดยที่ลูกผมยังมีชีวิตอยู่ ผมยินดีที่จะให้เรากลับมาคุยเรื่องนี้กันอีกครั้งนะ”

...ท่านนายพลพยายามอธิบายแบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น เพราะนายพลก็มีความชอบพอต่อโอมเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงไม่คิดจะปิดกั้นอะไร เพียงแต่โอมมาพูดไม่ถูกเวลาเท่านั้นเอง

...โอมเองเมื่อฟังที่ท่านนายพลพูดก็มีทั้งความเข้าใจและไม่เข้าใจปนเปกันไป เขารู้สึกว่าท่านนายพลพูดเหมือนเบญรดามีความแตกต่างจากผู้หญิงคนอื่น

“ท่านครับ หากสิ่งที่ผมบอกไปทำให้ท่านไม่สบายใจผมต้องกราบขอโทษด้วยนะครับ”

...โอมกล่าวพร้อมกับยกมือไหว้ท่านนายพล และเขาก็พูดต่อ...

“แต่ท่านช่วยขยายความให้ผมได้เข้าใจสักนิดได้มั้ยครับ ผมเองก็ทราบว่าน้องเบลกำลังสืบข้อมูลพ่อเลี้ยงทรงพลอยู่ และผมก็ทราบว่ามันเสี่ยงมาก แต่ผมไม่ทราบว่าความสุ่มเสี่ยงนั้นมันซับซ้อนมากแค่ไหน หากท่านจะเมตตาช่วยให้ผมได้เข้าใจล่ะก็ผมจะขอบพระคุณมากลยเครับ แต่ถ้ามันเป็นเรื่องความลับทางราชการก็ไม่เป็นไรครับ”

...โอมพูดด้วยท่าทีนอบน้อม นั่นยิ่งทำให้นายพลตฤณมองเขาอย่างพิจารณาว่าอาจถึงคราวที่ต้องมีคนรับรู้ข้อมูลเกี่ยวกับลูกสาวเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งคน

“คืออย่างนี้นะคุณโอม ตำแหน่งหน้าที่ของลูกสาวผมมันแตกต่างจากตำรวจทั่วไปที่คุณเห็น เขาต้องเสี่ยงมากกว่าคนอื่นๆ เขาต้องเก่งมากกว่าคนอื่น และเขามีความใกล้ชิดกับความตายมากกว่าคนอื่นด้วยเช่นกัน ครอบครัวเราถึงอยู่กันแบบใกล้ชิดกัน ให้ความรักความอบอุ่นกันเพราะเราไม่รู้ว่าวันไหนที่ยายเบลอาจต้องเจอสถานการณ์เลวร้ายที่สุด แต่เราก็ภูมิใจในสิ่งที่ยายเบลตัดสินใจจะเป็น เราให้เกียรติในสิ่งที่ลูกเราปฏิบัติ ถ้าคุณคิดว่าผู้หญิงที่คุณรักนั้นผ่านการฝึกรบมาอย่างหนักจนได้สังกัดหน่วยรบพิเศษและอยู่แบบไร้ตัวตน คุณจะรู้สึกอย่างไร!! ผมคิดว่าคุณคงทราบนะว่าคนที่เป็นหน่วยรบพิเศษได้นั้นต้องมีคุณสมบัติอย่างไรบ้าง”

...น้ำเสียงเรียบๆ แต่ชัดเจนทุกคำนั้นได้อธิบายในสิ่งที่บุคคลภายนอกอย่างเขาไม่มีสิทธิ์รับรู้ แต่ตอนนี้ข้อมูลบุคคลเกี่ยวกับเธอกำลังถูกถ่ายทอดออกมาให้เขารู้เพื่อทำความเข้าใจสถานะตัวเองด้วยว่าหากเลือกจะเดินต่อกับความรักก็ต้องเคารพในสิ่งที่เธอเป็นด้วย

...โอมฟังแล้วนิ่งงันเหมือนถูกสาบ แล้วภาพเหตุการณ์ต่างๆ ก็วิ่งย้อนเข้ามาในหัวของเขาทีละช็อตๆ

...ภาพผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งหนีผู้ชายหกคนที่ตามทำร้ายจนเธอต้องแอบเข้าไปซ่อนในรถเขา ภาพที่เธอสั่งเขาให้ทำตามขณะที่โดนตามล่าด้วยท่าทีไม่มีเกรงกลัวอะไรเลย ภาพความเด็ดเดี่ยวและกล้าตัดสินใจแม้สิ่งนั้นมีความตายเป็นเดิมพันเธอก็กล้าตัดสินใจจะทำ ไปจนถึงภาพตอนใช้ปืนที่เขาตะลึงแล้ว เพราะตำรวจหญิงทั่วไปคงไม่มีทักษะการใช้อาวุธปืนได้มากขนาดนี้

...โอมนึกถึงภาพเหล่านั้นแล้วนึกถึงว่าคุณสมบัติของหน่วยรบพิเศษ คือต้องกลายเป็นบุคคลไร้ตัวตน ไร้สถานะทางสังคม ต้องเลือดเย็นและพร้อมจะฆ่าคนได้ทุกวินาที แม้ต้องตายไปในหน้าที่โลกก็จะไม่รู้ว่าเขาตายเพราะอะไร นี่คือความน่าภูมิใจแต่แฝงความเหี้ยมโหดอยู่ในตัวของมันเอง โอมนึกภาพเหล่านี้แล้วถึงกลับกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ

“น้องเบลเป็นหน่วยรบพิเศษเหรอครับ!!”

