มงกุฎกล้วยไม้ 22/4

...ตีสามแล้วแต่โอมไม่สามารถอยู่ในห้องนอนต่อได้อีก เขาออกจากห้องแล้วเดินลงมายังชั้นล่างแล้วเข้าไปเปิดตู้เย็นในห้องครัวหวังจะดื่มน้ำเย็นๆ ดับความร้อนใจที่กำลังรุกเป็นไฟตอนนี้

“เป็นอะไรเหรอลูก!!”

...โอมหันไปตามเสียงก็เห็นผู้เป็นแม่ยืนอยู่ตรงประตูห้องครัว เขารีบดื่มน้ำจนหมดแก้วแล้ววางแก้วลงบนหลังตู้เย็นแล้วถึงเดินมายืนตรงหน้าผู้เป็นแม่ด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“แม่ยังไม่นอนเหรอครับ?!!”

“ในเมื่อลูกยังไม่นอนแล้วแม่จะนอนได้อย่างไร แม่เห็นโอมแปลกๆ ตั้งแต่กลับมาแล้ว ลุกลี้ลุกลนกระวนกระวายเหมือนมีเรื่องอะไรในใจอย่างนั้นแหละ”

...แม่เลี้ยงฟองจันทร์พูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง โอมมองหน้าผู้เป็นแม่ โดยเขาค่อยๆ ไล่มองเครื่องหน้าบนใบหน้าของคนที่ขึ้นชื่อว่าแม่ เริ่มตั้งแต่หน้าผาก คิ้ว ดวงตา ลงมาสันจมูกและคาง

“ผมไม่สงสัยเลยว่าทำไมพ่อถึงเลือกที่จะรักแม่ เพราะแม่สวยทั้งใบหน้า ร่างกาย และจิตใจนี่เอง”

...โอมพูดเหมือนจะบอกกับตัวเองมากกว่า ว่าทำไมเขาถึงเลือกจะรักเจ้าหน้าที่รบพิเศษหญิงคนนั้น และแม่ก็คือแม่ที่พอจะคาดเดาได้ว่าลูกชายหมายถึงอะไร

“แม่หนูคนนั้นไปไหนเสียล่ะ!!”

...คำถามของผู้เป็นแม่ทำให้เขานิ่ง แต่ข้างในกลับคิดถึงคนถูกถามถึงจับหัวใจ

“เขาไปทำงานน่ะครับ แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็คงได้เจอกัน แม่ไปนอนเถอะ นี่ตีสามแล้วนะ”

“ลูกชอบแม่หนูคนนั้นใช่มั้ย!! แม่รู้นะ ลูกไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาที่บ้าน แล้วไหนจะท่าทีแปลกๆ ที่ชอบพูดแซะพูดดักคอเขาตลอด นั่นแหละคือพฤติกรรมกลบเกลื่อนที่ตรงกันข้ามกับหัวใจ หีหึ”

...น้ำเสียงอ่อนโยนและสายตารู้ทันของผู้เป็นแม่นั้นทำให้คนฟังถึงกับยิ้มตอบ และคิดว่าเมื่อแม่รู้ขนาดนี้แล้ว เขาก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังความรู้สึกอีกต่อไป

“ครับแม่ ผม...รักเขา”

...โอมบอกแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม ผู้เป็นแม่ได้ยินก็เปิดยิ้มกว้างแล้วพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

....................

