มงกุฎกล้วยไม้ ตอนที่ 4

...โอมโทรหาเพื่อนสนิทสี่ห้าคนที่สนิทกันมาตั้งแต่อยู่มัธยมต้น เพื่อนเหล่านั้นกระจายอยู่ในตัวเมืองเชียงใหม่และที่เขาโทรบอกเพื่อนก็เพื่อจะขอตั้งไลน์กลุ่มเฉพาะกิจสำหรับฝากเพื่อนๆ คอยเป็นหูเป็นตาเรื่องออมพี่สาวให้เขาด้วย

...และจากพฤติกรรมก้าวร้าวที่ออมผู้เป็นพี่สาวแสดงออกมาทำให้โอมพอจะดูออกว่าพี่สาวเขาน่าจะเสพสารเสพติดเข้าไปแล้วถึงได้ก้าวร้าวเกรี้ยวกราดขนาดนี้

...จนเมื่อเพื่อนทุกคนรับทราบและมีการพูดคุยกันในแอพพลิเคชั่นไลน์

“ฉันเห็นพี่ออมไปที่ผับบ่อยนะและเห็นสองสามครั้งที่ไปกับพ่อเลี้ยงทรงพล ต้องรีบหาทางดึงออกมานะเว้ยถ้าถลำลึกกว่านี้แกก็นึกภาพเอาเองว่าจะยังไง!!”

...พฤกษ์ เพื่อนของโอมส่งข้อความเข้าห้องไลน์กลุ่ม

...เพื่อนๆ ของโอมให้ความช่วยเหลือได้เยอะทีเดียวเพราะทุกคนรู้จักออมมานานในฐานะพี่สาวของโอม โดยเฉพาะพฤกษ์หนุ่มเภสัชกรที่รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆ และเพราะพฤกษ์เปิดร้านขายยาอยู่ในระแวกสนามบินซึ่งอยู่ไม่ไกลจากผับของพ่อเลี้ยงทรงพล และพฤกษ์ก็มีคนรู้จักทำงานในผับนั้นด้วยจึงสอบถามการเคลื่อนไหวของออมพี่สาวของโอมได้ไม่ยาก

...เพื่อนอีกคนส่งข้อความเข้ามาในไลน์กลุ่มบอกว่าพ่อเลี้ยงมีภรรยาหลายคนจึงเป็นไปไม่ได้ที่พ่อเลี้ยงจะแต่งงานกับพี่ออมพี่สาวของโอมและยิ่งไม่มีทางที่จะยกให้ออมเป็นภรรยาหมายเลขหนึ่ง โอมนึกภาพไปถึงลูกๆ ของพ่อเลี้ยงคงมีมากถึงขนาดตั้งทีมฟุตบอลได้ละมั้ง

...ไหนจะข้อความจากเพื่อนอีกคนที่อยู่ในวงการธุรกิจเพราะเป็นลูกเจ้าของโรงงานผลิตกระดาษสาส่งออกหลายประเทศ เพื่อนคนนั้นบอกว่าพ่อเลี้ยงทรงพลมีคดีเป็นหางว่าวยาวกว่ารถไฟเสียอีกทั้งเรื่องยาเสพติด คดีอาชญากรรมและค้ามนุษย์ก็บานเบอะ

...ทุกๆ ข้อมูลเพิ่มความหนักใจให้โอมแต่เขาก็เป็นลูกที่ดีพอที่จะไม่ให้พ่อแม่รับรู้เรื่องราวเหล่านี้ให้ต้องหนักใจกว่าที่เป็นอยู่

(โอมต้องทำงานหนักกว่าเดิมหลายเท่า ไหนจะต้องดูแลฟาร์มกล้วยไม้แหล่งผลิตหลัก ไหนจะบริษัทส่งออกดอกกล้วยไม้ในตัวเมืองที่ต้องบริหารจัดการแทนพี่สาวทั้งหมด และไหนจะต้องคิดหาวิธีว่าจะดึงตัวพี่สาวกลับมาอย่างไรก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป)

...โอมนั่งหน้าเครียดอยู่ชุดโต๊ะเก้าอี้ไม้สักตรงระเบียงบ้านไม้สักหลังใหญ่ริมหน้าผา เขาพยายามคิดหาทางออกเรื่องออมพี่สาวว่าจะแก้ไขอย่างไรดี

“เฮ่อออออออ!!!”

