มงกุฎกล้วยไม้ 22/3

เพล้งงง!!!

...แก้วน้ำหลุดจากมือคุณปรียาจนหล่นลงแตกกระจายเต็มพื้นห้องครัว ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาด้านนอกรีบปรี่เข้าไปดูก็เห็นคุณปรียายืนตัวสั่นอยู่หน้าตู้เย็น

“ขอโทษที แม่จะกินน้ำน่ะลูกแต่ทำแก้วหลุดมือ”

...คุณปรียาหันมาพูดกับลูกชายทั้งสองที่เดินเข้ามายืนข้างเธอ

“ไม่เป็นไรนะครับแม่ ผมคิดว่าแม่ยังอยู่ห้องพระเสียอีก”

...วินปลอบใจแม่แล้วดึงแขนให้เธอเดินออกมาจากจุดที่มีเศษแก้วเกลื่อนกลาดอยู่นั่น

...วิทพี่คนโตรีบไปหยิบไม้กวาดกับที่ตักขยะมากวาดเศษแก้วที่กระจายไปทั่ว

“คุณคะฉันสวดมนต์ไม่ไหวค่ะ ใจมันร้อนเลยลงมาข้างล่าง”

...คุณปรียาพูดด้วยเสียงเศร้าๆ สั่นๆ กับนายพลตฤณที่ยืนหน้าเครียดอยู่ตรงประตูห้องครัว

“อื่ม ไปนั่งเถอะคุณ ทำใจดีๆ ไม่มีอะไรหรอกน่า!”

...นายพลตฤณพูดแล้วก็ช่วยประคองภรรยาโดยจับแขนเธออีกข้างแล้วพาเดินไปยังเก้าอี้โซฟากลางบ้าน

“ฉันรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ คุณ!! ลูกจะเป็นอะไรมั้ย!!”

...คุณปรียาหันไปถามนายพลตฤณเสียงสั่

“ไม่ๆ ไม่เป็นอะไรทั้งนั้น มีแต่ความสำเร็จและปลอดภัย เชื่อผมนะ”

...นายพลตฤณปลอบใจคุณปรียา แต่ดูเหมือนคุณปรียาจะไม่ได้ยินคำพูดเหล่านั้น เพราะความเป็นห่วงและร้อนใจทำให้สติไม่อยู่กับร่องกับรอยและหูอื้อไปชั่วขณะ

....................

...เสียงรถบรรทุกสิบสี่ล้อคำรามใกล้เข้ามาจนเหมือนแผ่นดินไหว และแล้วแสงไฟฟ้าที่ติดอยู่ตามเสาริมถนนก็ส่องให้เห็นว่ารถคันแรกที่วิ่งนำหน้ามานั้นเป็นรถกระบะสีขาว แล้วตามมาด้วยรถบรรทุกตู้คอนเทนเนอร์ที่เสียงวิ่งนั้นบอกได้ว่าน้ำหนักที่บรรทุกอยู่ภายในนั้นท่าจะหนักน่าดู

...และแล้วสายตาทุกคู่ที่ซุ่มอยู่ก็ได้เห็นรถฟอร์จูนเนอร์สีบลอนด์ที่ขับตามมาเป็นคันที่สาม ตรงตามที่โอมแจ้งข้อมูลไปยังท่าน ผบ.ตร.

...รถกระบะคันแรกเลี้ยวขวาเข้าประตูรั้วแล้วไปจอดยังฟากด้านซ้ายหน้าโกดัง ส่วนรถบรรทุกคันใหญ่ยักษ์ขับเลยประตูรั้วไปเล็กน้อยเพื่อจะทำการถอยหลังเข้าไปยังประตูโกดังที่เปิดรออยู่

...เมื่อรถบรรทุกขับเลยมาจนได้ระยะจะถอยก็จอดแช่อยู่ชั่วครู่เพื่อให้รถฟอร์จูนเนอร์ที่อยู่ด้านหลังได้เลี้ยวผ่านประตูรั้วเข้าไปก่อน แล้วรถฟอร์จูนเนอร์สีบลอนด์คันนั้นก็ไปจอดตีคู่กับรถกระบะคันแรก

...รถบรรทุกทำการเร่งเครื่องอีกครั้งเพื่อจะถอยหลังเข้าไป และจังหวะนั้นเองที่รถฟอร์จูนเนอร์ก็มีบุคคลหนึ่งก้าวลงมาจากประตูหลังคนขับ ความสว่างจากแสงไฟทำให้เจ้าหน้าที่มองเห็นได้ชัดเจนว่าคนคนนั้นคือพ่อเลี้ยงทรงพลตามที่ได้ดูผ่านรูปในหลายอิริยาบถอยู่ทุกวัน

...ตอนนี้ท้ายรถบรรทุกได้ถอยไปจ่อเทียบหน้าประตูโกดังบานใหญ่แล้ว และพ่อเลี้ยงทรงพลในชุดเสื้อเชิ๊ตสีเอิร์ธโทนกับกางเกงสแล็คสีดำก็เดินมายืนเท้าสะเอวใกล้ๆ ท้ายรถบรรทุกที่กำลังมีชายฉกรรจ์หลายคนรุมกันเข้าไปทำการเปิดประตูท้ายรถนั่น

“เฮ้ยพวกมึง!! จัดการให้เรียบร้อยนะทั้งสินค้าทั่วไปและสินค้าพิเศษ อย่าให้เสียหายเด็ดขาด!!”