...หมวดธีรพงษ์ซึ่งยืนนาบลำตัวไปกับต้นไม้ใหญ่มองและกะเวลากับสิ่งที่เห็นว่าสินค้าพิเศษนั่นคงจะเหลืออยู่ในตู้สินค้าน้อยลงแล้ว จึงเตรียมตัวส่งสัญญาณให้ทุกนายเตรียมพร้อม

...ส่วนพ่อเลี้ยงตอนนี้มีลูกน้องนำเก้าอี้มาให้นั่งสบายๆ อยู่ตรงจุดเดิมและมีคนเสิร์ฟน้ำดื่มให้ด้วย

...เมื่อหมวดธีรพงษ์เห็นว่าทุกคนกำลังตั้งหน้าตั้งตากับงานตรงหน้าโดยเผลอเรอที่จะตรวจเข้มรอบนอกเพราะวางใจในเรื่องใช้เงินขอเปิดทางไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

“ตอนนี้มันกำลังชะล่าใจ ทุกคนเตรียมพร้อมนะ”

...หน่วยรบพิเศษทุกนายได้ยินและใช้ความเงียบแทนการตอบรับและยังหมายถึงว่าทุกนายพร้อมเคลื่อนตัวตามคำสั่ง วินาทีนี้ทุกนายเตรียมกดปุ่มสวิทช์ไฟฉายเมื่อคำสั่งบอกให้จู่โจม

“เอาล่ะ...หนึ่ง...สอง...สาม จู่โจม!!”

...สิ้นคำสั่งหมวดธีรพงษ์ ไฟฉายแรงสูงอุปกรณ์ที่ถูกสร้างขึ้นเฉพาะการรบก็ถูกเปิดขึ้นพร้อมกันและเจ้าหน้าที่ทุกนายวิ่งกรูตรงไปยังกลุ่มคนหน้าประตูโกดัง

“หยุด !!นี่เจ้าหน้าที่!! อยู่นิ่งๆ!! อย่าขยับ!!”

“ยกมือขึ้น!! ยืนนิ่งๆ!!”

...หมวดธีรพงษ์ตะโกนบอกเสียงเฉียบขาด ตามด้วยเสียงสั่งของหมวดกวิน

...พ่อเลี้ยงทรงพลและลูกน้องบริวารต่างตกใจกับเสียงที่ได้ยิน ด้วยความงุนงุงเพราะคิดไม่ถึงว่าจะถูกจู่โจมเข้ามาจึงต่างยืนนิ่งแล้วหันรีหันขวางมองหาต้นเสียง และเพียงชั่วพริบตาขณะที่กลุ่มคนเหล่านั้นหันมองกันไปกันมา เจ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษก็วิ่งมายืนล้อมกลุ่มเป้าหมายเรียบร้อยแล้ว

...ลูกน้องพ่อเลี้ยงต่างตกใจขวัญกระเจิงแล้วยกมือขึ้นเหนือศีรษะตามคำสั่งเพื่อยอมจำนนในการจับกุม แต่บางส่วนก็เริ่มมีปฏิกิริยาต่อต้านโดยการดึงอาวุธปืนออกมา

เปรี้ยงงงง!!!

“โอ๊ยยยยยยยยย!!!!!”

...เสียงปืนนัดแรกดังขึ้นจากผู้งกองชีพที่ยิงเข้าต้นแขนของลูกน้องพ่อเลี้ยงที่ยกปืนขึ้นหวังจะส่องไปยังหมวดกวิน

“ผู้กำกับ!!! จู่โจมเลย!!”

...หมวดธีรพงษ์รีบส่งสัญญาณบอกไปยังผู้กำกับที่รอรับคำสั่งอยู่วงล้อมถัดไป และแล้วก็มีตำรวจร่วมห้าสิบนายวิ่งกรูเข้ามาเหมือนดาวกระจายที่ค่อยๆ ตีแคบเข้ามาเป็นวงกลม

...พ่อเลี้ยงเห็นท่าไม่ดีก็ชักสีหน้าโกรธเกรี้ยวออกมา

“เฮ้ยยย!! อะไรวะ!! มึงพวกไหนเนี่ย!!”

...พ่อเลี้ยงชี้หน้ากราดแล้วตะคอกถามไปยังคนชุดดำที่ปิดอำพรางใบหน้าจนดูไม่ออกว่าใครเป็นใคร

....................