...เขาถอนหายใจเพื่อผ่อนความหนักใจแล้วเท้าข้อศอกทั้งสองข้างลงบนโต๊ะมือประสานกันแล้วใช้นิ้วโป้วสองข้างไล่กดตั้งแต่หัวคิ้วไปถึงหางคิ้วเพื่อคลายความตึงเครียดก่อนจะเงยหน้ามองออกไปเห็นภูเขากว้างไกลสลับซับซ้อนไล่เรียงกันไปสุดสายตา

...เวลาห้าปีที่กลับมาฝ่าฟันอุปสรรคเพื่อพลิกฟื้นธุรกิจจนทุกอย่างกำลังไปด้วยดีแต่ตอนนี้มาเจอปัญหาคนในครอบครัวนี่สิที่ทำให้หนักใจทุกข์ใจเพราะ “คน” สามารถดันทุรังไปได้ทุกอย่างตามใจตัวเอง แต่ธุรกิจสามารถวางแผนจัดการและปฏิบัติไปตามแผนงานที่วางไว้ได้ นี่คือความแตกต่างที่เขามองเห็น

...โอมเหลือบสายตาไปเห็นกระถางกล้วยไม้ที่ชื่อตุ๊กตาเต้นระบำซึ่งวางอยู่มุมระเบียงโดยไม่ตั้งใจ ดอกเล็กๆ สีเหลืองอร่ามมีแผ่นฟ้าเป็นฉากหลังส่งให้ดอกตุ๊กตาเริงระบำมีสีสันสวยงามเด่นชัดขึ้นอีก แต่ตอนนี้ความสวยงามของกล้วยไม้ตุ๊กตาเริงระบำกับท้องฟ้าสีครามเข้มก็ยังไม่สามารถทำให้ความหนักใจลดลงได้

...แต่ทันทีที่มีลมพัดมาเบาๆ ก็ทำให้ก้านดอกล้วยไม้ตุ๊กตาเต้นระบำพลิ้วไหวไปมาตามสายลมจนดูเหมือนตุ๊กตาตัวเล็กๆ  กำลังเต้นระบำอย่างสนุกสนานนี่เองมันจึงได้เป็นเจ้าของชื่อนี้มาจนถึงทุกวันนี้

...โอมค่อยๆ เอียงคอจ้องมองดอกสีเหลืองเล็กๆ แกว่งไปแกว่งมาจนใจเริ่มล่องลอยไปไหนต่อไหนก็ไม่รู้ แต่แล้วการล่องลอยของหัวใจก็ร่อนไปหยุดลงที่ร้านกาแฟของเพื่อนน๊อตเมื่อห้าปีที่แล้ว

...ภาพใครคนหนึ่งที่ซ้อนอยู่หลังกลีบดอกกล้วยไม้แคทลียากำลังนั่งหัวเราะและกินขนมอย่างมีความสุขกลับเข้ามาในความทรงจำอีกครั้ง แม้ครั้งนี้ภาพใบหน้าเธอคนนั้นจะเลือนลางไปตามกาลเวลาก็ตาม แต่ภาพโดยรวมยังพอนึกท่าเดินเฮี้ยวๆ ของเธออยู่ได้บ้าง

...รอยยิ้มมุมปากที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ของโอมตอนนี้คงเป็นสิ่งเดียวที่พอจะบอกได้ว่าความตึงเครียดได้ผ่อนคลายลงบ้างแล้วแม้จะเล็กน้อยก็ตาม

........................

“ลงไป!!! ลงไป๊!!! บอกให้ลงไป๊!!”