...พ่อเลี้ยงทรงพลร้องสั่งลูกน้องเสียงห้วนด้วยใบหน้าเหี้ยมเกรียมดุดันออกทรงผู้ร้ายเต็มที่

...เมื่อประตูท้ายรถบรรทุกถูกเปิดออกก็มีคนขึ้นไปยกสินค้าส่งลงให้คนด้านล่างที่รอรับอยู่อุ้มกระสอบสีขาวเดินหายเข้าไปในโกดังคนแล้วคนเล่า

...ส่วนพ่อเลี้ยงทรงพลก็ยังคงยืนสั่งการอยู่ทีเดิมและมีชายฉกรรจ์สามสี่คนที่ลงมาจากรถฟอร์จูนเนอร์ด้วยกันยืนเคียงข้างไม่ห่าง

...จนการขนย้ายผ่านไปได้สักพักแล้วอยู่ๆ พ่อเลี้ยงทรงพลก็สั่งให้หยุดการขนย้ายก่อน นั่นเพราะสินค้าทั่วไปได้ทำการขนย้ายลงมาหมดแล้ว ล็อตต่อไปถึงคิวสินค้าพิเศษ ลูกน้องบริวารทุกคนจึงได้เห็นกล่องกระดาษสีขาวขนาดใหญ่พอๆ กับกล่องใส่เตาไมโครเวฟตั้งเรียงกันเป็นชั้นๆ ภายในตู้คอนเทนเนอร์นั่น ทุกกล่องถูกรัดด้วยเชือกพลาสติกแบนสีดำอย่างแน่นหนา และสิ่งที่บรรจุอยู่ภายในกล่องนั้นจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากเฮโรอีนหรือผงขาวนั่นเอง

...ลูกน้องสองคนที่ยืนอยู่บนตู้สินค้าช่วยกันจับแขนพ่อเลี้ยงเพื่อดึงร่างนั้นขึ้นไปยังตู้สินค้านั่น แล้วไฟฉายแรงสูงก็ถูกเปิดเพื่อเพิ่มความสว่างภายในตู้สินค้านั่น แล้วลูกน้องคนหนึ่งก็ใช้มีดตัดเชือกพลาสติกแบนแล้วค่อยๆ ใช้ปลายมีดแซะตามขอบกล่องเพื่อจะเปิดกล่องให้พ่อเลี้ยงได้ดูสิ่งที่อยู่ด้านใน

...เมื่อกล่องถูกเปิดก็เจอถุงพลาสติกใสที่บรรจุวัตถุสีขาวบริสุทธ์อยู่ด้านในนั้น ลูกน้องพี่เลี้ยงใช้ปลายมีดกรีดถุงพลาสติกใสเล็กน้อยให้พอแค่นิ้วสอดเข้าไปได้ พ่อเลี้ยงทรงพลใช้ปลายนิ้วก้อยสอดเข้าไปตามรอยกรีดจนนิ้วสัมผัสกับสิ่งนั้นแล้วนำมาแตะปลายลิ้น

“ฮ่าๆๆๆ โอเค จัดการขนลงไปวางแยกไว้ต่างหากนะ แล้วถ้าใครทำกล่องตกแตกนะกูจะฆ่าทิ้งแม่งเลย ของดีๆ แบบนี้มันแพงเว้ย!! เอ้าจัดการ!!”

...เสียงห้าวทุ้มกึ่งตะเบ็งนั่นไม่มีใครที่ไม่ได้ยิน แล้วพ่อเลี้ยงก็ลงมายืนตรงจุดเดิมเพื่อรอชื่นชมการขนย้ายสินค้าที่นำมาซึ่งความมั่งคั่งมหาศาลแก่เขา

...การขนย้ายสินค้าพิเศษดำเนินไปอย่างปกติในบรรยากาศโดยรอบที่เงียบสงัด แม้แต่แมลงกลางคืนก็ลดระดับเสียงลงเหมือนรู้ว่าใกล้เวลาจะได้ดูหนังบู๊แอ็คชั่นแล้ว

...ภาพการลำเลียงสินค้าพิเศษเข้าสู่โกดังโดยมีพ่อเลี้ยงทรงพลยืนคุมแจด้วยตัวเองนั้น กำลังถูกบันทึกไว้ด้วยกล้องถ่ายวีดีโอคุณภาพสูงโดยหมวดธีรพงษ์ซึ่งซุ่มอยู่ใกล้จุดเป้าหมายมากที่สุด และมีสายสืบของท่าน ผบ.ตร. หมอบคุมเชิงให้อยู่ด้านหลังห่างกันไม่กี่เมตร

...เยื้องถัดไปทางด้านขวาเป็นหมวดพิมพ์ ส่วนมุมเยื้องกับหน้าประตูรั้วเหล็กด้านซ้ายเป็นผู้กองชีพ ส่วนหมวดกวินและหมวดเอ็กซ์ก็ซุ่มอยู่ตามพุ่มไม้ตรงจุดที่เหมาะแก่การเข้าจู่โจม

...ทุกนายมีไฟฉายแรงสูงที่คาดไว้บนหมวกยุทธวิธี และมันจะถูกเปิดขึ้นเมื่อหมวดธีรพงษ์ส่งสัญญาณผ่านไมโครโฟนเข้าหูฟังไร้สายของทุกนาย

....................