...เขาพยายามฝืนความรู้สึกบางอย่างโดยการพูดอะไรออกมาบ้าง แม้สิ่งที่ได้ยินนั้นชัดเจนแล้วก็ตาม

“ครับ เขาผ่านการฝึกหลักสูตรหน่วยรบพิเศษจากประเทศอังกฤษ ซึ่งประเทศไทยส่งไปเข้าฝึกทั้งหมดเก้าคน แต่ผ่านมาได้แค่หกคน สามคนที่ไม่ผ่านการฝึกน่ะมีเสียชีวิตไปหนึ่ง อีกสองก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกัน และตอนนี้ประเทศไทยมีตำรวจที่เป็นหน่วยรบพิเศษและได้สังกัดระดับสากลด้วยก็มีอยู่หกคนนี่แหละ หกคนที่พร้อมจะพลีชีพได้ตลอดเวลาโดยไม่มีอะไรต้องเสียดาย เมืองไทยมีตำรวจที่ไม่พร้อมจะปฏิบัติงานตามหน้าที่เยอะมาก เราเลยต้องให้หกคนนี้รับงานนี้และจะค่อยๆ ล้างบางกับปัญหาใหญ่ๆ ที่หมักหมมมานาน เอาล่ะเมื่อคุณรู้แล้วก็ช่วยเก็บทุกอย่างเป็นความลับให้ด้วยนะ เพราะไม่อย่างนั้นอาจทำให้ชีวิตเขาสั้นลงทันทีถ้าข้อมูลนี้รั่วไหลไปยังบุคคลที่อยู่ตรงกันข้ามกับเรา”

...นายพลอธิบายและมองหน้าโอม โอมฟังแล้วพยักหน้ารับแทนคำพูด บรรยากาศจากการเริ่มคุยเรื่องความรักกลับกลายเป็นคุยเรื่องตึงเครียด และเขารู้สึกหัวใจกำลังถูกบีบอัดด้วยตำแหน่งหน่วยรบพิเศษของเธอเข้าเสียแล้ว

...ท่านนายพลเห็นเขานั่งนิ่งไม่ยอมพูด ท่านเลยพูดต่อ

“เมื่อรู้แล้วก็ลองพิจารณาดูนะครับ ว่าคุณพร้อมจะรักผู้หญิงที่วิ่งไปหาความเสี่ยงหรือความตายได้ตลอดเวลาได้หรือไม่ ยายเบลถูกฝึกมาให้เลือกหน้าที่ก่อนอย่างอื่น แล้วคุณจะยอมรับเขาได้ใหมหากหน้าที่ของเขาจะกระชากเวลาแห่งความสุขของคุณออกไป คุณจะอดทนได้ไหมหากเขาเดินออกจากบ้านไปทั้งๆ ที่รู้ว่าความเป็นความตายรอเขาอยู่ข้างหน้า เอาล่ะๆ ผมจะไม่คาดคั้นกดดันคุณหรอก ผมเพียงแต่อธิบายให้คุณเข้าใจทั้งหมดเพื่อจะได้ไม่มีอะไรสงสัยหรือแคลงใจในเรื่องการปฏิบัติหน้าที่ของเขาอีก แต่สิ่งที่ผมจะขอต่อไปนี้คือ คุณช่วยลดการติดต่อกับเขาลงก่อนได้มั้ย!! รอให้เรื่องพ่อเลี้ยงเสร็จเรียบร้อยก่อนก็ค่อยว่ากันอีกที เพราะตอนนี้ท่านผอบอตอรอกำลังเตรียมแผนจับกุมพ่อเลี้ยงอยู่ ฉะนั้นขอให้ยายเบลและทีมเขาทั้งหมดมีสมาธิและสติเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์ในการปฏิบัติหน้าครั้งที่ ผมขอแค่นี้แหละ”

...ทุกคำพูดของท่านนายพลวิ่งเข้าไปในเมมโมรี่ความจำของโอมโดยไม่ต้องสั่ง แน่นอนว่าเขาเข้าใจทะลุทะลวงหมดแล้ว แต่หัวใจกลับรู้สึกตื้อ หนัก และกลัว กลัวว่าสิ่งที่นายพลถามว่ารับได้ไหมหากต้องอยู่กับคนที่พร้อมจะเสียสละชีวิตได้ตลอดเวลา

...คำถามนี้ย้อนเข้ามาในสำนึก ใช่แล้ว!! เขากลัว เพราะรักเลยกลัว ยิ่งรักมากก็ยิ่งกลัวมาก กลัวว่าเธอต้องพบกับความเสี่ยงและอาจไม่ได้กลับมาหาเขาในวันหนึ่งวันใด

...โอมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วเปิดดูรูปเบญรดาต่อหน้าทุกคน รูปขณะเธอสวมมงกุฎกล้วยไม้ฟาแลนนอปซิส เขาค่อยๆ ใช้นิ้วโป้งลูบไล้ใบหน้าสวยคมนั้นอย่างคิดถึง แล้วคิดในใจว่าผู้หญิงคนนี้มีความเก่งกาจเฉียบขาดมากกว่าที่เขาคาดเดาหลายเท่านัก และความเก่งกาจนั้นก็ซ่อนความพร้อมที่จะสูญเสียได้ตลอดเวลาเช่นกัน ยิ่งเขาจ้องมองภาพเธอ หัวใจเขาก็ยิ่งมีความรักที่มีต่อเธอมากขึ้นไปอีก และในความรักนั้นก็มีความกลัวเพิ่มเข้ามาเท่าๆ กับความรักด้วยเช่นกัน

....................