...เสียงตะคอกสั่งอย่างดุดันของครูฝึกดังซ้ำๆ กันครั้งแล้วครั้งเล่าพร้อมกับเงื้องเท้าเขี่ยและดันร่างของผู้เข้าฝึกที่พยายามจะคลานขึ้นจากบ่อโคลนอันร้อนระอุซึ่งมีอุณหภูมิสูงถึงสี่สิบห้าองศาเซลเซียส

...ในบ่อโคลนระอุนั่นความกว้างเกือบครึ่งสนามฟุตบอลมีศีรษะที่เลอะเปรอะโคลนของผู้เข้าฝึกโผล่อยู่เต็มบ่อ และมีหลายคนที่ร่างกายไม่สามารถทนทานต่อความกดอากาศภายในบ่อโคลนที่ทำให้หายใจลำบากกว่าลอยคออยู่ในบ่อน้ำธรรมดาได้จนต้องกระเสือกกระสนพาร่างฝ่าความหนืดของโคลนเพื่อจะขึ้นจากบ่อ

...แต่ฝ่าเท้าที่หุ้มด้วยรองเท้าคอมแบทของครูฝึกมักจะลอยมากระแทกกลางลงกลางศีรษะเสียก่อนเพื่อกันไม่ให้ผู้เข้าฝึกพาร่างขึ้นฝั่งได้สำเร็จ

...เวลาสองเดือนผ่านไปอย่างช้าๆ พร้อมกับความหฤโหดของการฝึกหลักสูตรยุทธวิธีการต่อสู้ภาคพื้นดินทำให้จำนวนของผู้เข้าฝึกค่อยๆ ลดลงไปเรื่อยๆ

“อ้าววว!!! ขึ้นมาได้!!! แล้วหมอบคลานไปฐานลวดหนามต่อ ปฏิบัติ!!”

...เสียงดุดันยังคงคอยตะโกนบอกมาเป็นภาษาอังกฤษเป็นระยะ ทำให้ผู้เข้าฝึกแต่ละคนค่อยๆ พาร่างแหวกความร้อนระอุและความหนืดของโคลนเพื่อขึ้นฝั่งแล้วคลานไปลอดเส้นลวดหนามที่ขึงไว้เรี่ยพื้นดินซึ่งเป็นฐานฝึกอันดับต่อไป

“ใครไม่ไหวให้ยืนขึ้น!!! แล้วเดินฉีกก้นเด็กๆ ไปเข้าห้องพยายาลเสีย!!!”

...ครูฝึกยังคงตะโกนบอกเหมือนฟ้าคำราม และก็มีหลายคนที่พยายามจะลุกขึ้นยืน บางคนยืนได้แล้วก็ล้มลงทันทีเพราะออกซิเจนในร่างกายมีน้อยเกินกว่าจะพยุงร่างได้ต่อไป

...เบญดราพยายามตะเกียกตะกายคลานท่าหมอบไปตามทิศที่ครูฝึกส่งสัญญาณแต่ความอ่อนล้าและอาการเจ็บแปลบที่เกิดทั่วร่างกายจนถึงกับต้องหยุดคลานกระทันหัน

“อ้ากกกกกก!!!”

...เบญรดาร้องเสียงหลงพร้อมแผ่นหลังแอ่นกระเด้งขึ้นตามสัญชาตญาณเมื่อรองเท้าคอมแบท กระทืบลงมาเต็มๆ บนแผ่นหลังเธอ

“จะหยุดอีกนานไหม!!!! ถ้าอยากหยุดนานๆ ก็ใสหัวไป!! กลับบ้านไปเลยไป!!

...เสียงตะคอกเป็นภาษาอังกฤษนั้นดังอยู่ใกล้เธอเพราะครูฝึกกระทืบลงมาบนแผ่นหลังไม่พอแต่ยังกดแผ่นหลังเธอไว้ด้วยฝ่าเท้าอยู่อย่างนั้นจนเธอไม่สามารถหมอบคลานต่อได้

...และจากเดิมที่หายใจลำบากอยู่แล้วก็ยิ่งเพิ่มความอึดอัดและเจ็บปวดมากขึ้นไปอีกจนพาลจะขาดใจเสียให้ได้ เบญรดาพยายามดิ้นและทำท่าจะพลิกตัวเพื่อให้ร่างหลุดจากฝ่าเท้าพิฆาตนั่น

.......................